– On w ogóle nie jest do mnie podobny! – krzyknął z ekranu bohater taniego serialu. – Czy tyś ślepy? To twoja żywa kopia!
Wojciech wymuszenie się uśmiechnął i spojrzał na żonę. To przecież ona zaproponowała wieczór z herbatą i serialem. Gdyby ktoś wtedy powiedział, że właśnie ta „telenowela” rozbije jego rodzinę, pewnie wyśmiałby to.
– A ja go rozumiem – zimno zauważył Wojciech, nie odrywając wzroku od telewizora. – Moi synowie też wcale nie są do mnie podobni. Żaden. Wszyscy czterej – twoje lustrzane odbicie. Może i ja powinienem zrobić test DNA?
– Bardzo śmieszne – skrzywiła się Kinga. – Co jeszcze wymyślisz?
– Mówię poważnie. Wiem wszystko. Myślałem, że dzieci są moje. Ale to nieprawda.
– Co ty pleciesz?! Kto ci tak wmówił?!
– Pewien człowiek. Kolega z pracy. Spojrzał na nasze zdjęcie i zapytał: „Jesteś pewien, że to twoje?” I wiesz co? Nagle zrozumiałem, że nie jestem. Nie ma podobieństwa. Ani w wyglądzie, ani w charakterze.
Kinga zbladła. Serce ścisnęło jej się z bólu, gniewu i paniki. Tyle lat razem. Tyle wspólnych chwil – radości, smutki, choroby, studia, porody. A on… Uwierzył obcemu człowiekowi, który rzucił tylko jedno zdanie.
– Naprawdę myślisz, że przez dwadzieścia lat cię okłamywałam? Że mogłabym podrzucić ci cudze dzieci?! Oszalałeś?!
– Przestań udawać! Sam widzisz! Wszyscy są twoją kopią! A kim ja dla nich jestem – wujkiem?
– Kto to był? – spytała Kinga lodowatym tonem. – Ta kobieta, która ci to wmówiła?
– Jaka znów kobieta? To kolega z biura! Sam przez to przeszedł.
– Oczywiście. A ty dajesz się prowadzić jak dziecko. Wystarczył podmuch wiatru – i już cię poniosło. Chcesz się rozwieść?
– Rozwodzę się – odparł spokojnie. – Zrobię test. Jeśli okaże się, że żaden nie jest mój – koniec. W rubryce „ojciec” niech będzie pustka.
Gdy dzieci dowiedziały się, że ojciec wątpi w ich pokrewieństwo, przestały z nim rozmawiać. Najstarszy, osiemnastolatek, oznajmił, że nigdy więcej nie nazwie go tatą. Najmłodszy, pięcioletni, tylko patrzył na niego z zakłopotaniem i pytał: „Tatusiu, ty się gniewasz?”
Rodzina się rozpadała. Przyjaciele, krewni, współpracownicy – wszyscy byli w szoku. Kinga była zrozpaczona, Wojciech uparty i głuchy na argumenty. A powód? Dziewczyna o imieniu Alicja, nowa w pracy, młoda, ambitna, z białym uśmiechem i manierami myśliwego.
– Nie zrozum mnie źle – szeptała mu przy kawie. – Po prostu dziwne, że dzieci nie odziedziczyły nic po tobie. Ani rysów, ani charakteru. A przecież to się zdarza…
Najpierw się wściekał, potem wątpił. W końcu uwierzył. I tak trafili do sądu, badań, testów. Cztery wyniki: Wojciech Kowalski – ojciec. Biologiczny.
Alicja płakała, przepraszała, zapewniała, że to miłość. Że nie chciała krzywdy. Wojciech ożenił się z nią tydzień po rozwodzie.
Ale nowe życie nie wyszło. W pracy – bojkot. Zwolnili go szybko. Alicję też. Przyjaciele odwrócili się plecami. Sąsiedzi spluwali za jego plecami. Wkrótce Alicja spakowała walizki i odeszła – „nie wytrzymała presji”.
Spróbował wrócić. Zapukał do znanych drzwi.
– Wybacz – powiedziała Kinga – ale już cię nie potrzebujemy. Jesteśmy szczęśliwi.
I Wojciech został sam. Bez rodziny. Bez przyjaciół. Bez dzieci, które – jak się okazało – były do niego podobne bardziej, niż kiedykolwiek sądził.
