Jak on śmie? Historia jednej rysy w małżeństwie
– Dość tego! – huknął pięścią w stół Krzysztof, a porcelanowe talerze w kuchni podskoczyły od uderzenia. – Żebym jej więcej tu nie widział!
– Serio teraz? – Wanda spojrzała na męża spode łba, głos drżał jej z wściekłości. – A to, że ja też tu mieszkam i mogę zapraszać, kogo chcę, nic nie znaczy?
– Póki mieszkasz – warknął.
– Więc tak to sobie wyobrażasz?
– Powiedziałem wszystko – rzucił Krzysztof i, gwałtownie wstając, przewrócił krzesło. Wychodząc, trzasnął drzwiami.
Wanda została sama. Serce waliło jej w skroniach. Słowa męża dźwięczały w głowie jak policzek. *Póki mieszkasz*… Jak on śmie?
Ania – jej przyjaciółka od przedszkola. Razem dorastały w Szczecinie, chowały się przed burzą pod jednym parasolem, spały u siebie nawzajem, wyciągały z tarapatów, o których teraz trudno wspominać bez śmiechu. A teraz Krzysztof żąda, by Wanda wymazała ją z życia?
Dlaczego? Tylko dlatego, że Ania nie jest zamężna? Że nie siedzi w domu z pierogami i ścierkami, tylko chodzi na randki, śmieje się, żyje? Co z tego, że przyjmuje prezenty od adoratorów? To jej życie, jej zasady.
Wanda opowiadała Krzysztofowi o wszystkich ich dziewczyńskich przygodach. Sam się wcześniej śmiał! A teraz nagle – zakaz? Na jakiej podstawie?
Weszła do salonu, postanawiając postawić kropkę nad „i”.
– Krzysztof, nie skończyliśmy. Wytłumacz mi, dlaczego tak cię Ania uwiera? Co ci zrobiła?
– Mnie?! – parsknął śmiechem. – Tego jeszcze brakowało! Po prostu nie chcę jej więcej w naszym domu.
– Wytłumacz się.
– Naprawdę nie widzisz? – zerwał się z kanapy, jakby gotów był wybiec na ulicę w kapciach. – Twoja Ania to pustka. Zmienia facetów jak rękawiczki. Żyje na cudzych kosztach. A ty to akceptujesz. Przyjaźnisz się z nią. Czyli – pochwalasz.
Wanda zamrugała ze zdumienia:
– Krzysztof, oszalałeś?! Kocham cię, nikogo innego nie potrzebuję!
– Oczywiście. Kochasz – nie mogę. A tak naprawdę zazdrościsz – i Ani, i swojej Oli!
Wanda zapłonęła:
– Co ma do tego Ola?!
– A to, że jej też nie chcę w moim domu!
Wanda zamarła. Wszystko stało się jasne. Ola, młodsza siostra, wplątała się kiedyś w głośną historię. Kilka lat spotykała się z mężczyzną, marzyła o rodzinie. A on, jak się okazało, miał żonę i dwoje dzieci. Gdy prawda wyszła na jaw, w rodzinie wybuchł skandal. Wszyscy potępiali Olę. Aż nagle – prezent: mężczyzna wyjechał z rodziną do innego miasta i… zostawił jej mieszkanie. Niewielkie, ale w centrum.
Wtedy nagle wszyscy umilkli. Ktoś nawet pochwalił: „Przynajmniej postąpił godnie”. Wanda, oczywiście, opowiedziała o tym Krzysztofowi i pewnie nie zdołała ukryć podziwu.
– No, powiedz coś! – warknął Krzysztof, wyrywając żonę z odrętwienia.
– Powiem: Ola jest dorosła i sama decyduje, z kim być i jakie prezenty przyjmować.
– Jasne! Dostała mieszkanie – i zadowolona. A ty? Nie zazdrościsz? Same oczy ci błyszczały, gdy o tym mówiłaś!
– Brednie. A ty wyobraź sobie, że masz kolegę, który ciągle knuje romanse, wodzi dziewczyny po restauracjach. A twój brat, ojciec dwójki dzieci, nagle daje jednej z nich mieszkanie. Podobałoby ci się to?
– Mnie to obojętne. To ich życie, nie moje – cicho odparła Wanda.
– No to świetnie. Ale w moim domu nie ma już dla nich miejsca. Ani dla twojej Ani, ani dla Oli!
Wanda nie odpowiedziała. Poszła do łazienki, odkręciła wodę i rozpłakała się. Z bezsilności, rozpaczy, z tego, że ukochana osoba nie tylko nie słucha – ale osądza. Według strzępów, własnych urojeń. Nie widzi w niej kobiety, która jest przy nim każdego dnia, wspiera, gotuje, słucha, żyje z nim. Widzi tylko odbicie cudzych wyborów.
I co teraz? Rozwód? Czy milczące podporządkowanie i zdrada tych, którzy byli obok przez całe życie? Opcji jakby nie było. Ale myśl, że stanie się zdrajczynią samej siebie, była najstraszniejsza.
