Monika stała przy oknie, patrząc, jak gęsty śnieg warszawski osiada na mieście. Rozmowa telefoniczna z mężem dobiegała końca zwyczajna, codzienna wymiana zdań, jakich mieli niezliczoną ilość przez piętnaście lat małżeństwa. Marek, jak zawsze, relacjonował wyjazd służbowy w Krakowie: wszystko w porządku, spotkania idą zgodnie z planem, wróci za trzy dni.
Dobrze, kochanie, to na razie powiedziała Monika, odsuwając telefon od ucha, by nacisnąć czerwony przycisk zakończenia połączenia. Ale nagle coś ją zatrzymało. Po drugiej stronie wyraźnie usłyszała kobiecy głos, melodyjny i młody:
Marku, idziesz? Już napełniłam wannę
Dłoń Moniki zastygła w powietrzu. Serce na moment zamarło, a potem zaczęło łomotać tak gwałtownie, jakby chciało wyrwać się z piersi. Szybko przycisnęła telefon z powrotem do ucha, ale usłyszała tylko krótkie sygnały Marek już się rozłączył.
Monika powoli osunęła się na krzesło, czując, jak nogi odmawiają jej posłuszeństwa. W głowie wirowały myśli: Marku Wanna Jaka wanna na wyjeździe służbowym? Pamięć podsuwała jej dziwne wspomnienia z ostatnich miesięcy: częste wyjazdy, późne telefony, które Marek zawsze odbierał na balkonie, nowe perfumy w jego samochodzie.
Drżącymi rękami otworzyła laptop. Wejście do jego skrzynki mailowej nie sprawiło jej trudności hasło znała jeszcze z czasów, gdy między nimi panowało zaufanie i szczerość. Bilety, rezerwacja hotelu Pokój dla nowożeńców w pięciogwiazdkowym hotelu w centrum Krakowa. Dla dwojga.
W mailach natrafiła też na korespondencję. Kinga. Dwadzieścia sześć lat, trenerka fitness. Kochany, nie mogę już tak. Obiecałeś, że się rozwieziesz jeszcze trzy miesiące temu. Ile mam jeszcze czekać?
Monice zrobiło się niedobrze. Przed oczami przemknęło wspomnienie ich pierwszego spotkania z Markiem wtedy był zwykłym menedżerem, ona początkującą księgową. Razem zbierali na ślub, wynajmując małe mieszkanie. Cieszyli się pierwszymi sukcesami, wspierali w trudnych chwilach. A teraz on był dyrektorem handlowym, ona główną księgową tej samej firmy, a między nimi rozciągała się przepaść piętnaście lat wspólnego życia i dwadzieścia sześć lat jakiejś Kingi.
W pokoju hotelowym Marek nerwowo chodził z kąta w kąt.
Po co to zrobiłaś? jego głos drżał ze złości.
Kinga leżała na łóżku, niedbale otulona jedwabnym szlafrokiem. Jej długie blond włosy rozsypały się na poduszce.
Co w tym złego? przeciągnęła się, jak syta kotka. Sam mówiłeś, że zamierzasz się z nią rozwieść.
To ja zdecyduję, kiedy i jak to zrobię! Rozumiesz, co narobiłaś? Monika nie jest głupia, wszystko zrozumie!
I świetnie! Kinga gwałtownie uniosła się na łóżku. Mam dość bycia kochanką, którą chowasz po hotelach. Chcę chodzić z tobą do restauracji, spotykać się z twoimi znajomymi, być twoją żoną!
Zachowujesz się jak dziecko syknął Marek przez zęby.
A ty jak tchórz! podskoczyła i podeszła do niego. Spójrz na mnie! Jestem młoda, piękna, mogę urodzić ci dzieci. A co ona może? Tylko liczyć twoje pieniądze?
Marek złapał ją za ramiona: Nie waż się tak mówić o Monice! Nic o niej nie wiesz, nic o nas!
Wiem wystarczająco wyrwała się. Wiem, że jesteś z nią nieszczęśliwy. Że zanurzyła się w pracy i obowiązkach. Kiedy ostatnio się kochaliście? Kiedy wyjeżdżaliście razem?
Marek odwrócił się do okna. Gdzieś tam, w zasypanej śniegiem Warszawie, w ich mieszkaniu z Moniką wszystko się rozpadało. Piętnaście lat wspólnego życia runęło jak domek z kart od jednego kapryśnego zdania młodej dziewczyny.
Monika siedziała w ciemności w kuchni, trzymając w dłoniach zimną filiżankę herbaty. Na telefonie dziesiątki nieodebranych połączeń od męża. Nie odbierała. Co tu powiedzieć? Kochanie, słyszałam, jak twoja kochanka woła cię do wanny?
Pamięć podsuwała obrazy ich wspólnego życia. Oto Marek wręcza jej pierścionek, klękając na jedno kolano w środku restauracji. Oto razem wprowadzają się do pierwszego mieszkania małej kawalerki na obrzeżach miasta. Oto on ją wspiera, gdy straciła matkę. Oto świętują jego awans
A potem zaczęły się te niekończące się nadgodziny w pracy, kredyty, remonty
Kiedy ostatnio po prostu szczerze rozmawiali? Kiedy oglądali filmy, tuląc się na kanapie? Kiedy planowali przyszłość?
Telefon znów zadzwonił. Tym razem przyszła wiadomość: Monia, porozmawiajmy. Wszystko wyjaśnię.
Co tu wyjaśniać? Że się zestarzała? Że utonęła w obowiązkach? Że młoda trenerka fitness lepiej rozumie jego potrzeby?
Monika podeszła do lustra. Czterdzieści dwa lata. Zmarszczki wokół oczu, siwizna, którą regularnie farbuje. Kiedy to się zaczęło to zmęczenie w spojrzeniu, ten nawyk życia według harmonogramu, ta nieustanna pogoń za stabilnością?
Marku, gdzie chodzisz? Kinga spojrzała na niego z niezadowoleniem, gdy wrócił do pokoju po kolejnej nieudanej próbie dodzwonienia się do żony.
Nie teraz osunął się w fotel, poluzowując krawat.
Nie, właśnie teraz! stanęła przed nim, opierając ręce na biodrach. Chcę wiedzieć, co będzie dalej. Rozumiesz, że teraz musisz to wszystko rozwiązać?
Marek spojrzał na nią piękną, pewną siebie, pełną energii. Kiedyś taka była Monika piętnaście lat temu. Boże, jak mógł tak ją potraktować?
Kinga przetarł twarz dłońmi masz rację. Trzeba to zakończyć.
Rozpromieniła się, rzuciła w jego stronę: Kochany! Wiedziałam, że podejmiesz właściwą decyzję!
Tak delikatnie ją odsunął. Musimy to przerwać.
Co?! odskoczyła, jakby ją uderzył.
To był błąd wstał. Kocham moją żonę. Tak, mamy problemy. Tak, oddaliliśmy się od siebie. Ale nie mogę nie chcę przekreślić wszystkiego, co było między nami.
