Goście odeszli, lecz uraza została
— Mamo, no co ty mówisz?! — Kinga cisnęła brudny talerz do zlewu tak, że zadźwięczał o krawędź. — Że jestem niewdzięczna? Za co mam ci dziękować, chciałabym wiedzieć?
— Za to, że całe życie na ciebie kładłam! Za to, że twojego ojca znosiłam dla dzieci! Za to, że sobie we wszystkim odmawiałam, tylko żebyście się uczyli i ubierali przyzwoicie! — Kazimiera Stanisławowa stała na środku kuchni, czerwona z irytacji, mocno ściskając w dłoniach kuchenną ścierkę.
— Mamo, przestań! Goście dopiero co wyszli, a ty już na mnie napadła! Co ja takiego zrobiłam? Źle przyjęłam twoje przyjaciółki? Nie nakryłam stołu? Nie upiekłam tortu?
— Nie zrobiłaś! Właśnie to! — Kazimiera odwróciła się i zaczęła gwałtownie myć filiżanki. — Siedziałaś jak obca, gdy Wanda opowiadała o wnukach. Milczałaś, gdy Lusia pytała, co u Jędrka. Nawet „dziękuję” nie powiedziałaś, gdy cię chwaliły!
Kinga przetarła skronie. Głowa ją rozsadzała po trzech godzinach siedzenia przy stole w towarzystwie maminskich przyjaciółek. Te wieczne pytania, porównania, rady, jak żyć poprawnie. Wieczne niezadowolenie ze wszystkiego.
— Mamo, mam trzydzieści pięć lat. Jestem dorosłą kobietą. I nie muszę się co chwila uśmiechać i kiwać głową.
— Dorosła! — prychnęła matka. — Dorosła kobieta mieszka osobno, nawiasem mówiąc. A nie wisi u matki na karku w czterdziestce.
— Mam trzydzieści pięć, nie czterdzieści! I nie wiszę ci na karku! Płacę rachunki, kupuję jedzenie, sprzątam, gotuję!
— Gotujesz! — Kazimiera odwróciła się, a w jej oczach buzował gniew. — Co ty gotujesz? Makaron z parówkami? A kto dziś ugotował barszcz? Kto zrobił kotlety? Kto sprzątał cały dzień przed przyjściem gości?
Kinga opadła na krzesło. Odeszły ją siły. Te wieczne pretensje, wyrzuty, próby udowodnienia swojej racji wykańczały ją bardziej niż jakakolwiek praca.
— Dobrze, mamo. Jestem złą córką. Co jeszcze chciałaś usłyszeć?
— Chciałam usłyszeć „dziękuję”! — Kazimiera uderzyła dłonią w stół. — Po prostu: „Dziękuję, mamo, że przyjęłaś mnie pod swój dach, że nie wyrzuciłaś, gdy mąż odszedł”. „Dziękuję, że pomagasz z Jędrkiem, wożisz go do lekarza, odbierasz ze szkoły”. Ale nie! Ty uważasz, że mi się to należy!
Kinga poczuła, jak gardło ściska jej gulka. Tak, mama pomaga z synem. Tak, mieszka w jej mieszkaniu już trzeci rok, od rozwodu. Ale czyż nie stara się odpłacić? Czyż nie pracuje na dwóch etatach, by choć trochę pomóc w domowym budżecie?
— Mamo, ja ci codziennie dziękuję. Może nie słowami, ale czynami. Nie proszę cię o pieniądze, sama zarabiam. Pomagam w domu.
— Pomagasz! — Matka usiadła naprzeciw córki, wciąż ściskając ścierkę. — Wiesz, co dziś powiedziała Wanda? Że jej Ania znalazła nowego męża. Porządny człowiek, zabezpieczony. I od razu zaproponował, by z dziećmi się do niego wprowadziła. A u ciebie co? Trzeci rok sama siedzisz, praca-dom, jak wahadło. Życia osobistego zero.
— A co to ma do rzeczy? — Kinga poderwała się. — Nie mogę zamówić sobie mężczyzny w sklepie! Spotkam odpowiedniego — wyjdę. Nie spotkam — będę sama.
— Sama! — Kazimiera wstała i zaczęła chodzić po kuchni. — A ja co, jestem nieśmiertelna? Siedemdziesiąt dwa lata już mam. Ile mi jeszcze zostało? A ty zostaniesz zupełnie sama, z dzieckiem na rękach.
— Jędrek nie malutki, ma już trzynaście lat.
— Trzynaście! W najtrudniejszym wieku! Ojciec mu potrzebny, męska ręka. A co widzi? Matkę, która od rana do wieczora pracuje, i babcię, która go wychowuje.
Kinga wstała od stołu. Rozmowa przybierała znajomy obrót. Zaraz matka zacznie wyliczać wszystkie jej błędy, porażki, potknięcia. Opowie, jak powinna była postąpić, z kim nie warto było się wiązać, jaką pracę powinna znaleźć.
— Mamo, idę do siebie. Jutro wcześnie wstawać.
— Oczywiście, idź! — krzyknęła za nią Kazimiera. — Jak zawsze, gdy rozmowa staje się poważna! Uciekasz i chowasz się!
Kinga zatrzymała się w drzwiach. Coś w słowach matki zabolało ją jak szpilka. Może dlatego, że była w nich cząstka prawdy.
— Nie uciekam, mamo. Po prostu mam dość tych rozmów. Ty zawsze jesteś niezadowolona. Cokolwiek zrobię, wszystko nie tak.
— Nie tak! — Kazimiera podeszła bliżej. — A jak powinno być? Może mi powiesz? Może wyjaśnisz, dlaczego w trzydziestkę piątkę mieszkasz z matką? Dlaczego nie masz własnego domu, własnej rodziny? Dlaczego mój wnuk rośnie bez ojca?
— Bo tak życie potoczyło się! — Kinga wybuchła. — Bo nie wszyscy rodzą się z złotą łyżką w ustach! Bo najpierw trzeba było dziecko wychować, pracować, a nie za facetami latać!
— Za facetami! — zareagowała matka. — Tak nazywasz próby ułożenia sobie życia?
— Mamo, dosyć! — Kinga odwróciła się i szybko poszła do swojego pokoju. Za plecami jeszcze długo słyszała podniesiony głos matki, ale słów już nie rozróżniała.
Kinga zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. W pokoju panowała cisza. Jędrek odrabiał lekcje przy biurku pod oknem. Usłyszawszy kroki matki, odwrócił się.
— Mamo, znowu się kłóciłyście z babcią?
— Nie kłóciłyśmy, synku. Tylko rozmawiałyśmy.
Jędrek spojrzał na nią sceptycznie. W swoim wieku już całkiem nieźle rozumiał relacje dorosłych.
— Słyszałem, jak krzyczała. Ty też.
Kinga podeszła do syna, pogłaskała go po głowie. Ciemne włosy, jak u niej. Szare oczy — po ojcu. Chudy, wysoki jak na swój wiek. Bystry, spostrzegawczy. Zbyt dojrzały jak na trzynaście lat.
— Dorośli czasem nie potrafią się dogadać. Ale to nie znaczy, że się nie kochają.
— A o co się spierałyście?
Kinga usiadła na brzegu łóżka. Jak wytłumaczyć syPo chwili milczenia przytuliła go mocno, wiedząc, że nie ważne jak trudne są relacje z matką, najważniejsze jest to, że mają siebie i zawsze będą dla siebie oparciem.
