Dzisiaj znowu to samo…
„Dziękuję ci, Władeczku! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła” – wiadomość wyświetliła się na ekranie telefonu.
Telefon męża zadrżał w jej dłoni. Alicja mimowolnie spojrzała na ekran. Nadawcą była jakaś Marysia. Wiadomość kończyło serduszko.
Alicja szeroko otworzyła oczy. Marysia? Władeczku? Mogłaby pomyśleć, że to jakaś daleka krewna lub koleżanka z pracy, gdyby nie to, że mąż nigdy wcześniej nie wspominał o żadnej Marysi. A może jednak?
Spojrzała na niego ostro. Najpierw trzeba się dowiedzieć, a potem wyciągać wnioski. Ale serce już ścisnęła zazdrość.
— Kim jest ta Marysia? – Starając się, by głos nie zadrżał, Alicja wypowiedziała to pytanie.
Władysław, który właśnie spokojnie pił kawę, nawet nie zrozumiał od razu, o co chodzi.
— Co?
— Marysia – powtórzyła przez zaciśnięte zęby, podsuwając mu telefon. – Kto to?
Mąż spojrzał na ekran. W jego oczach mignął niepokój. Odwrócił wzrok i wzruszył ramionami.
— To… Marina.
Alicja zamarła.
— Jaka Marina?
— No… Moja była. Nic między nami już nie ma.
Powoli odłożyła jego telefon na stół i skrzyżowała ręce na piersi.
— Twoja była nazywa cię „Władeczkiem” i dziękuje z serduszkiem? Serio?
Władek znów wzruszył ramionami, jakby to była drobnostka.
— No tak. Trochę jej pomogłem. Pożyczyła pieniądze, dałem.
Fala złości zalała Alicję.
— Dałeś pieniądze swojej byłej?!
— No tak, co w tym złego?
— Co w tym złego?! – przedrzeźniła go. – Naprawdę? Uważasz, że to normalne? Brać z naszego wspólnego budżetu i przekazywać jakimś Marysiom?
W końcu spojrzał jej w oczy.
— Alicja, robisz z igły widły. Znamy się od lat. Dlaczego nie mogłem jej pomóc?
Roześmiała się, ale w tym śmiechu nie było radości.
— Jesteś żonaty, Władek. Żonaty! Ze mną. A pomagasz tej, z którą byłeś przede mną.
Westchnął zirytowany, jakby tłumaczył coś dziecku.
— Nie rozstaliśmy się w złych stosunkach. To nie jest dla mnie obca osoba.
— A ja jestem ci obca?
Władysław milczał. Alicja pokręciła głową i ciężko westchnęła.
— Jak długo to już trwa?
— Co konkretnie?
— Wasza urocza przyjaźń.
Znów spojrzał w bok.
— Zawsze się kontaktowaliśmy. Nawet przed tobą. Tylko wcześniej o tym nie mówiłem. Nie chciałem cię denerwować.
Alicja poczuła, jak lodowacieje w środku.
— Czyli przez dwa lata to ukrywałeś?
— Nie ukrywałem! Po prostu nie widziałem potrzeby mówić. Nie zdradzam cię. Nie masz powodu się martwić.
Wzięła głęboki oddech, walcząc z krzykiem.
— I często jej pomagasz?
— No, czasem. Zwykle drobiazgi. Szafa do złożenia, komputer do naprawy.
— Czyli mój mąż biega pomagać innej kobiecie jak hydraulik?
— O co ci znów chodzi?! – wybuchnął. – No pomogłem, no dałem pieniądze! To zbrodnia?! Tobie też bym pomógł!
Spojrzała na niego z zimną determinacją.
— Jeśli nie widzisz w tym niczego złego, to znaczy, że mamy zupełnie inne wyobrażenie o małżeństwie.
Odwróciła się i wyszła z kuchni. Nie chciała teraz widzieć jego twarzy.
***
Alicja nie pamiętała, jak minął ten dzień. Czuła się rozdarta. Złość, żal, bezradność. Próbowała analizować sytuację, ale w głowie kołatało tylko jedno pytanie: „Jak mogłam tego nie zauważyć?”
Władysław nie wyglądał na winnego. Teraz nie ukrywał już kontaktu z Marysią, ale zachowywał się, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.
W ciągu następnych tygodni puzzle zaczęły się układać. Teraz, gdy Alicja wiedziała, czego szukać, wszystko stało się jasne. Jej mąż często zostawał po pracy co kilka dni. I co kilka dni u jego byłej nagle pojawiały się „pilne sprawy”.
— Wieczorem wpadnę do Marysi – rzucił obojętnie Władysław przy kolacji. – Zepsuła się pralka.
Alicja odłożyła widelec i zmrużyła oczy.
— Innych hydraulików w mieście nie ma?
— Daj spokój, co to dla mnie kosztuje?
— Tobie – nic. A mnie coraz trudniej to znosić.
— Znowu zaczynasz? Znowu to samo?
— Oczywiście, że znowu – odpowiedziała zimno. – Bo twoja była zbyt często „przypadkiem” wpada w tarapaty. Dobrze chociaż, że nie macie dzieci.
Władysław spojrzał na nią z irytacją, ale wrócił do jedzenia.
— Gdyby to była sąsiadka albo moja matka, też byś mi zabraniała pomagać?
— Różnica w tym, że „ktoś inny” nie wzywałby cię co drugi dzień.
— Alicja – Władek odłożył widelec. – Mówisz tak, jakbym cię zdradzał.
— Nie wiem, czy zdradzasz, ale twoje zachowanie jest bardzo podejrzane. I to mnie niepokoi.
Skrzywił się.
— Nie ufasz mi.
— A mam powód, żeby ufać?
Zapadła cisza.
***
Trzy dni później Marysia znów dała o sobie znać.
— Dzwoniła Marysia – oznajmił Władysław. – Chce kupić lodówkę, ale nie ma jak jej przewieźć.
Alicja powoli się odwróciła.
— Więc rzucisz wszystko, weźmiesz samochód i pojedziesz jej wozić lodówkę?
— No i co w tym złego?
— Władek, naprawdę nie widzisz problemu?
— Widzę, że robisz z tego dramat.
— Nie, ty robisz cyrk, a ja po prostu nie chcę w nim uczestniczyć. Twoja była dzwoni – a ty lecisz na pierwsze wezwanie! Jeśli tak bardzo chcesz się nią opiekować, możesz od razu się do niej wprowadzić. Zaoszczędzisz na paliwie.
— Mówisz poważnie?
— Absolutnie.
— Więc mnie wyrzucasz?
— Nie, Władek. Daję ci wybór. Albo jesteś w tej rodzinie, albo osobno. Nie chcę cię więcej widzieć.
Wyszła z pokoju. Nie zamierzała już grać w jego gierki. Może myślał, że będzie jej łatwiej, jeśli otwarcie przyzna się do tych „pomocnych wizyt”. Ale dla Alicji to nie była szczerość – to był cios w plecy.
***
Minęła doba od ich rozmowy. Alicja siedziała w kuchni, patrząc na telefon. WładysAlicja wzięła głęboki oddech i zrozumiała, że czas zamknąć ten rozdział i zacząć od nowa, bo prawdziwa miłość nie wymaga wyboru między przeszłością a przyszłością.
