I jak ta ziemia dźwiga takie matki, aż trudno pojąć! Wysłała własne dziecko do domu dziecka, bo nie chciało jej się go leczyćmalec miał ledwie cztery lata.
Mam jedną przyjaciółkę, nazywa się Bożena. Przyjaźnimy się już dobre trzy dekady. To cudowna kobieta, która bez dwóch zdań byłaby świetną mamą, gdyby tylko los się do niej uśmiechnął. Niestety, z mężem nie doczekali się dzieci. Widocznie Pan Bóg miał dla nich inne plany, ale ich miłość była na tyle mocna, że nawet się nie rozeszli, choć wielu by już dawno machnęło ręką.
Sama mam dwie córki. Bożena została ich matką chrzestną no bo kto inny, skoro to moja najserdeczniejsza dusza, a mieszka przecież dwa bloki dalej. Zawsze to powtarzałam: idealna ciocia! Ile razy pilnowała mi dziewczyny, to nawet nie zliczę. Pamiętam, jak bawiła się z nimi, gdy ja już miałam po kokardy. A potem, przy herbacie w kuchni, lamentowałyśmy razem, że jej własnego brzdąca nie ma.
I wtem, pewnego dnia, telefon od rodziny Bożeny. Okazało się, że jakaś dalsza ciotka Magda od strony ojca postanowiła oddać synka do domu dziecka. Chłopczyk malutki, dopiero czteroletni. Lekarze wydali na niego ciężki werdykt, że choroba i że koszty leczenia nie do przejścia. Matka takie typowe głowę ma tylko do podbojów, dzieciak nie wchodzi jej w plany.
Bożena przyszła do mnie roztrzęsiona, mówi, że coś ją tknęło i musi zobaczyć malca na własne oczy. Pojechała, choć sama nie wiedziała, po co. A jak zobaczyła jego biedne oczyska, to już wiedziała wraca bez niego nie będzie. Mąż tylko kiwnął głową Jak czujesz, to róbmy.
Łatwo nie mieli, o nie! Ponad rok tułaczki po szpitalach, specjalistach i rehabilitacjach. U chłopca stwierdzili autyzm ale Bożena z mężem nie puścili tematu, walczyli jak lwy, żeby wyciągnąć chłopaka na prostą.
Uwierzcie albo nie, dziś ten Tomek ma 24 lata, końskie zdrowie, wykształcenie wyższe i pół komody sportowych medali. Wczoraj wróciłam z jego wesela.
No i jak tu nie wierzyć w cuda?
