To było dawno temu, gdy jechaliśmy z mężem trasą przez Mazury, wzdłuż gęstych lasów rozciągających się aż po horyzont. Jezdnia była mokra od deszczu, powietrze świeże i ciężka cisza wisiała nad okolicą. Rozmawialiśmy spokojnie, już wyobrażając sobie, jak za chwilę przekroczymy próg własnego domu w Olsztynie.
Nagle, zupełnie niespodziewanie, na sam środek drogi wybiegł ogromny niedźwiedź brunatny. Mąż, Paweł, zdołał gwałtownie wcisnąć hamulec i samochód zatrząsł się tak, że serce podeszło mi do gardła. Niedźwiedź zatrzymał się raptem metr od maski, po czym stanął dumnie na tylnych łapach. Był olbrzymi, a jego spojrzenie przeszywało nas na wylot. Miałam wrażenie, że wpatruje się prosto w nasze dusze.
Patrzył na nas długo, nie spuszczając wzroku ani przez chwilę. Następnie powoli zbliżył się do samochodu, pełen pewności siebie, jakby w ogóle się nie bał. Byłam przekonana, że jest głodny. Wydawało mi się, że tylko sekunda dzieli nas od ataku. Wtedy nawet zamknięte drzwi i szyby nie wydawały się żadnym schronieniem.
Paweł szybko wrzucił bieg wsteczny i powoli zaczął cofać. Oboje wiedzieliśmy, że jeśli niedźwiedź zdecyduje się nas zaatakować, nic nas nie ochroni. Strach sparaliżował mi ciało, mogłam tylko wpatrywać się w tego olbrzyma.
W tym samym momencie stało się coś niespodziewanego, co do dziś nie daje mi spokoju. Tuż przy drodze, na skraju lasu, stało rozłożyste dębisko. Pod ciężarem wiatru nagle runęło, łamiąc się z hukiem, jakiego jeszcze nigdy nie słyszałam. Upadło tuż obok naszego samochodu, ledwie o kilka centymetrów od nas. Jeszcze chwila, a całkiem by nas przygniotło. Uratowało nam to życie.
Niedźwiedź gwałtownie się cofnął, odwrócił i w sekundę zniknął wśród drzew. Cisza znów zaległa w okolicy jakby nic się nie wydarzyło.
Często o tym myślę. Czy niedźwiedź rzeczywiście chciał nas zaatakować? Może próbował nas ostrzec przed niebezpieczeństwem? Albo po prostu wystraszył się huku i uciekł? Tego już się nie dowiem. Ale jego spojrzenie na zawsze zostanie w mojej pamięci.
Kto wie, być może nad mazurskimi lasami czasem czuwają leśne duchy, objawiające się w oczach starego niedźwiedzia…
