Dzisiaj znowu miałam ciężki dzień. Babcia znów zaczęła swoje. „On mi nie zięć i nigdy nie będzie!” — powtarza jak mantrę. Już na pierwszy rzut oka go nie polubiła. Nigdy nie wymienia jego imienia, tylko „tamten twój” albo „ten”. Ile razy prosiłam, żeby nie wtrącała się w nasze życie, ale babcia ma swoje zdanie na wszystko. „Gdyby był porządny, dawno by się ożenił. Dziecko jest, a ślubu nie ma!” — tyle słyszę. Żadnego szacunku dla niego — westchnęłam, patrząc przez okno naszej krakowskiej kamienicy.
Z Jakubem jesteśmy razem od ponad dwóch lat. Najpierw tylko się spotykaliśmy, ale gdy zaszłam w ciążę, postanowiliśmy zamieszkać razem. Kuba nie uciekł, nie spanikował — wręcz przeciwnie, oświadczył się. Niestety, nic nie poszło zgodnie z planem: najpierw trafiłam na zwolnienie lekarskie, potem on miał problemy w pracy. O ślubie nawet nie było mowy.
Mieszkaliśmy u babci — w trzypokojowym mieszkaniu w bloku na Nowej Hucie. Mieszkanie było jej, ale od dziecka byłyśmy tam zameldowane ja i mama. Ostatnio dopisaliśmy też Kubę. Gdy urodziła się nasza córeczka, zrobiło się ciasno, ale miłość trzymała nas razem.
W urzędzie stanu cywilnego nigdy nie stanęliśmy. Najpierw z powodu zdrowia, później przez codzienne problemy. Ale Kuba zawsze mówił: „Chcę, żebyś miała prawdziwe wesele. Żeby były pierścionki, suknia, tak jak marzyłaś”. Chciał zebrać pieniądze i zrobić porządne przyjęcie, a nie tylko podpisać papiery.
Wtedy właśnie babcia — Genowefa Stanisławówna — zaczęła swoją krucjatę. Jej stanowisko było jasne: dopóki nie ma ślubu, nie jest mężem. Choć Kuba nigdy nie zostawił ani mnie, ani dziecka, babcia uważała go za „cwaniaka”. Powtarzała, że gdyby naprawdę chciał, dawno by to załatwił. A według niej formalności to podstawa.
Gdy Kuba stracił pracę, babcia nie dawała mu spokoju. Raz nazywała go leniem, raz darmozjadem, a czasem po prostu „chłopcem bez kręgosłupa”. W końcu nie wytrzymał i wziął pierwszą lepszą robotę, byle tylko uciec z domu. Pracował ciężko, zarabiał grosze, ale szukał czegoś lepszego.
Mama zawsze była spokojna, nie wtrącała się w nasze sprawy, ale nawet ona przyznała, że Genowefa Stanisławówna przesadza. Wtrąca się, narzuca, krytykuje. A młodzi i tak mają wystarczająco trudności.
Moja przyjaciółka Kasia od dawna radzi, żebyśmy się wyprowadzili. Nawet oferowała nam pokój u siebie. Ale Kuba zarabia nieregularnie, a wynajem to połowa jego pensji. Opłaty byśmy jakoś pokryli, ale co z resztą?
„Trwamy” — szepnęłam sobie. Myśleliśmy, że wkrótce będzie lepiej. Aż pewnego wieczoru poszedł ze znajomymi. Obiecał wrócić przed północą. Dwunasta — nie ma. Pierwsza — nadal go nie ma. Dzwoniłam, martwiłam się. Babcia wszystko widziała. Wrócił nad ranem, pijany. Tłumaczył się, przepraszał. A babcia… nie wytrzymała. Naskoczyła na niego, krzyczała, wyrzuciła go. „Mieszkanie jest moje i decyduję, kto tu zostaje! Jak cię jeszcze raz zobaczę, wezwę policję!” — ryknęła.
Od tamtej pory Kuba mieszka u kolegi. Dzwoni codziennie, tęskni za córeczką. Mówi, że szuka rozwiązania. Obiecuje znaleźć mieszkanie, zabrać nas. Ale na razie to tylko słowa. Nie ma ani pieniędzy, ani możliwości.
A ja jestem rozdarta. Z jednej strony ukochany, z drugiej dach nad głową. Babcia nie ustępuje. Jej zasady w jej domu — niepodważalne.
Ale czy ma prawo niszczyć czyjąś rodzinę, tylko dlatego że nie żyje według jej schematu? Czy pieczątka w dowodzie to wyznacznik odpowiedzialności? Czy dla formalności warto odbierać dziecku ojca, a kobiecie wsparcie?
Nie wiem, co robić. Nie mam wyboru. Nie mam pieniędzy. Nadzieja tylko w mężczyźnie, który sam ma tylko obietnice.
I tak siedzę nocami, patrząc na puste miejsce, gdzie leżał jego plecak, i zastanawiam się: „Może rzeczywiście nie jest dla mnie? Może babcia ma rację?”.
A może po prostu ktoś tak bardzo chciał udowodnić swoją rację, że zniszczył to, co budowała miłość.
