Jana wróciła ze szpitala po porodzie i w kuchni stała druga lodówka. To moja i mamy, nie wkładaj tam swoich rzeczy oznajmił mąż.
Jana pchnęła drzwi mieszkania ramieniem, przyciskając do piersi zawiniątko z małym Kubą. Październikowy wiatr zdążył już wślizgnąć się pod jej płaszcz, więc teraz marzyła tylko o cieple, ciszy i spokoju.
Szpital został za nią, przed nią jej dom. To mieszkanie odziedziczyła po babci, jeszcze przed ślubem przepisała je na siebie. Każdy kąt był znajomy, każda rysa na suficie przypominała przeszłość. Tu miała być bezpieczna.
Michał wszedł pierwszy, zrzucił buty, a płaszcz po prostu rzucił na podłogę w przedpokoju. Jana przekroczyła próg i zatrzymała się. Coś było nie tak. Powietrze niosło obcy zapach nie jej perfum, nie jej kremu do rąk. Unosił się kwiatowy aromat, zmieszany z czymś ostrym, nieznanym.
Chodź już, nie stój tak rzucił Michał, nawet się nie odwracając.
Jana zdjęła buty i powoli ruszyła korytarzem. W salonie panował półmrok, na kanapie leżała obca, różowa poduszka z haftem. Na stoliku stała waza z sztucznymi kwiatami na pewno nie było jej tu tydzień temu.
W kuchni rozległo się brzękanie. Przy kuchence stała teściowa, Krystyna, w fartuchu, energicznie mieszając coś w garnku. Włosy starannie ułożone, na szyi perły, na ustach szminka jakby szykowała się na przyjęcie, a nie na powitanie synowej wracającej ze szpitala.
A, Janka! Wreszcie! zawołała Krystyna, nie odrywając się od garnka. Pokażesz malucha? No, przynieś go tu, niech zobaczę!
Jana instynktownie postąpiła krok do przodu ale jej wzrok zatrzymał się na czymś przy przeciwległej ścianie: czymś wielkim i lśniącym. Obok starej lodówki, która stała tam od lat, pojawiła się druga nowa, srebrna, z naklejkami producenta i jeszcze folią na uchwycie.
To skąd się wzięło? zapytała zdezorientowana Jana, patrząc na teściową.
Ta odwróciła się, otarła ręce w fartuchu i uśmiechnęła, jakby właśnie zrobiła coś miłego.
Kupiliśmy! Michał poszedł z nami, wybraliśmy porządny, przestronny. W końcu będzie porządek w kuchni. Trzeba się dobrze odżywiać, zwłaszcza z dzieckiem. Na pewno to rozumiesz, prawda?
Z wami? spytała Jana. Z kim?
No ze mną, oczywiście! Krystyna klasnęła drewnianą łyżką. Od teraz mieszkam tu, pomogę. Myślałam, że Michał ci powiedział.
Krew odpłynęła z twarzy Jany. Kuba zaczął pochlipywać w jej ramionach, a ona instynktownie przytuliła go mocniej.
Michał? zawołała, odwracając się w stronę drzwi.
Mąż właśnie wchodził do kuchni, niosąc dwie torby z zakupami. Wyglądał na zmęczonego, jego wzrok był nieobecny.
Co jest?
Twoja mama mówi, że teraz tu mieszka?
Michał skinął głową, jakby chodziło o to, że skończył się chleb.
No tak. Potrzebujesz pomocy. Mama zgodziła się tu zamieszkać na jakiś czas, aż dojdziesz do siebie.
Na jakiś czas? zmarszczyła brwi Jana. A co z lodówką?
A, no tak. Michał postawił torby na stole i przetarł nos. Mama kupiła, żeby jej jedzenie było osobno. Wiesz, ona ma specjalną dietę.
Specjalną dietę powtórzyła powoli Jana. W moim mieszkaniu.
Janka, nie zaczynaj znowu. Jestem zmęczony. Mama chce tylko pomóc, a ty od razu robisz scenę.
Krystyna z pewnością siebie otworzyła nową lodówkę i zaczęła przekładać zakupy. Jana obserwowała jej ruchy: jogurty, twaróg, jakieś butelki z etykietami, warzywa w pojemnikach.
Widzisz zamknęła lodówkę teściowa. Teraz każdy ma swoją. I nikt nikomu nie przeszkadza.
Jana chciała coś powiedzieć, ale Kuba zaczął płakać. Głośno, domagająco się. Trzeba go było nakarmić, przewinąć, uśpić. Głowa pulsowała jej od zmęczenia, nie miała siły na nic. Wszystkie pytania zeszły na dalszy plan.
Idź już, idź, nakarm malucha machnęła ręką Krystyna. Ja tu posprzątam.
Jana powoli wyszła z kuchni i udała się do sypialni. Tam też coś się zmieniło. Na komodzie leżały obce przedmioty krem do rąk, flakonik perfum, szczotka do włosów. Na krześle rzucony był szlafrok, który wyraźnie nie był jej.
Michał przywołała go cicho Jana, siadając na łóżku.
Mąż pojawił się w drzwiach.
Co jeszcze?
Dlaczego rzeczy twojej mamy są w naszej sypialni?
Śpi na kanapie w salonie, ale swoje rzeczy tu zostawiła, żeby nie zawalały korytarza. Co to za różnica?
To różnica, bo to moje mieszkanie.
Michał westchnął, jakby Jana robiła problem z niczego.
Janka, daj spokój. Mama przyszła pomóc, a ty czepiasz się każdego drobiazgu. Lepiej byłabyś sama z dzieckiem? Bez pomocy?
Jana nic nie odpowiedziała. Kuba ssał mleko, jego malutki nosek cicho pracował, a w głowie Jany kłębiły się coraz bardziej niepokojące myśli. Jak to się stało? Wyszła z własnego mieszkania, w którym żyła z mężem, do szpitala i wróciła dokąd? Do akademika, gdzie każdy ma swoją lodówkę i swoje zasady?
Gdy Kuba się najadł i zasnął, Jana delikatnie włożyła go do łóżeczka stojącego przy oknie. Czas było dowiedzieć się, co tu się dzieje. Wróciła do kuchni.
Krystyna siedziała przy stole, z kawą w ręce i przeglądała magazyn.
Zasnął? Dobra jesteś. Dzieci od pierwszego dnia trzeba uczyć dyscypliny.
Jana podeszła do starej lodówki i otworzyła drzwi. Była prawie pusta butelka mleka, trochę sera, kilka jajek. Wszystko inne zniknęło.
Krystyna, gdzie jest jedzenie? spytała Jana.
Jakie jedzenie, kochanie?
To, co było w lodówce. Kurczak, warzywa, soki.
A, to. Teściowa popiła kawę. Wyrzuciłam. Nie były już świeże, dziwnie pachniały
