Co to znowu jest Stanisław z trudem przykucnął przed córką, wpatrując się w różowe plamki na jej policzkach. Znowu
Czteroletnia Jagna stała pośrodku pokoju, cierpliwa i zadziwiająco poważna jak na swój wiek. Przywykła już do tych przeglądów, zmartwionych min rodziców, niekończących się maści i tabletek.
Jego żona Zofia podeszła, usiadła obok męża. Delikatnie odgarnęła kosmyk jasnych włosów z czoła córki.
Te lekarstwa nic nie dają. Kompletnie. Jakby jej wodę dawał. A lekarze w przychodni? Przeważnie zgadują, trzeci raz zmieniają leki, a poprawy żadnej.
Stanisław wstał, potarł nos. Za oknem szarzało dzień zapowiadał się nijaki, jak każdy ostatnio. Szybko się zebrali Jagna ubrana w ciepłą kurtkę, a po pół godzinie już siedzieli w mieszkaniu jego matki.
Pani Barbara wzdychała, kręciła głową, głaskała wnuczkę po plecach.
Taka maleńka, a tyle leków już dostała. Przecież to ogromne obciążenie dla organizmu posadziła Jagnę na kolanach, a dziewczynka wtuliła się w babcię jak zawsze. Serce się kraje, gdy patrzę.
My byśmy chętnie przestali podawać Zofia siedziała na brzegu kanapy, nerwowo splatając palce. Ale ta alergia nie odpuszcza. Usunęliśmy wszystko. Dosłownie wszystko. Jagna je tylko czyste produkty i dalej wysypka
I co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie umieją określić. Ciągle badania, testy, a efekt jeden plamy na policzkach.
Barbara westchnęła, poprawiła kołnierzyk wnuczki.
Może z tego wyrośnie. Dzieci czasem wyrastają. Ale narazie żadnej pociechy.
Stanisław milczał, patrząc na córkę. Mała, drobna. Oczy duże, skupione. Pogłaskał ją po głowie, wspominając własne dzieciństwo jak kradł z kuchni pączki, które mama smażyła w soboty, jak prosił o cukierki, jak uwielbiał jeść dżem prosto ze słoika. A jego córka gotowane warzywa, gotowane mięso, woda. Zero owoców, zero słodyczy, żadnego prawdziwego dzieciństwa. Cztery lata a dieta restrykcyjniejsza niż u wrzodowca.
Już nie wiemy, co jeszcze wykluczyć powiedział cicho. W menu prawie nic nie zostało.
Wracali do domu w milczeniu. Jagna przysnęła na tylnym siedzeniu, Stanisław co chwilę spoglądał na nią w lusterku. Spała spokojnie, chociaż na chwilę nie drapała się.
Mama dzwoniła odezwała się Zofia. Chciałaby zabrać Jagnę w przyszły weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce zrobić jej przyjemność.
Do teatru? Stanisław zmienił bieg. To dobrze. Niech trochę się rozerwie.
Też tak myślę. Przyda jej się odskocznia.
Nastała sobota. Stanisław zaparkował pod domem teściowej, wyciągnął z auta rozespana Jagnę. Oczka jej się kleiły, przecierała twarz piąstkami wcześnie ją obudzili, nie miała siły. Zaniósł ją na rękach, wcisnęła nosek w jego szyję, ciepła i lekka jak wróbelek.
Pani Wanda wypłynęła na ganek w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ramiona jakby ujrzała rozbitka, nie wnuczkę.
Och dziecko moje, złoto moje przytuliła Jagnę do ogromnego serca. Jaka bladziutka, chudziutka. Przez te diety ją wykończyliście, zagłodziliście biedactwo!
Stanisław schował ręce do kieszeni, tłumiąc złość. Zawsze to samo.
To dla jej dobra, nie robimy tego z własnej woli.
Jakie dobro! teściowa wykrzywiła usta, mierząc wnuczkę wzrokiem, jakby właśnie wróciła z obozu pracy. Skóra i kości. Dziecko ma rosnąć, a wy głodzicie.
Wzięła Jagnę do środka, nawet się nie obejrzała, z cichym puknięciem zamknęła drzwi. Stanisław chwilę stał na podjeździe. Coś go męczyło, jakieś przypuszczenie słabo świtało w głowie, lecz znikało jak mgła o świcie. Poczochrał czoło, stał przez minutę w cichym podwórku, a potem ruszył do samochodu.
Weekend bez dziecka dziwne, prawie zapomniane uczucie. W sobotę z Zofią pojechali do sklepu wielobranżowego, pchali wózek wśród regałów, kupowali zapasy na tydzień.
W domu Stanisław przez trzy godziny szarpał się z cieknącym kranem w łazience. Zofia przeglądała szafy, pakowała stare rzeczy do worków na śmieci. Przeciętna domowa krzątanina, ale bez głosu Jagny mieszkanie wydawało się nienaturalne, za ciche.
Wieczorem zamówili pizzę tę właśnie, z mozzarellą i bazylią, której Jagna nie mogła jeść. Otworzyli butelkę czerwonego wina. Siedzieli później w kuchni, rozmawiając tak, jak dawno nie rozmawiali o pracy, o planach na letni urlop, o remoncie, który stale odkładali.
Tak dobrze powiedziała Zofia, zaraz się zagryzła wargę. Znaczy wiesz. Po prostu spokojnie.
Wiem Stanisław położył na jej dłoni swoją. Też tęsknię. Ale odpocząć trzeba.
