Cichy wiejski wieczór otulał okolice miękkim zmierzchem, gdy Antonina Szymańska, którą wszyscy we wsi nazywali po prostu babcią Tonią, wyszła ze swojego starego domku i, podszedłszy do sąsiedniego płotu, trzykrotnie zastukała kostkami palców w okienną szybę. Szkło odpowiedziało głuchym, lecz znajomym stukotem. Po chwili w oknie ukazała się zaskoczona, poorana zmarszczkami twarz sąsiadki Marii Nowakowej. Ta szeroko otworzyła skrzypiące drzwi i stanęła na ganku, poprawiając niesforny kosmyk siwych włosów.
„Toniuchna, złotko, czego stoisz jak obca na progu? Wchodź, nie krępuj się, akurat herbatę nastawiam” zawołała przez całe podwórko, ale w jej głosie słychać było już niepokój.
„Dziękuję, Marysiu, nie wejdę” głos Antoniny drżał, a ona sama dziwiła się tej nagłej słabości. „Mam do ciebie sprawę, ważną, bardzo ważną. Słuchaj, sąsiadko, muszę jechać do miasta, do wojewódzkiego szpitala. Z pilnym skierowaniem. Z oczami moimi bieda się stała, zupełnie się zamęczyłam. Łzawią bez przerwy, wszystko mi się rozmazuje jak we mgle gęstej, a nocami tak bolą, że światło dzienne nie cieszy. Nasz doktor, młody jeszcze, popatrzył i ręce rozłożył operacja, mówi, potrzebna, i to szybko, bo inaczej… inaczej całkiem oślepnę. Gdzie jechać, jak sama nie wiem, jestem przecież jedna, zupełnie sama. Ale myślę, że świat nie bez dobrych ludzi, ktoś podpowie, wskaże drogę.”
„Toniu, kochanie, oczywiście, oczywiście, jedź, nie zwlekaj!” natychmiast odpowiedziała Nowakowa, przestępując z nogi na nogę w swoich znoszonych kapciach. „O gospodarstwo twoje zadbam, o kózkę twoją Basię, o kury, o wszystko! Nie martw się tak! Prawdę mówisz samej w ciemności zostać, toż to jakie nieszczęście może przynieść? Jedź, niech cię Bóg strzeże!”
Antonina Szymańska miała już dobrze ponad siedemdziesiąt lat. Jej życie, długie i niezwykle ciężkie, rzucało ją po świecie, wystawiało na próby, biło tak, że zdawało się, iż już się nie podniesie. Ale wstawała. I w końcu, jak poraniony ptak, znalazła przystań w tej cichej wioseczce, w domku po dawno zmarłych krewnych. Droga do miasta wydawała się jej nieskończona i przerażająca. Siedząc w trzęsącym się autobusie, ściskała w rękach swoją podniszczoną torbę i w kółko powtarzała w myślach ten sam niepokojący wątek.
„Nożem… nożem będą do moich oczu się dobierać? Jak to możliwe? Choć doktor uspokajał: 'Nie bójcie się, babciu, operacja nie skomplikowana’, ale serce boli, jakimś złym przeczuciem się ściska. Straszno. Oj, jak straszno samej.”
W szpitalnej sali, do której ją skierowano, było czysto, pachniało lekami i ciszą. Przy oknie leżała jeszcze młoda kobieta, a naprzeciw druga, w jej wieku. Od tego towaru
