Stopniowo doprowadziliśmy do domu cioci wodę, a w końcu również gaz. Z czasem zadbaliśmy o wszelkie udogodnienia w jej domu. Później przypadkiem zobaczyłam dom cioci Marii w serwisie z ogłoszeniami nieruchomości.
Moja siedemdziesięcioośmioletnia ciotka, pani Maria Kowalczyk, ma dwie siostry. Jedną z nich jest moja mama, Zofia. Ciocia Maria wyszła za mąż co najmniej dziesięć razy, a jej ostatni mąż zmarł dziesięć lat temu. Nie doczekała się własnych dzieci. Razem z mężem mieszkali w bardzo starym domu na obrzeżach Lublina, który nigdy nie miał nowoczesnych udogodnień. W domku były dwa skromne pokoje, a toaleta jak to drzewiej bywało znajdowała się na podwórku.
Mąż Marii uchodził za barwną postać; wszyscy z sąsiedztwa mieli o nim wiele do opowiedzenia. Regularnie ich odwiedzaliśmy, szczególnie w święta i niedzielne popołudnia. Młodsza siostra cioci, Wanda, wyemigrowała dawno temu do Szwecji; kontaktowały się ze sobą najczęściej przez telefon.
Po śmierci męża cioci nasze wizyty stały się częstsze. Z własnych oszczędności kupowaliśmy dla niej węgiel i drewno do pieca. Pomagaliśmy też w porządkach i nasadzeniach w ogrodzie, nigdy nie oczekując niczego w zamian. Przekonywaliśmy ciocię Marię, by przeprowadziła się do nas do miasta, ale ona zawsze powtarzała, że nie potrafi żyć wśród miejskiego zgiełku.
Krok po kroku, doprowadziliśmy wodę do domu, a potem także gaz. Zrobiliśmy łazienkę na podwórzu i wymieniliśmy stary dach, wszystko po to, by cioci Maria mogła mieszkać wygodnie na wsi. W podzięce obiecała, że po swojej śmierci dom przekaże naszym dzieciom.
Za każdym razem, gdy potrzebowała pomocy, jechaliśmy do niej bez zwłoki. Jednak pewnego dnia wyjechała niespodziewanie do Szwecji do młodszej siostry. Zdziwiło mnie, że wcześniej ich relacje były chłodne, a teraz pojawiło się prawdziwe siostrzane uczucie. Zapytałam o dom powiedziała, żebyśmy na razie zostawili to jak jest.
Zastanawiałam się, czy może jednak kiedyś wróci. Jej siostra Wanda miała w Szwecji własną rodzinę męża Svena i dorosłą córkę Ewę, wszyscy mieszkali razem w jednym domu.
Mieliśmy klucze do domu cioci, więc wraz z mężem wybraliśmy się tam w weekend zobaczyć, czy wszystko jest w porządku. Nasz klucz jednak nie pasował ktoś wymienił zamki, a na ogrodzeniu białą farbą był wielkimi literami napisany napis: „Na sprzedaż”.
Po powrocie do domu znalazłam ogłoszenie dom cioci Marii był wystawiony na portalu nieruchomości. Zadzwoniłam do pośrednika. Okazało się, że dom został sprzedany za prawie dwieście tysięcy złotych. Nie odezwałam się do cioci, bo czułam do niej ogromny żal.
Gdyby nie wszystkie pieniądze i czas, który poświęciliśmy na remont i udogodnienia, dom nie byłby tyle wart. Miesiąc później ciocia zadzwoniła powiedziała, że dom sprzedała, a pieniądze przekazała swojej siostrzenicy, córce Wandy ze Szwecji. Teraz nie wiem, jak spojrzeć w oczy mężowi, bo przecież środki zainwestowane w dom również były jego
Ta historia nauczyła mnie, że pomoc i dobroć nie gwarantują wdzięczności, ale dają poczucie, że postąpiło się słusznie. Warto pomagać bez oczekiwania na rewanż, bo nie wszystko, co robimy dla innych, wraca do nas w takiej formie, jakbyśmy tego pragnęli.
