Jadę na urlop, nie zamierzam nikogo niańczyć!. Teściowa mnie porzuciła, ale ja nie zostałam jej dłużna.
Każda rodzina nosi w sobie jakieś dziwne tajemnice czy tarapaty. U niektórych są to ciągnące się latami sprawy o spadek, u innych kłopoty z nałogami, jeszcze w innych mieszka niezgoda rodząca się z różnic marzeń czy poglądów. U nas problemem jest tylko teściowa. Gdyby jej nie było, moglibyśmy się rozkoszować spokojem niby przy stole pełnym pierogów z jagodami, a ja nie miałabym ciągłych snów, gdzie wszyscy mówią do mnie szeptem.
Próbowałam budować mosty, rozmawiać, nawet przywoływać rodzinne przysłowia: Zgodą małżeństwo się buduje, a niezgodą rujnuje. Bez skutku. Wieź między matką a synem stała się mgłą, przez którą mój mąż, choć już dawno nie pachnie dzieciństwem, błąka się na ślepo wraz z nią.
Mam wrażenie, że w naszym domu są ukryte drzwi, przez które tylko oni potrafią przechodzić, szeptać, wymieniać spojrzenia. A ja stoję po drugiej stronie, trzymając za rękę naszego synka może właśnie dlatego teściowa nie pała do niego szczególną sympatią? Wszystko jak w dziwnym śnie, w którym najbliżsi oddalają się i nie można ich dogonić.
Pewnego letniego popołudnia, gdy powietrze drgało od zapachu wiśni i piania kogutów za oknem, historia zatoczyła kolejny krąg. Mój syn co roku niemal całe lato spędza u moich rodziców w Mazurach, na działce pośród jezior, gdzie żaby rechoczą nawet w nocy. Teściowej nigdy nie udało się go zabrać choćby na kilka dni zawsze coś stawało na przeszkodzie.
W tym roku wszystko miało wyglądać inaczej. Niestety, mama lekarz w szpitalu powiatowym nie otrzymała urlopu, bo wirus rozpanoszył się na oddziale. Tata, choć dawniej krzepki jak bocian, już nie daje rady szaleć z wnukiem. Ja również nie mogę wyjechać z pracy. Umówiliśmy się więc z teściową miała zająć się wnuczkiem przez dwa tygodnie. Plany wydawały się pewne jak śnieg w Tatrach zimą.
Tydzień przed wszystkim telefon od niej zawibrował jakby we śnie:
Dostałam wycieczkę do Kołobrzegu! Musisz znaleźć inne rozwiązanie odezwał się jej głos, zimny jak poranna rosa.
Rozłączyłam się, patrzyłam na ścianę, która zdawała się pękać od nadmiaru rozczarowania. Innych opcji nie było, wszystko zaczęło płynąć jak w snach bez logiki, bez litości. Okazało się potem, że teściowa wcale nie dostała wycieczki sama kupiła sobie wyjazd za własne złotówki. I to mimo że wiedziała, iż jej wnuk miał być z nią w tym czasie.
Żeby było ciekawiej, poprosiła mojego męża, by podczas jej urlopu doglądał jej szklarni i podlewał pelargonie w ogrodzie. Mąż, zapracowany po łokcie w biurze, obowiązek ten przełożył trochę przez sen, trochę na jawie na mnie.
Stanęłam w kuchni i powiedziałam mu stanowczym głosem:
Nie tknę ani jednego ogórka. Dałaś mi nauczkę, więc teraz sama pij z tej studni. Nie zamierzam się przejmować twoimi plonami. Niech więdną, nie mój kłopot.
Teściowa zadzwoniła, jej głos rozlegał się echem, trochę jak echo z Łazienek, drżący i oburzony, lecz nie odwołała swoich wakacji. Teraz ja biegam po mieście, szukając kolonii letnich albo obozu dla syna, bo przecież gdzieś musi się podziać w tym dziwnym czasie.
Czy zrobiłam dobrze? Wszystko jakby wirowało wokół mnie ogród, który usycha, zamknięte drzwi, odjeżdżające pociągi i tylko pytanie zostaje, stąpa za mną jak cień: czy żeby zachować siebie, muszę wyśnić taki bunt?
