Halo… Wacławie…
To nie Wacław. Tu Helena…
Helena? Kim Pani jest?…
Szanowna, a kim Pani jest? Jestem dziewczyną Wacława. Czegoś Pani od niego chciała?… Męża nie ma, utknął w pracy…
Zakręciło mi się w głowie, dostrzegłam czerwone kropelki na podłodze. Ból w podbrzuszu był tak silny, aż się wyginałam. Czułam, że moje dziecko już się rodzi.
Mój mąż Wacław od pięciu lat jeździ na saksy. Raz tiry prowadził w Niemczech, raz remontował mieszkania w Polsce. Pojechał za pieniędzmi. Mamy dwóch synów, chcieliśmy dać im jak najlepszy start w dorosłość. Doskonale wiedzieliśmy, że w Polsce niewiele uda nam się osiągnąć.
Wiecie, jemu tam się powiodło. Co miesiąc przysyłał nam paczki z jedzeniem i słodyczami. Konserwy, kasze, olej, czekolady. Przelewał mi także złotówki na konto, żebym lokowała na oprocentowaniu. Udało nam się uzbierać dość, by kupić starszemu synowi mieszkanie.
Wydawało się, że wszystko idzie dobrze. Ale kilka miesięcy temu poczułam, że moje ciało się zmienia. Pierwsza myśl menopauza, ale to nie to. Dużo przytyłam, spałam bez końca, jadłam, a emocje zmieniały się jak w kalejdoskopie. Według internetu objawy ciąży. Ciąża po czterdziestce? Nie wierzyłam. Zrobiłam test. Dwie czerwone kreski na płytce.
Synom i synowym nie zamierzałam o dziecku mówić. Po co? Żeby się śmiali, szydzili, że matka na stare lata rozum straciła? Postanowiłam ukrywać. Zima szła, więc zakładałam szerokie, grube swetry. Z pod puchowej kurtki nic nie było widać.
Nie chciałam tej ciąży. Może ktoś powie: nie mam Boga w sercu. Ale ja już mam 45 lat, młodość minęła. Są synowie, są wnuki, im chcę poświęcać czas, nie przewijać pieluchy kolejnemu maleństwu. Nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Wacław musiałby znowu wyjeżdżać, a ja nie dam sobie rady bez niego.
Lekarze ostrzegali: termin zbyt późny, operacja bardzo ryzykowna, mogłabym sobie zaszkodzić. Próbowałam się uspokajać może Wacław się ucieszy? Zadzwoniłam do niego na Skype, ale kamery nie włączyłam, tylko mikrofon.
Halo, Wacław…
To nie Wacław. Helena.
Helena? Kim Pani jest?
Szanowna, a Pani kto? Dziewczyna Wacława. Czego Pani szuka? Męża nie ma, w pracy siedzi.
Odsunęłam słuchawkę i rozpłakałam się jak nigdy wcześniej. Tak to już jest w życiu mąż może zdradzić wszędzie, gdzie chce, z kim chce. Chciałam natychmiast pisać pozew, pozbyć się wszystkich jego rzeczy, nie oglądać go, nie słyszeć.
Ale w głowie wciąż tliła się iskra może wróci, gdy mnie usłyszy? Wiedziałam, że w lutym przyjedzie na urodziny synów, dostał wolne. Nawet śniło mi się, że spacerujemy całą rodziną przez park Wacław prowadzi naszą córkę za rękę, ja trzymam ją z drugiej strony.
14 lutego, na Walentynki, Wacław przyjechał. Przygotowałam romantyczną kolację, rozstawiłam świece, muzyka cicho grała. Chciałam, żeby było spokojnie.
Wacławie, mam dla ciebie niespodziankę… Jestem w ciąży. Lekarze mówią, że będzie dziewczynka.
Ty… Ty żmijo! wrzasnął mąż.
Cały poczerwieniał, rzucił talerze na podłogę, walił pięściami w stół.
Ja tam tyrałem jak koń, a ty się puszczasz z innymi? Chcesz mi podrzucić to bękarty na kark?!
Wacławie, pozwól wyjaśnić…
Odsuń się! Nie chcę cię widzieć! pchnął mnie tak, że brzuch uderzył o krawędź stołu, upadłam.
Wacław wyszedł, zabrał walizkę, zatrzasnął drzwi. Ja ledwo stałam, w głowie kręciło się, na podłodze dostrzegłam czerwone krople. Ból mnie łamał, ledwo wykręciłam numer na pogotowie. Ale wszystko wskazywało, że dziecko już nadchodzi.
Gdy przyjechali ratownicy, trzymałam już w ramionach moją córkę. Spokojnie spała, nie płakała.
Przewieziemy panią do szpitala?
Nie. Zabierzcie dziecko, nie potrzebuję jej.
Jak to możliwe?
Możliwe. Zabierzcie, mówiłam! To dziecko rozbiło moją rodzinę. Może ktoś ją pokocha, ale ja nigdy. Zabierajcie, nie chcę jej widzieć.
Oddałam córkę pielęgniarce bez żalu, bez łez. Zbadali mnie w domu, nie miałam żadnych komplikacji, poród przebiegł spokojnie. Gdy pogotowie odjechało, posprzątałam, wzięłam prysznic, położyłam się spać.
Ani synowie, ani synowe nie wiedzą, że oddałam dziewczynkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, aby była zdrowa, aby znalazła rodzinę. Wiem, że nie podołam. Nie chcę znów czuć ciężaru macierzyństwa. Pragnę tylko jednego żeby Wacław wrócił do domu. Ale znów wyjechał do Niemiec, rozmawia tylko z synami.
Możecie mówić, że jestem szalona. Ale wybrałam męża, nie dziecko. I niech Bóg mnie osądzi.
