Kobieta przyszła w odwiedziny do swojej przyjaciółki. Znajomość ze studiów, wieloletnia przyjaźń. Były urodziny. I wszystko było wspaniale, pięknie, po prostu cudownie. Duże mieszkanie, cztery przestronne pokoje.
W salonie zastawiony stół: co tam tylko nie było! Ser płakał złotymi łzami, prawdziwy dobry ser z dziurkami. Wyborna kiełbasa, ziarnista, z białymi kropelkami tłuszczu. Pieczona ryba. I mięso z rożna – nową piekarnik wypróbowali! Marynowane pomidorki, chrupiąca kapusta z czosnkiem. Słodycze, ciasta… Nie stół, a prawdziwy holenderski obraz.
Goście też wyjątkowi. Rodzina i znajomi z pracy. Wszyscy szczerze gratulują, wznoszą toasty. Muzyka cicho gra w tle. Na półkach porcelanowe figurki, w oknach piękne zasłony, na środku miękki dywan z kwiatami, który tłumi kroki… Wszyscy jedli z apetytem.
Mąż solenizantki podarował żonie elegancki pierścionek z brylantem. W końcu okrągła rocznica – pięćdziesiąte urodziny! Dzieci serdecznie powinszowały mamie. Wnuczek ucałował babcię… I dla wszystkich starczyło miejsca. Wszyscy byli zadowoleni i szczęśliwi.
Potem nawet tańczyli. Gospodarze specjalnie opróżnili jeden pokój. Lekko rozgrzani jedzeniem i winem goście pląsali powoli do pięknych piosenek z młodości. A Dagnę zaprosił do tańca bardzo przydatny mężczyzna, kolega męża jubilatki.
Dagna tańczyła. Zarumieniona, włosy się rozpuściły – tańczyła pięknie. Jak za dawnych lat. A on się uśmiechał, mówił komplementy. Nic więcej. Ale było miło. Po prostu przyjemnie słuchać miłych słów.
A potem Dagna spojrzała na zegarek i otrzeźwiała. Trzeba wracać. Nie iść, biec. Już późno. Teściowej trzeba podać leki, umyć ją, mąż sam nie da rady. I ugotować na jutro, bo Dagna idzie do pracy dopiero po południu, ale rano jest mnóstwo spraw. Potem mąż wróci, u niego też kłopotów nie brakuje. W domu z chorym zawsze jest co robić. I to się nigdy nie kończy.
A pieniędzy brak. Mąż stracił pracę, wydawnictwo upadło. Na razie dorabia za grosze. A kredyt trzeba spłacać, bo biznes syna się nie udał. I jeszcze do szpitala do synowej, ona z malutkim już drugi tydzień leży.
Teściowa zostanie z opiekunką. A wiecie, ile teraz biorą za godzinę? No właśnie. Trzeba zarobić. I jeszcze w nocy usiąść do komputera, porobić swoje, żleby potem opiekunka mogła zostać z chorą…
Te myśli nagle wtargnęły jej do głowy. Dagna szybko się ubrała – nikt jej nie zatrzymywał. Impreza trwała dalej. Przyjaciółka przytuliła ją na pożegnanie. Zawsze pomagała! Ale ma swoje życie, swoje święto. Swojego męża. Swoje dzieci. A Dagna musiała wracać. Do swojego domu i swojego życia.
I szła na przystanek w chłodnym, trzeźwiącym deszczu. Przez chwilę przyszła jej myśl: wrócić. Wrócić tam, gdzie ciepło, gdzie stół zastawiony, gdzie gra muzyka, gdzie wszyscy tacy życzliwi i szczerzy.
Gdzie można rozmawiać nie o chorobach i pieniądzach, nie o nieszczęściach i problemach – ale o filmach. Wspominać zabawne historie z młodości. Śmiać się z dowcipów. Albo tańczyć powoli z miłym człowiekiem do cichej, nostalgicznej muzyki…
Ale Dagna jechała zimnym autobusem do domu. A potem weszła do swojego małego mieszkania – powitał ją zapach choroby. Choćbyś sprzątał co dzień, on nie znika. Zapach nieszczęścia – trudno go opisać, ale jest. I przypalonej kaszy – znowu nie dopilnował. Potem garnek ciężko odmyć…
A zmęczony mąż od progu zaczął opowiadać, co lekarz zalecił jego matce. I jemu. Trzeba się jutro zapisać do innego doktora, wyniki nie najlepsze.
Mieszkanie wydało się Dagnie ciemne, ciasne, przesiąknięte chorobą, biedą, niepowodzeniami. A mąż stał przed nią postarzały, siwy – zupełny staruszek. I żarówka w żyrandolu się przepaliła. Światła ubyło. A dookoła pudełka z lekami, paczki nowych prześcieradeł i pieluch, duża torba zużytych – trzeba wynieść do śmietnika…
To był taki kontrast z tamtym szczęśliwym domem, że Dagna ledwo powstrzymała łzy. W gardle stanęła gorycz.
Przełknęła ją. Uśmiechnęła się. Przytuliła męża. Powiedziała: „Dzięki, że puściłeś mnie do Agaty. Dobrze było, odpoczęłam. Nalej wanny, zaraz będziemy mamę kąpać. Nakarmiłeś ją? Leki dałeś? A swoje wziąłeś?”…
I zabrała się do pracy. To życie. Trzeba je żyć. Trzeba się krzątać, walczyć, sprzątać, prać, gotować, pracować i zarabiać. Po prostu życie. I bliscy, bez których nie da się żyć. I trzeba poprawiać to, co się ma. Nie porównując za bardzo z cudzym. Trzeba wypełniać obowiązek. I kochać. I ratować swoich, tyle.
Tak myślała Dagna. A mąż wymienił żarówkę – zrobiło się jaśniej. I mieszkanie jakby się powiększyło, stało przestronniejsze. A biedna chora zasnęła, więc noc będzie spokojna. Można jeszcze trochę popracować. Siły jeszcze są. Dla swoich – zawsze się znajdą.
A gdy przyjaciółka napisała i spytała: „Można dać twój numer temu miłemu panu?”, Dagna wysłała uśmiechniętą buźkę i stanowcze „Nie!”. I podziękowała za święto. Za ciepło. Za odpoczynek. Za przyjaźń i życzliwość. A przyjaciółka zrozumiała. Tylko zapytała.
Tak życie czasem pyta nas, kusząc pokusą zamiast codziennego ciężaru. Ale i tak wracamy do swoich. Do swojego życia. I robimy, co do nas należy. Nawet gdy bardzo się zmęczymy. Nawet gdy tak chcemy zostać tam, gdzie ciepło i weselej. Ale wracamy do swoich. Miłość nas zawraca – i nie pozwala odlecieć.
Mimo pokus…
