Jak to, nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna? nie wytrzymała przyszła teściowa, patrząc na Ritę z wyrzutem.
Po pierwsze: wcale nie odsuwam się od Igorka. Pragnę tylko przypomnieć, że w tym domu to ja, po całym dniu w pracy, jak przykładna żona i matka, zasuwałam drugą zmianę gotowałam, prałam i sprzątałam. Pomóc mogę, chętnie coś doradzę, ale całkowite przejęcie obowiązków rodzica nie wchodzi w rachubę.
To znaczy jak to nie chcesz? Ty po prostu jesteś fałszywa, tak?
Oj, ty, Róża Komu to potrzebna taka robota, skoro i tak za to nie płacą? ironizowała Sylwia, wciąż nie mogąc się powstrzymać przed kąśliwymi uwagami, jak już zresztą na zjeździe klasowym pokazała.
Czasy jednak się zmieniły. Róża już nie była tą, którą wszyscy przekrzykiwali bez echa nie zamierzała dzisiaj puścić tego płazem.
To, że musisz liczyć każdą złotówkę, nie znaczy, że inni mają ten sam problem wzruszyła lekko ramionami. Po ojcu dostałam dwa mieszkania w Warszawie. Jedno, w którym mieszkaliśmy zanim rozwiódł się z mamą, a drugie, po dziadkach, które najpierw trafiło do niego, a potem do mnie.
A ceny najmu wiecie, są tam warszawskie na życie spokojnie mi wystarcza, na przyjemności też, więc nie muszę się łapać byle czego, byle płacili.
Ty chyba właśnie dlatego zamiast lekarzem, zostałaś kasjerką?
To miał być sekret. Róża obiecywała, że nie piśnie słowa.
Ale jeśli Sylwia bardzo chciała, by ta informacja pozostała tajemnicą, nie powinna rzucać publicznie wyzwisk.
Liczyła, że to przejdzie bez echa? Jeśli tak, to głupia tu na pewno nie jest Róża.
Kasjerka, serio?
Ty miałaś nie mówić! pisnęła Sylwia i w sekundę, łapiąc za torebkę, wybiegła z restauracji, ledwo powstrzymując łzy.
Zasłużyła stwierdził Andrzej, gdy zapadła cisza.
Wreszcie! Już nie mogłam jej słuchać. Kto ją w ogóle zaprosił? dodała Tatiana.
Przecież ja wszystkich zbierałam zagaiła z lekkim wyrzutem była przewodnicząca klasy, a teraz organizatorka spotkań, Anna. Pamiętam, że w szkole Sylwia nie była aniołem, ale myślałam, że ludzie się jednak zmieniają. No, niektórzy.
Ale nie wszyscy skwitowała Róża.
Wszyscy się roześmiali, a zaraz potem zaczęły się pytania o pracę Róży.
To była zwykła, niewinna ciekawość, żadnych docinków o jej wybory czy rozwagę nikogo nie dziwiło, że chodzą plotki i fałszywe wyobrażenia o jej profesji.
I tak Róża po kolei, spokojnie, rozwiewała wszystkie mity.
Po co ich leczyć, skoro to bez sensu? zapytał któryś z dawnych kolegów.
Kto powiedział, że to nie ma sensu? Mam chłopca, pięć lat. Przy porodzie była niedotlenienie, przez co rozwinęły się zaburzenia rozwoju. Prognozy jednak są świetne na takie przypadki zaczął mówić dopiero w okolicach trzeciego roku życia, teraz rodzice prowadzą go na zajęcia z neurologopedą i neurologiem.
Ale jest bardzo prawdopodobne, że pójdzie do zwykłej podstawówki, z dzieciakami bez orzeczeń, i poradzi sobie w życiu bez poważniejszych trudności.
Gdyby nie prowadzono z nim pracy skończyłoby się zupełnie inaczej.
Rozumiem. Czyli nie musisz martwić się o złotówki i wybrałaś rozwijającą społecznie ścieżkę podsumował Waldek.
Po chwili rozmowa przeszła na pogawędkę o życiu pozostałych kolegów.
W pewnym momencie Róża poczuła, że ktoś się jej intensywnie przygląda. Odrzuciła to jako wyobraźnię, lecz potem znów to uczucie ją ogarnęło.
Zerknęła jednak dyskretnie i przejrzała salę. Nie, nikt specjalnie nie wbijał w nią wzroku.
Uspokoiła się i wróciła do rozmowy, a potem zupełnie zapomniała o dziwnym wrażeniu.
Minął tydzień od zjazdu.
Rano, szykując się do pracy, Róża odkryła, że jej samochód został zastawiony.
Wykręciła numer z kartki za szybą. W słuchawce ktoś natychmiast zaczął przepraszać i obiecał od razu zejść.
Przepraszam najmocniej ukłonił się z uśmiechem przyjazny chłopak. Byłem przejazdem, parking pełny, tylko tak się dało. Jestem Maksymilian.
Róża przedstawiła się. Było coś w Maksymilianie, co natychmiast wzbudziło jej sympatię.
