23 marca 2025 r.
Piekło rozgrzewało mojego kota, Mruczka, od środka. To nie był pierwszy raz, ale już piętnaście dni temu znalazł resztki niskiej koniczyny, ledwie dotkniętej pierwszym, jeszcze nieśmiałym przymrozkiem. Mruczka pożarł ją całą, wgryzając się aż do samego korzenia w twardą ziemię. Poczucie ulgi przytłumiło ból, prawie zapomniał, jak to było, gdy cierpiał. I znów
Ten rodzaj rośliny już nie udało mu się znaleźć, a i tak niewiele mogłaby mu pomóc. Natomiast lecznicze ziele mogło przynajmniej stłumić ogłuszający, niszczący żar, który podnosił się w dolnej części jego brzucha i sięgał głęboko do wnętrza.
Kto twierdził, że kot ma dziewięć żyć? Ma jedynie jedną, małą, niewidoczną, lecz tak ciepłą i otulającą falą tych, których potrafi kochać. Tego życia nie da się odrodzić, lecz można je oddać, podarować, jeśli kot tego zapragnie.
Mruczka chciał Chwytał wszystkimi łapkami swoją maleńką iskrę życia i nie chciał po prostu stracić jej w bezkresie. Zaczynał spostrzegać na ulicy Innych ludzi, którzy już utracili własne istnienie.
Nie różnili się od reszty: chodzili, mówili, jedli i spali. Tym, co trzymało ich przy ziemi, odszedło, rozpuszczając się w wieczności i przestrzeni. Z tym, co odeszło, zgaśła i inna egzystencja. Utraceni przemieniali się w Innych
Stracili dzieci, ukochane, rodziców, zostali porzuceni przez najbliższych przyjaciół. Rozczarowani w życiu, w Bogu, we wszystkim, w co kiedyś wierzyli i którym ufali Po prostu żyli, stając się jedynie maszynami, androidami pustą cielesną powłoką z funkcją mowy i jedzenia. Człowiek takiego nie dostrzega, ale koty widzą i omijają je szerokim łukiem.
Wokół Innych koty nie mają miejsca. Teraz jednak Mruczka sam zaczął ich poszukiwać.
Kiedy dotarł na zatłoczone miejsce przy przystanku w centrum Warszawy, usiadł w cieniu, by nie rzucać się w oczy, i zaczął uważnie obserwować. Wokół byli ludzie ciepło oddychający, z własnymi troskami i radościami. Mruczka czekał długo, aż prawie zrezygnował i chciał odejść, gdy nagle poczuł lodowaty podmuch, który wycisnął jego rozgrzaną duszę.
Pojawiła się kobieta młoda, piękna, nie wyróżniała się w tłumie, a jednak Mruczka czuł ją. Odczuł zimny próżniowy oddech, dźwięczące pustkowie i rozpływający się w popiół desperacji. Kot podskoczył, zamarł ze zdumienia i ruszył w stronę jej nóg.
Jadwiga nie zrozumiała, skąd nagle pojawił się kot. Jaśniejąca plamka lśniła pod jej stopami, a jej przeraźliwy, skrzypiący głos wyrywał z drzemki jej wielkie, piękne oczy. Kobieta pochyliła się, by go pogłaskać Lecz Mruczka, oplatając przednimi łapkami jej nadgarstek, wspiął się po ramieniu i zatrzymał się przy karku. Przysunął pyszczek do przedsionka szyi i mocno wbił pazury w płaszcz nie zamierzał odpuścić tej kobiety.
Inni i tak pozostawali. Łatwiej im było wziąć kota ze sobą, niż wyganiać go po ulicy. Jadwiga nie mogła się sprzeciwić. Nie miała siły. Również Mruczka już nie miał energii. Gdyby Jadwiga zechciała, z łatwością wyrzuciłaby go w proch. Dwa wyczerpane stworzenia odnalazły się nawzajem
W nocy, nie spotykając oporu, kot wślizgnął się pod kołdrę Jadwigi. Nie wiedział, co robić, więc działał instynktownie. Centymetr po centymetrze układał się na jej chłodnym ciele. Gorączka własna przyspieszała go Mruczce trzeba było zdążyć.
Czwartego wieczoru Jadwiga nagle się obudziła Przypomnienie własnego dziecka, utraconego przy narodzinach, przeszło obok.
Będę czekać, mamo Ale nie teraz. Jakże dobrze, że mnie puściłaś!
Jadwiga zapomniała, jak to pokrywać się potu, czuć strach, żal, litość. Nawet jakiekolwiek odczucia Kot leżący na jej brzuchu wpatrywał się w nią, migocząc w ciemności świetlistymi oczami.
Boże, jakaż jesteś rozgrzana rzekła, dotykając go. Ojej, jaki twardy i gorący brzuch. Ach, jak boli! Kot przy dotyku wydał słabe, chrzczące jęki.
Mruczka był wściekły i rozczarowany Prawie przekazał całe swoje życie, gdy nagle Jadwiga obudziła się i zaczęła zgniatać ją, już i tak bolący brzuch. Teraz nie dało się uniknąć cierpienia Nie uratował ani własnego, ani cudzej egzystencji.
Kto powiedział, że kot ma dziewięć żyć? Ma tylko jedno, które może oddać, podarować, jeśli zajdzie taka potrzeba. Jednak Jadwiga nie potrzebowała już kotańskiego życia
Gdybyśmy tylko mieli jeszcze kilka godzin, moglibyśmy go uratować.
Weterynarz, który wpadł na miejsce, uspokajał płaczącą kobietę, która w środku nocy wtargnęła do kliniki z kotem, przerywając jego spokojną służbę.
Ból minie, jeszcze go obserwuję i będziecie mogli go zabrać. Nie płaczcie już Jesteście już po wszystkim!
Kot nie ma dziewięciu żyć. Ma tylko jedno, które może oddać, jeśli zechce. A jeśli sami zechcemy, możemy przywrócić życie temu, co podzieliło się z nami.
Z tej nocy wyniosłem jedną prawdę: jedyne życie, które naprawdę się liczy, jest to, które poświęcamy innym, nie po to, by je tracić, ale by dawać i odczuwać, że nie jesteśmy sami.
