„Ty jesteś idealnym mężem, Krzysztofie”: jak jedno zdanie zniszczyło małżeństwo zbudowane na obojętności
Barbara wróciła do domu z dwiema ciężkimi torbami w rękach. Ledwo przekroczyła próg, z pokoju dobiegł głos męża:
— Wróciłaś? Już szósta?
— Już siódma — odparła zmęczona i skierowała się do kuchni.
Na stole stały trzy filiżanki. Znaczyło to, że miała gości — teściową, a pewnie razem z nią jej siostrę, Halinę. Barbara nawet się nie zdziwiła. Coraz częściej tak bywało: niespodziewane wizyty, komentarze o jej „nienaturalnych” zachowaniach, pełne dezaprobaty spojrzenia i ślady czyjejś obcej obecności w całym domu.
— Gdzieś ty tak długo była? Jestem głodny — rzucił Krzysztof, nie odrywając wzroku od laptopa.
— Byłam w sklepie. Żeby nakarmić waszą wysokość — odpowiedziała szyderczo. — Ale muszę z tobą porozmawiać.
Milczał. Wtedy podeszła, obróciła jego fotel twarzą do siebie i spokojnie powiedziała:
— Musimy się rozwieść.
Krzysztof podniósł wzrok, zaskoczony:
— Co? Dlaczego?
— Bo dłużej tak nie można.
— Barbaro, może najpierw zrobisz obiad, a potem pogadamy? Umieram z głodu.
— Nie. Porozmawiamy teraz.
— Przecież wiesz, że nie piję, nie chodzę po knajpach, nie uganiam się za innymi. Siedzę w domu, pracuję. Mam własne pieniądze. Nigdy cię o nic nie proszę. Czego ci brakuje?
Barbara uśmiechnęła się gorzko:
— Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu, nie dokładasz się do rachunków — wszystko opłacam ja. Zakupy, sprzątanie, gotowanie — też ja. Pytanie: na co starczają ci twoje pieniądze?
— No… kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem aktualizację do gry. Czasem pomagam mamie i cioci Halinie — przelewam im trochę grosza. To przecież normalne.
— Ach, normalne. Tylko że dziś rano poprosiłam cię, żebyś powiesił pranie — a ono wciąż leży w pralce.
— No miałem przerwę…
— Wiesz, zmiana zajęcia to też odpoczynek.
— Ale ja się na tym nie znam. Mama z ciocią nigdy nie pozwalały mi nawet zbliżyć się do kuchenki czy odkurzacza.
— Wiem. „Nie umiesz”. Bardzo wygodne, prawda? Otóż od dziś — jeśli chcesz jeść, sam gotuj. Ja nic nie przygotuję. Dziewczyny zaprosiły mnie do kawiarni — wcześniej odmówiłam, ale zmieniłam zdanie. Powodzenia.
Barbara wstała, powiesiła pranie, wskazała ręką kuchnię i wyszła. W kawiarni, przy kieliszku wina, zadzwonił telefon — teściowa. Wyciszyła go i odwróciła ekranem do dołu.
Gdy wróciła do domu, w mieszkaniu już czekała Wanda Stanisławowa.
— Barbaro! Co ty wyprawiasz?! Oszalałaś?! Rozwód?! Masz pojęcie, jakiego masz mężczyznę?! Takich dziś ze świecą szukać! Nie pije, nie zdradza, skarpetek po kątach nie rzuca! Kobiety ci zazdroszczą!
Barbara spokojnie na nią spojrzała:
— Mówi pani, jakby chwaliła tresowanego psa. Nie robi nic złego — tyle pani wymieniła. A może pani powiedzieć, co robi dobrego? Dla mnie?
— Pracuje.
— Ja też pracuję. Tylko że oprócz tego sprzątam, pierzę, prasuję, gotuję, dźwigam ciężkie torby ze sklepu, płacę rachunki — za siebie i za niego. A on?
— Przynosi ci prezenty! Wiem, bo pomagam mu wybierać!
— Dziękuję. Teraz rozumiem, dlaczego dostałam na Boże Narodzenie miskę do moczenia stóp, a na urodziny wełniany szal.
— Chyba chciałaś złota? — zaśmiała się kwaśno teściowa.
— Nie odmówiłabym voucheru do spa albo wyjazdu nad morze. Ale nie. Dostałam szal. I brak szacunku. I ciągłe „nie umiem”. Nie chcę już być jego matką.
— No nie umie. W naszej rodzinie mężczyźni się tym nie zajmują.
— Właśnie. Wychowaliście go tak, żeby czekał, aż ktoś zrobi wszystko za niego. I jemu to odpowiada. Mnie — nie.
— Może nie od razu rozwód? Naucz go…
— Przepraszam. Nie mam ochoty uczyć dorosłego mężczyzny, jak być mężczyzną. Próbowałam. Półtora roku. Koniec. Teraz spakujemy jego rzeczy — i obie panie zabiorą je tam, gdzie wam wygodnie. Nie jestem zła. Po prostu już nie mam siły.
Po pół godzinie pod domem czekała taksówka. Dwie torby, walizka. Krzysztof szedł z tyłu, z laptopem pod pachą.
Barbara zamknęła za nimi drzwi. Usiadła na kanapie. Głęboko odetchnęła. Zapisała w kalendarzu: „Rozwód. Wolność”.
I po raz pierwszy od dawna zasnęła spokojnie.
