Jak Tadeusz w wieku 50 lat szukał narzeczonej na portalu randkowym
Tadeusz Piotr Kowalczyk, pięćdziesięcioletni kawaler, siwy posiadacz wysokiego, jak sam twierdził, intelektu i wyjątkowo specyficznego uroku, siedział w starym fotelu w swoim jedynaku na obrzeżach miasta i głaskał kota Mruczka. Tego samego Mruczka, który, sądząc po jego wyglądzie i bezczelnym spojrzeniu, dawno chciał uciec od właściciela, ale trzymał się go z litości. Życie Tadeusza w ostatnich latach toczyło się po równi pochyłej. Brak pracy, przyszłość niepewna, a wystrój mieszkania ograniczał się do starej witryny, wytartej kanapy i dywanu, który przykrywał przerażającą szczelinę w podłodze.
Ale tego dnia los znów dał o sobie znać. Tadeusz, rozmyślając nad kubkiem herbaty torebkowej, nagle zdecydował, że czas znaleźć swoje szczęście. Nie jakieś abstrakcyjne, ale prawdziwe – w postaci bogatej i pięknej kobiety. Bo, jak głosiła jego formuła sukcesu: „Daj mi zamożną żonę, a odzyskam swoją godność”. Na pracę nie mógł się ustatkować, ale po co, skoro można od razu przejść do gotowego życia – z domową kuchnią, ciepłem i sprzętem AGD najnowszej generacji?
Włączył laptopa, znalezionego kiedyś na śmietniku, wszedł na popularny portal randkowy i założył profil. Sprawa szła szybko, choć z nutą fantazji. Na głównym zdjęciu Tadeusz przedstawił się nie byle kim, a… przystojniakiem ściągniętym z internetu. Wysoki, wysportowany „Apollo” w eleganckim garniturze, z najnowszym iPhone’em w dłoni, spoglądał z ekranu na potencjalne kandydatki. W opisie napisał tak:
Imię: Tadeusz Kowalczyk.
Wiek: 38.
Zawód: przedsiębiorca, właściciel firmy.
Hobby: rejsy jachtem, gotowanie (mistrz kuchni!), czytanie klasyki literatury.
Cel znajomości: poważny związek z piękną, szczupłą kobietą. Interesują mnie wyłącznie kobiety zamożne, nieubiegające się o mój dobytek.
„No proszę, jaki ze mnie elegancki mężczyzna” – pomyślał z satysfakcją Tadeusz. „Teraz wszyscy zaczną pisać.”
I rzeczywiście pisali. Tyle że nie ci, których oczekiwał. Zamiast zamożnych i wysmakowanych kobiet, odzywały się panie, dla których „dobra sytuacja” oznaczała trzy koty, ręcznie robiony szalik i pracę na kasie w dyskoncie. „Nie, moje drogie, nie dla was tu jestem” – mruczał pod nosem Tadeusz, ignorując wiadomości. „Ja potrzebuję bogini z portfelem.”
Przełom nastąpił, gdy odezwała się Katarzyna, lat 41. Na zdjęciu – piękna brunetka z uśmiechem za milion dolarów, w eleganckiej sukience. „Coś w niej jest” – pomyślał Tadeusz. „Może to właśnie moja druga połówka?”
– Tadeusz, dzień dobry! Ciekawy profil. Naprawdę zajmujesz się gotowaniem?
– Oczywiście! Uwielbiam tworzyć kulinarne arcydzieła. Znasz może ratatouille? To szczyt smakowego doświadczenia – odparł, popijając zwykłą herbatę z sucharkiem.
Po godzinie rozmowy Katarzyna zgodziła się na spotkanie. To był prawdziwy sukces. Tadeusz rzucił się w wir przygotowań: wyprał garnitur, który ostatnio zakładał na ślub brata w ’95 roku, ogolił się i pudrował przerzedzone włosy, aby wyglądały na gęstsze. Umówili się w małej kawiarence.
Przyszedł dziesięć minut wcześniej (choć autobusem) i zajął miejsce przy oknie. Katarzyna okazała się olśniewająca: wysportowana, z zadbanymi dłońmi i zgrabną figurą.
– Witaj, Tadeuszu – powiedziała życzliwie, lecz po chwili przyjrzenia się lekko zmarszczyła brwi. – Wyglądasz… hmm… trochę inaczej niż na zdjęciu.
Tadeusz był na to przygotowany:
– No wiesz, to przez obiektyw. Zawsze mnie zniekształca! W rzeczywistości jestem znacznie bardziej… no, charyzmatyczny.
– Rozumiem – odparła, patrząc na niego z niedowierzaniem.
Rozmowa szła opornie. Gdy opowiadał o swoim „biznesie”, Katarzyna wyraźnie się zmieszała:
– Czym dokładnie się zajmujesz? – spytała.
– To skomplikowane. Start-upy, inwestycje… Jesteśmy teraz w fazie „cichej ekspansji”, jeśli wiesz, o co chodzi.
Kiwała głową, lecz po jej oczach widać było, że chce jak najszybciej wyjść…
Wtedy Tadeusz zrozumiał, że czas ucieka:
– Katarzyno, wydaje mi się, że do siebie pasujemy. Jesteś taka piękna i wyrafinowana. Zrobię dla ciebie wszystko: gotować, sprzątać, zostać w domu. Będziesz moją królową!
Katarzyna zawahała się, odstawiła filiżankę i odpowiedziała:
– Tadeuszu, przepraszam, ale to dziwne. Skąd w ogóle wziąłeś pomysł, że jesteś godny kobiety na moim poziomie?
Te słowa ugodziły go prosto w serce. Wyrzucił z siebie coś o „złośliwych jędzach” i „bezwzględnych lodowatych kobietach”, wstał i bez słowa, nie płacąc za zamówienia, opuścił kawiarnię.
W ciągu tygodnia spotkał się jeszcze z trzema paniami, lecz każda rozmowa kończyła się tak samo. Najbardziej epicka była randka z Małgorzatą, lat 37. Od razu wyczuła podstęp:
– Mówiłeś, że masz firmę. Dlaczego więc proponujesz dzielenie rachunku?
– Eee, reinwestuję wszystko w rozwój! – tłumaczył się, lecz ona już odchodziła, ledwie powstrzymując śmiech.
Pod koniec miesiąca Tadeusz zrozumiał: zamożne kobiety nie garną się do niego. To było niesprawiedliwe! Przecież nawet brał prysznic przed randkami, a one – takie niewdzięcznice.
Wtedy w jego sercu zagościła mroczna przemiana. Zgorzkniały i urażony, otworzył media społecznościowe i zemścił się na wszystkich kobietach. Pod każdym zdjęciem atrakcyjnej dziewczyny pisał: „Tylko bogatych szukasz, co? Serce cię nie boli?”
Pod postem modowej blogerki zostawił komentarz: „Po co się malujesz? I tak nikt cię nie zechce.”
Na profilu fitnessowej influencerki oburzał się: „Tymi mięśniami tylko odstraszasz facetów.”
Najzabawniejsze było to, że nikt mu nie odpowiadał, a konta blokowano jedno po drugim.
Tylko Mruczek, patrząc na swojegoTadeusz westchnął ciężko i przytulił Mruczka, który mrucząc, przypomniał mu, że czasem prawdziwe szczęście kryje się w prostych rzeczach.
