Już w myślach spakowałam torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, żeby uciec z dzieckiem od męża i jego rodziców z tej wsi. Nie, nie zamierzam poświęcać życia ich kozom, krowom i wiecznym grządkom. Uważają, że skoro wyszłam za Romana, to automatycznie zgodziłam się być darmową robotnicą na ich gospodarstwie. Ale ja tak nie myślę. To nie jest moje życie i nie chcę, żeby mój syn dorastał w tym bagnie, gdzie jedyną rozrywką jest dyskusja o tym, ile mleka dała krowa Ryżka.
Kiedy tylko tu przyjechałam po ślubie, wszystko wydawało się znośne. Roman był troskliwy, jego rodzice, Halina Janówna i jej mąż, sprawiali wrażenie miłych osób. Wieś wyglądała malowniczo: zielone pola, świeże powietrze, cisza. Nawet myślałam, że się przyzwyczaję. Ale rzeczywistość szybko zweryfikowała moje złudzenia. Tydzień po przeprowadzce Halina Janówna wręczyła mi wiadro i kazała doić kozy. „Teraz jesteś naszym członkiem rodziny, Bożenko, trzeba pomagać!” — powiedziała z uśmiechem, od którego do dziś mam ciarki. Ja, dziewczyna z miasta, która w życiu nie trzymała nic cięższego niż laptop, miałam nauczyć się doić kozy w jeden wieczór. To był pierwszy dzwonek.
Roman, jak się okazało, wcale nie zamierzał mnie bronić. „Mama ma rację, na wsi wszyscy pracują” — odparł, gdy próbowałam protestować. I tak zaczęło się moje nowe życie: pobudka o piątej rano, karmienie zwierząt, plewienie grządek, sprzątanie w domu, gotowanie dla całej rodziny. Czułam się nie jak żona, ale jak służąca. A jeśli ośmieliłam się poprosić o dzień wolny, Halina Janówna przewracała oczami i zaczynała swoje kazania: „Za naszych czasów kobiety harowały od świtu do nocy i nikt nie narzekał!” Roman milczał, jakby to w ogóle go nie dotyczyło.
Mój syn, który ma dopiero trzy lata, stał się dla mnie jedynym promykiem światła. Patrzę na niego i wiem, że nie chcę, żeby dorastał tutaj, gdzie jego przyszłość to albo praca na gospodarstwie, albo wyjazd do miasta, gdzie będzie obcy. Chcę, żeby chodził do dobrego przedszkola, uczył się, podróżował, poznawał świat. A tu? Tu nawet porządnego internetu nie ma, żeby ściągnąć mu bajki. Gdy Halina Janówna usłyszała, że chcę zapisać syna na zajęcia plastyczne w sąsiedniej wsi, tylko parsknęła: „Po co mu to? Lepiej niech się uczy doić krowę, to się przyda!”
Próbowałam rozmawiać z Romanem. Tłumaczyłam, że się tu duszę, że to nie jest życie, o którym marzyłam. On tylko wzruszał ramionami: „Wszyscy tak żyją, Bożenko. Czego ty chcesz?” A niedawno dowiedziałam się, że Halina Janówna już planuje, jak będziemy rozbudowywać oborę i brać następną krowę. I oczywiście cała robota znowu spadnie na mnie. To była ostatnia kropla.
Zaczęłam po kryjomu odkładać pieniądze. Niewiele, ale na bilet do miasta starczy. Mam przyjaciółkę w wojewódzkim, obiecała pomoc z mieszkaniem i pracą. Już widzę, jak wsiadamy z synem do autobusu, zostawiając za sobą tę wieś, kozy, krowy i wieczne pretensje Haliny Janówny. Marzę o małym mieszkanku, gdzie będzie tylko nasza przestrzeń, gdzie będę mogła pracować, a syn — dorastać w normalnych warunkach. Chcę znów czuć się człowiekiem, a nie maszyną do pracy.
Oczywiście, boję się. Nie wiem, jak ułoży się nam życie w mieście. Czy znajdę pracę? Czy starczy pieniędzy? Ale jedno wiem na pewno: nie mogę tu zostać. Za każdym razem, gdy widzę, jak mój syn bawi się w podwórku, myślę, że zasługuje na więcej. I ja też. Nie chcę, żeby widział, jak jego matka ugina się pod tym ciężarem, jak gubi siebie dla cudzych oczekiwań.
Halina Janówna powiedziała niedawno, że jestem „zbyt miejska” i nigdy nie stanę się tutejszą. Wiecie co? Ma rację. Nie chcę być tutejsza. Chcę być sobą — Bożenką, która marzyła o karierze, podróżach, szczęśliwej rodzinie. I zrobię wszystko, żeby odzyskać to życie. Nawet jeśli będę musiała spakować torbę i wyjechać z dzieckiem tam, gdzie nikt nie zmusi nas do dojenia krów.