Maniera, sposób z jakim ją traktował, nawet zapach jego perfum wszystko sprawiało, że zgodziła się na randkę.
Potem następną. A po trzech miesiącach nie wyobrażała sobie życia bez Maksa.
Nie tylko ona pokochała jego syna z pierwszego małżeństwa, ale i jego rodzina zaakceptowała ją ciepło.
Chłopiec miał swoje trudności, ale zawodowe umiejętności Róży pozwoliły jej szybko zdobyć serce Igora.
Doradziła Maksymilianowi parę nowych metod, które dzięki jej doświadczeniu mogły ułatwić kontakt i wspierać synka w rozwoju.
Po roku ich związku postanowili zamieszkać razem. Róża przeprowadziła się na Ursynów, do mieszkania Maksa i Igora, a swoją kawalerkę wynajęła przez to samo biuro, które zajmowało się jej warszawskimi lokalami.
Właśnie wtedy zaczęły narastać niepokojące sygnały.
Na początku to były drobiazgi pomóż Igorkowi spakować tornister, albo posiedź z nim chwilę, gdy wyskoczę po zakupy.
To dało się znieść, bo kontakt z Igorkiem był świetny, a Róża nie miała wtedy innych zobowiązań.
Jednak stopniowo prośby zamieniały się w oczekiwania. Ciężar tych zadań narastał.
W końcu musiała przeprowadzić poważną rozmowę z Maksymilianem że odpowiedzialność za syna spoczywa przede wszystkim na nim.
Zgodziła się pomagać, ile zdoła, ale nie zamierzała zajmować się chłopcem, jakby był jej własnym synem zwłaszcza że w pracy styka się z dziećmi wymagającymi szczególnego zaangażowania aż nadto.
Wyglądało na to, że Maksymilian zrozumiał. Lecz tuż przed ślubem, podczas wspólnego omawiania nowego programu rehabilitacji poważnie zasugerował, że to właśnie ona powinna prowadzić te zajęcia oczywiście po godzinach.
Stop, stop, stop, chwileczkę przerwała ostro. Maks, przecież umawialiśmy się, że to ty zajmujesz się swoim dzieckiem.
Ja cię nie proszę, żebyś jeździł do mojej mamy, sprzątał jej mieszkanie, robił remont czy załatwiał jej sprawy Sama się tym zajmuję, ile zdołam.
Ty to w ogóle porównałaś prychnęła przyszła teściowa. Matka to kto inny, dorosła osoba, żyje sama, a dziecko to dziecko.
Chyba nie sądzisz, że po ślubie nadal będziesz się od Igorka odsuwać i uznamy to za normalne?
Po pierwsze: nigdy nie odwracałam się od Igorka. Powiem więcej w tym domu to ja, po własnej pracy, jak porządna żona i matka, sprzątam, gotuję i piorę. Ale nie zamierzam na siebie brać całej rehabilitacji. To syn Maksa i to on powinien być za to odpowiedzialny.
Mogę pomóc, doradzić lecz nie przejmę wszystkich obowiązków.
Czyli jak? Nie chcesz? To taka z ciebie hipokrytka? O swojej pracy potrafisz opowiadać godzinami, ale jak chodzi o troskę o dziecko kończy się twoja aktywność!
O czym wy w ogóle mówicie? spytała zdezorientowana Róża.
Wtem, nagle coś zrozumiała. Przypomniała sobie, że matka Maksa dorabia jako pomoc w tej samej restauracji, w której był zjazd.
Połączyła fakty.
Ach, czyli to było specjalnie wszystko po to, by upchnąć mi swojego chorego wnuka?
Myślisz, że naprawdę marzyłem, by być z kimś takim, jak ty? wybuchnął Maksymilian. Gdyby nie Igor i twoja praca, nie spojrzałbym na ciebie
Jeśli tak, to już nie musisz! zerwała pierścionek i rzuciła go w jego stronę. Już nigdy nie patrz!
Jeszcze pożałujesz! zagroził on i jego matka. Prawdziwy mężczyzna nie chce szarej myszki bez pieniędzy i z beznadziejnym zawodem.
Dwie mieszkania w Warszawie jakby coś, nie jestem bez grosza! syknęła Róża, delektując się kwaśnym wyrazem ich twarzy. I poszła się spakować.
Potem oczywiście były próby pogodzenia się, zapewnienia, że teraz już zajmie się dzieckiem, już nigdy nie powie nic niemiłego, zamieszanie, stres, wybacz, kocham cię, już się nie powtórzy.
Nie uwierzyła ani słowa, i słusznie nie była naiwna. Zaśmiała się w duchu: Maks przegapił swoją myszkę, ale nie widziała, by najbardziej żałować miała ona.
Śmiali się potem z tego ze znajomymi z klasy. A Róża nie traci nadziei, że kiedyś spotka kogoś, kto pokocha ją po prostu, nie dla pieniędzy lub kwalifikacji, tylko duszę jej zobaczy własną.
A na razie wystarczy jej praca, przyjaciele i może w końcu weźmie kota przynajmniej kota można wychować. Czego o co poniektórych mężczyznach powiedzieć nie można.
