Wojciech Kowalski, nasz sąsiad z działki pod Warszawą, zawsze słynął z gościnności i mistrzowskiego przyrządzania kiełbasek z grilla. Jego sekretna marynata, opracowana jeszcze za czasów pracy na budowach w Bułgarii, sprawiała, że jego potrawy były wyjątkowe. Niestety, jego dobre serce obróciło się przeciwko niemu – pewni krewni zaczęli nadużywać jego uprzejmości.
Co weekend, gdy tylko zobaczyli dym unoszący się nad działką Wojciecha, jego kuzyni z rodzinami, mieszkający niedaleko, zjawiali się bez zaproszenia. Chętnie oferowali pomoc w przygotowaniach, ale ich udział ograniczał się głównie do degustacji i opróżniania półmisków. Nie przynosili ani jedzenia, ani napojów, licząc całkowicie na hojność gospodarza.
Wojciech, jako człowiek kulturalny i taktowny, długo znosił to zachowanie, mając nadzieję, że krewni w końcu zrozumieją swoją nietaktowność. Gdy jednak ich wizyty stały się regularne i uciążliwe, postanowił dać im nauczkę.
Pewnej soboty, wiedząc, że nieproszeni goście znów się pojawią, Wojciech przygotował dla nich „niespodziankę”. Rozpalił grill, używając starych, wilgotnych desek pozostałych po rozbiórce starej altany. Dym z takich drew był gęsty i miał wyjątkowo nieprzyjemny zapach.
Jak przewidział, krewni nie kazali na siebie długo czekać. Jednak gdy tylko weszli na posesję i poczuli duszący odór, zaczęli krzywić się i wymieniać znaczące spojrzenia. Próby udawania, że wszystko jest w porządku, szybko się skończyły, gdy dym stał się jeszcze gęstszy, a woń – nie do zniesienia.
„Wojtek, dziś ten dym jest jakoś… specyficzny” – ostrożnie zauważył jeden z kuzynów, zakrywając nos chusteczką.
„A no, drzewo mokre się trafiło i do tego stare. Ale nic, zaraz się rozgrzeje” – odparł z kamienną twarzą Wojciech, dokładając więcej nieszczęsnych desek.
Po kilku minutach, gdy oczy zaczęły łzawić, a ubrania przesiąkły nieprzyjemnym aromatem, goście nagle znaleźli pilne powody do wyjścia.
„O rany, zapomniałem, że muszę jeszcze zdążyć do sklepu przed zamknięciem!” – wykrzyknął jeden.
„A u nas podobno cieknie kran, trzeba szybko sprawdzić” – podchwyciła jego żona.
Wkrótce cała „delegacja” się ulotniła, zostawiając gospodarza w spokoju. Wojciech z ulgą westchnął, zgasił niedopalone deski i na nowo rozpalił grill, tym razem używając porządnego drewna. Tego wieczoru po raz pierwszy od dawna mógł w ciszy i spokoju cieszyć się kiełbaską.
Od tamtej pory nieproszeni goście już nigdy nie zjawiali się bez zaproszenia. Wygląda na to, że lekcja została odrobiona, a Wojciech odzyskał możliwość cieszenia się wieczorami na działce bez natrętnych wizyt.
