— Moja droga, biedna dziewczynko… — szlochała Halina, tuląc do piersi nowo narodzoną córeczkę. — Już wiem, jaki los życie ci przygotowało…
Dziewczynka chciwie ssała pierś, czasem marszcząc nosek, gdy łzy matki spadały jej na policzki. Ale głód zwyciężał. Halina nawet tego nie zauważała — jej serce rozdzierały wspomnienia, lęki i ta przeklęta rodzinna klątwa samotności.
Do sali weszła pielęgniarka w białym fartuchu i spojrzała surowo na młodą matkę.
— Znowu się rozklejasz? Jeszcze dziecko utopisz w tych łzach. Co się dzieje? Dziewczynka zdrowa, ty mlekiem się przelewasz, a siedzisz jak na stypie. Dość tego — ciesz się!
Halina ocknęła się, jakby dopiero teraz wróciła do rzeczywistości. Uśmiechnęła się niepewnie — nie wiadomo, czy do dziecka, czy do pielęgniarki — i cicho powiedziała:
— Cieszę się, naprawdę… Tylko boję się, że powtórzy los wszystkich kobiet w naszej rodzinie. Wszystkie rodziły bez mężów, wszystkie same. Myślałam, że jeśli urodzi się chłopiec, może ten zaklęty krąg się przerwie… A tu znów dziewczynka…
— Widzisz przecież, że jesteś dobrą matką — złagodniała pielęgniarka. — Tylko nie wieszaj tej kruszynce rodzinnej klątwy. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Wymyśliłaś już imię?
Halina spuściła wzrok:
— Mama i babcia naciskają, żeby była Małgosia. U nas wszystkie są Małgosie, Gosie, Małgosiątka… A ja niedawno przeczytałam, że to imię może też oznaczać „odrzuconą”. Nie chcę. Nazwę ją Miłosza. Niech będzie Miłoszka. Niech chociaż ona ma inne życie…
— No i dobrze — skinęła głową pielęgniarka. — Miłość — i w imieniu, i w sercu.
Miłoszka rosła na prawdziwą zuchowicę. Jak przepowiedziała pielęgniarka — silna, przebojowa, pewna siebie. W szkole najlepsza, w klasie liderka. Choć jej wygląd daleki był od babcinych wyobrażeń o „pannie na wydaniu” — szerokie ramiona, wąskie biodra, chód i maniery chłopaka. Przyjaźniła się głównie z chłopakami, nosiła spodnie i adidasy.
— Miłka, przecież nie jesteś chłopakiem! — wzdychała babcia Bronisława. — W szafie masz półkę sukienek, a ty wciąż w bluzach i dżinsach. Gdzie kobiecość, gdzie warkocz do pasa?
— Ależ babciu, dajcie spokój! — machnęła ręką Miłoszka. — Liczy się, kogo ja wybieram, a nie kto wybiera mnie.
— Tylko nie spal się, wnusiu, tą swoją pewnością — szeptała Halina. — Życie nie zawsze układa się po naszej myśli.
I tak, w maturalnej klasie, Miłoszka zakochała się. W kim? W cichutkiego, nieśmiałego okularnika Darka z równoległej. Na szkolnej dyskotekce chował się pod ścianą, jakby mówił: „jestem tu przez przypadek”. Miłoszka podeszła, wzięła go za rękę i zaprosiła do tańca. Nie miał wyboru. Od tamtej chwili byli nierozłączni.
Po maturze razem poszli na studia, a na trzecim roku Miłoszka, bez czekania na aluzje, sama złożyła propozycję.
— No ile można się tylko spotykać? — powiedziała Darkowi. — Czas najwyższy — trzeba się pobrać.
Darek był wniebowzięty. Przywykł, że Miłoszka decyduje, a on się zgadza. Jego rodzice byli zachwyceni, podobnie jak rodzina Haliny — jeśli ktoś mógł przerwać rodową samotność, to tylko Miłoszka.
Na piątym roku urodził się syn. Miłoszka poszła na macierzyński, a Darkowi zaproponowano zostanie na uczelni jako wykładowca. Wszystko szło idealnie… aż Miłoszka wyczuła zmianę.
Mąż zaczął się spóźniać, chmurzyć, oddalać. Aż w końcu przestał mówić — ani o studentach, ani o doktoracie. Tylko wymawiał się zmęczeniem. Miłoszka zrozumiała. I postanowiła działać.
Sekretarka dziekana — dawna koleżanka — szepnęła: Darkuś ma romans z Karoliną Nowak, bladą studentką, którą na roku przezywali „szarą myszką w okularach”. Miłoszka się nie zastanawiała. Spotkała Karolinę pod akademikiem, dała jej parę razy po twarzy na oczach wszystkich — i ta, z wyrwanym kucykiem, zniknęła na dobre.
Z Darkiem rozmowa była krótka — najpierw jeden siniak, potem drugi.
— Ja… tylko chciałem pomóc… tak jak ty kiedyś mi — bełkotał, siedząc na podłodze.
— Jeśli jeszcze komuś „pomżesz” — syknęła Miłoszka — to obetnę ci coś, czego będziesz żałował.
Od tamtej pory Darek chodził jak po linie. Nie ryzykował więcej — wiedział, że z Miłoszką nie ma żartów. Jej biedna córeczka, której w szpitalu wróżyły powtórzenie smutnego kobiecego losu, nie tylko przerwała łańcuch samotności, ale i zbudowała rodzinę, w której sama stała się centrum — podporą, obroną i… Miłością.