W niedzielę Stanisław pojechał po córkę przed zmierzchem. Ulice Zalewa zalewało pomarańczowe słońce. Dom teściowej krył się za starymi jabłoniami, w tej poświacie wyglądał nawet przytulnie.
Wysiadł z auta, popchnął furtkę zaskrzypiała i zatrzymał się w pół kroku.
Na ganku siedziała jego córka. Obok niej pani Wanda, szczęśliwa jak nigdy. W ręku trzymała wielkiego, lśniącego od tłuszczu drożdżowego pączka. Jagna żuła go w milczeniu, policzki całe w lukrze i okruszkach, a oczy promieniowały radością, taką, jakiej Stanisław nie widział u niej od dawna.
Kilka sekund po prostu patrzył. Potem coś gorącego i nieprzyjemnego wzbierało w środku.
Podbiegł, w dwóch krokach znalazł się obok, wyrwał pączka z rąk teściowej.
Co to ma być?!
Wanda aż zadrżała, cofnęła się, twarz jej poczerwieniała aż po korzenie włosów.
Machała rękami, próbując uspokoić gniew Stanisława.
To tylko kawałeczek, malutki! Nic jej nie będzie, to tylko pączek
Stanisław nie słuchał. Podniósł Jagnę, dziewczynka wystraszona ścisnęła jego kurtkę. Zaniósł do samochodu, posadził w foteliku, zapinał pasy dygocącymi palcami. Jagna patrzyła wielkimi oczami, usta jej drżały zaraz miała się rozpłakać.
Już dobrze, skarbie pogładził ją po głowie, próbując opanować głos. Poczekaj tu chwilkę, tata zaraz wróci.
Zamknął drzwi, ruszył do domu. Teściowa stała na ganku, szarpiąc rękaw szlafroka, twarz miała w plamach.
Stasiu, nie rozumiesz
Nie rozumiem?! Stanisław był już dwa kroki od niej, złościł się. Przez pół roku nie mogliśmy dociec, co naszemu dziecku szkodzi! Badania, testy czy masz pojęcie ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!
Teściowa cofnęła się do drzwi.
Chciałam dobrze
Dobrze?! Stanisław wręcz wybuchnął. Trzymałem ją na wodzie i gotowanym kurczaku! Wszystko wykluczyliśmy! A ty po kryjomu częstujesz ją smażonymi pączkami?!
Chciałam jej uodpornić! Wanda podniosła głowę z butą. Dawałam po trochę, żeby organizm się przyzwyczajał. Jeszcze trochę i całkiem bym ją wyleczyła! Wiem, co robię, trójkę dzieci wychowałam!
Stanisław patrzył na nią nie poznając. Kobieta, którą latami tolerował dla spokoju żony i rodziny, świadomie narażała jego dziecko, uważając się za mądrzejszą od lekarzy.
Trójkę powtórzył cicho, a Wanda pobladła. Ale Jagna nie jest twoją córką. I więcej jej nie zobaczysz.
Co?! teściowa złapała się poręczy. Nie masz prawa!
Mam.
Odwrócił się, ruszył do auta. Za plecami słyszał krzyki, nie oglądał się. Wsiadł, uruchomił silnik. W lusterku przemykała sylwetka teściowej. Stanisław dodał gazu.
W domu Zofia czekała w korytarzu. Gdy zobaczyła twarz męża i zapłakaną córkę, zrozumiała wszystko od razu.
Co się stało?
Stanisław opowiedział. Krótko, rzeczowo, bez emocji te zostały na podjeździe. Zofia słuchała w milczeniu, jej twarz z każdą chwilą tężała. W końcu wyciągnęła komórkę.
Mamo. Tak, opowiedział mi. Jak mogłaś?!
Stanisław zabrał Jagnę do łazienki zmyć lukier i łzy z jej twarzy. Za drzwiami słychać było głos Zofii, ostry, obcy. Zbeształa matkę, jak nigdy, wyraźnie kończąc: Póki nie rozwiążemy sprawy z alergią, Jagny nie zobaczysz.
Minęły dwa miesiące
Niedzielny obiad u Barbary stał się już rytuałem. Dzisiaj na stole pyszniło się ciasto: biszkoptowe, z kremem i truskawkami. Jagna jadła je z radością, sama, wielką łyżką, rozmazując się cała. Na jej policzkach nie było ani jednej plamki.
Nigdy bym nie pomyślała Barbara pokręciła głową. Olej słonecznikowy. Taka dziwna alergia.
Lekarz mówił, zdarza się u jednego na tysiąc Zofia smarowała chleb masłem. Jak tylko zupełnie zrezygnowaliśmy i zaczęliśmy używać oliwy, po dwóch tygodniach wysypka zniknęła.
Stanisław nie mógł się napatrzeć na córkę pełne rumieńców policzki, błyszczące oczy, krem na czubku noska. Szczęśliwe dziecko, które w końcu może jeść normalnie: ciasta, ciasteczka, wszystko, co bez oleju słonecznikowego. A okazuje się, że jest tego mnóstwo.
Z teściową stosunki były chłodne. Wanda dzwoniła, przepraszała, płakała w słuchawkę. Zofia rozmawiała z nią krótko, załatwiała tylko najważniejsze sprawy. Stanisław nie rozmawiał wcale.
Jagna sięgała po kolejny kawałek ciasta, a Barbara przesunęła jej talerzyk bliżej.
Jedz, kochanie. Jedz na zdrowie.
Stanisław oparł się o oparcie krzesła. Za oknem padał deszcz, a w domu było ciepło i pachniało wypiekami. Jego córka wyzdrowiała. Cała reszta przestała mieć znaczenie.
