— Moja kochana, biedna dziewczynko… — szeptała przez łzy Halina, tuląc do piersi swoją nowo narodzoną córeczkę. — Już wiem, jaki los cię czeka…
Dziewczynka z apetytem sięgała po matczyną pierś, czasem marszczyła nosek — łzy kapały jej na policzki, ale głód zwyciężał. Halina nawet tego nie zauważała — jej duszę rozdzierały wspomnienia, obawy i ta przeklęta rodzinna klątwa samotności.
Do sali weszła pielęgniarka w białym fartuchu i surowo spojrzała na młodą mamę.
— Znowu płaczesz? Utopisz dziecko w swoich łzach. Co się stało? Dziewczynka zdrowa, mleko ci tryska, a ty siedzisz, jak na stypie. Dość tych łez — ciesz się.
Halina ocknęła się, jakby dopiero teraz wróciła do rzeczywistości. Uśmiechnęła się niepewnie — nie wiadomo, do dziecka czy do pielęgniarki — i cicho powiedziała:
— Cieszę się, naprawdę… Tylko boję się, że ona powtórzy los wszystkich kobiet w naszej rodzinie. Wszystkie rodziły bez mężów, wszystkie same. Myślałam, że jeśli urodzi się chłopiec, to może ten zaklęty krąg się przerwie… A znowu dziewczynka…
— Widzisz, że jesteś dobrą matką — odparła łagodniej pielęgniarka. — Tylko nie wieszaj swojej malutkiej rodzinnej klątwy. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Wymyśliłaś już dla niej imię?
Halina spuściła oczy:
— Mama i babcia upierają się przy „Marysia”. U nas wszystkie są Marysie, Małgosie, Manie… A ja niedawno przeczytałam, że to imię może też znaczyć „porzucona”. Nie chcę. Nazwę ją Miłosza. Niech będzie Miłosza. Może choć ona będzie miała inne życie…
— No to dobrze — skinęła głową pielęgniarka. — Miłość — i w imieniu, i w sercu.
Miłosza rosła jak dąb. Tak jak mówiła ta pielęgniarka — silna, przebojowa, pewna siebie. W szkole prymuska, w klasie liderka. Co prawda jej wygląd odbiegał od babcinych wyobrażeń o „dziewczynie na wydaniu” — szerokie ramiona, wąskie biodra, chód i maniery chłopaka. Przyjaźniła się głównie z kolegami, ubierała w spodnie i adidasy.
— Miłosia, przecież nie jesteś chłopakiem! — narzekała babcia Bronisława. — Masz w szafie półkę sukienek, a ty wciąż te same bluzy i dżinsy. Gdzie kobiecość, gdzie warkocz do pasa?
— Dajcie mi spokój! — machnęła ręką Miłosza. — Ważne, kogo ja wybiorę, a nie kto wybierze mnie.
— Tylko nie spal się, wnuczko, w swojej pewności siebie — szeptała Halina. — Życie nie zawsze układa się tak, jak sobie wymarzymy.
I tak, w klasie maturalnej, Miłosza się zakochała. A w kogo? W cichego, nieśmiałego okularnika Darka z równoległej klasy. Na szkolnej dyskotece chował się pod ścianą, a jego mina mówiła: „jestem tu przez przypadek”. Miłosza podeszła, wzięła go za rękę i zaprosiła do tańca. Nie miał wyjścia — musiał się zgodzić. Od tamtej pory byli nierozłączni.
Po szkole razem poszli na studia, a na trzecim roku Miłosza, nie czekając na aluzje, sama się oświadczyła.
— Ile można się tylko spotykać? — powiedziała Darkowi. — Czas na poważne kroki — czas się żenić.
Darek był szczęśliwy. Przywykł, że Miłosza podejmuje decyzje, a on się zgadza. Jego rodzice byli zachwyceni, podobnie jak rodzina Haliny — jeśli ktoś mógł przerwać tę klątwę samotności, to właśnie Miłosza.
Na piątym roku urodził im się syn. Miłosza poszła na urlop macierzyński, a Darkowi zaproponowano zostanie na uczelni jako wykładowca. Wszystko szło idealnie… aż Miłosza nie zauważyła zmian.
Mąż zaczął się spóźniać, chmurzyć, dystansować. Aż w końcu przestał w ogóle mówić — ani o studentach, ani o doktoracie. Coraz częściej powoływał się na zmęczenie. Miłosza zrozumiała. I postanowiła działać.
Sekretarka dziekana — stara przyjaciółka — szepnęła: Darkuś ma romans z Kamilą Nowak, bladą studentką, którą na uczelni przezywano „okularnicą-emerytką”. Miłosza nie zastanawiała się długo. Złapała Kamilę pod akademikiem, wykładała jej parę razy przy wszystkich — i ta, z wyrwanym warkoczem, zniknęła na dobre.
Z Darkiem rozmowa była krótka — najpierw jednego siniaka, potem drugiego.
— Ja… tylko chciałem pomóc… tak jak ty mi kiedyś… — bełkotał, siedząc na podłodze.
— Jeszcze komuś pomożesz — syknęła Miłosza — a ja ci coś odetnę. I nie pożałuję.
Od tamtej pory Darek chodził jak po linie. Już więcej nie ryzykował — wiedział, że z Miłoszą nie ma żartów. Jej biedna córeczka, której w szpitalu wróżyły powtórzenie smutnego losu kobiet z rodziny, nie tylko zerwała łańcuch samotności, ale i zbudowała rodzinę, w której sama stała się centrum — opoką, obroną i… Miłością.
