Kiedy Jan poślubił Jadwigę, teściowa od razu zaprzyjaźniła się z synową. Dziewczyna spodobała się jej już w szkole, kiedy Jan biegał na lekcje tańca razem z nią.
Janek, czy to miłość, że tak przed lustrem się kręcisz, jakbyś był piękną panną śmiała się matka. Pokaż już nam swoją żonę, niech zobaczymy, co nam się przydarzy.
Zakochałem się, mamo. Wiesz wszystko, co trzeba. Za chwilę już wam przedstawię uśmiechnął się syn i pobiegł.
Ach, jakaż piękna powinna być nasza córka mówiła przy kolacji do męża.
Kogo masz na myśli?
To wnuczka Fryderyka, którą on sam wychowuje. Nie jest rozpuszczona, jest grzeczna i miła, a przy tym naprawdę urocza.
Matka nie mogła się doczekać, by zobaczyć, kim jest nowa zięćka. Gdy Jan przyprowadził Jadwigę na popołudniową herbatę, matka usiadła i wykrzywiła się z zachwytu.
Synu, chyba odczytałaś moje myśli. Zawsze chciałam, żebyś poślubił Jadwigę. Patrzę, jak patrzyłaś w wodę roześmiała się, a młode patrzyły się i śmiały.
Ślub odbył się w stylu wiejskim, skromny, ale pełen miłości. Jadwiga nie była pośpieszna, lecz uparta gdy coś wzięła się do serca, robiła to z rozwagą i starannością.
Nasza Jadwiga, niczym jaskółka, jest dobra i troskliwa opowiadała matka Jana sąsiadce. Jakaż gospodyni!
Po chwili przyszedł na świat syn, Mirek. Dziadkowie kochali wnuka, ale chłopiec był słaby, urodził się przedwcześnie. Z czasem jednak dorósł i stał się spokojnym młodzieńcem.
Lata mijały. Rodzice Jana umarli, a dwa lata później zmarł i sam Jan, nagle, pod domem, gdy podnosił siano na dach. Gorąco przygniotło mu serce. Żona pogrążyła się w żałobie, lecz musiała iść dalej.
Jadwiga i syn zostali we dwójkę. Mirek dorósł, żyjąc powoli i spokojnie. Każdą pracę planowali razem, rozważali, podzielili obowiązki i potem przystępowali do działania. Hodowali krowę, konia, świnkę i kury, orali i siali. W przeciwieństwie do niektórych wsi, nie było między nimi krzyków ani kłótni.
Gdy nie zdążyli przenieść siana pod dach i zaczęło padać, matka mówiła:
Nic nie szkodzi, synu, lato długie, wszystko wyschnie podczas gdy sąsiedzi wybuchali sprzeczkami, obarczając się winą.
Jadwiga była skrupulatna: dom czysty, podłogi lśniące, zasłony wyprasowane. Lubiła gotować, nie w dużych ilościach, ale różnorodnie. Mirek jadł ze smakiem, a matka zawsze pytała, co przygotować na kolejny dzień.
Sąsiadka Ania często wpadła z wizytą i zauważyła:
Jadwigo, mieszkacie we dwoje i wciąż masz tyle jedzenia na stole.
No wejdź, usiądź zapraszała. Mirek uwielbia jeść, choć nie jest wielki ani muskularny.
No tak, nie taki już Jan, ale przynajmniej ładny żartowała Ania. Kto wie, może jakaś dziewczyna będzie szczęśliwa, mając spokojnego i opanowanego męża.
W wiosce szanowano Jadwigę i Mirka jako ludzi rozsądnych, czystych i bez zazdrości. Mirek sam wybrał sobie żonę Veronikę, wysoką, silną, prawie o głowę wyższą od niego, nie najpiękniejszą, ale pełną energii, porywliwą i nieco złośliwą.
Nie rozumiem, co przyciągnęło Veronikę do mojego syna zastanawiała się Jadwiga. Są zupełnie różni, nie da się ich zmienić.
Jednak przyjęła sytuację. Jeśli synowi jest dobrze, to dobrze i mnie, myślała. Veronika była gadatliwa, a Mirek raczej milczący.
Nic nie szkodzi, mamo, dzieci przyjdą i będę je uczyć, tłumaczyć, co i jak mówił syn, a matka słuchała w milczeniu.
Ślub przebiegł spokojnie, bez bójek, które czasem wybuchają na wsi. Po weselu wielu mieszkańców spędzało noc przy stole, na ławce lub przy wiatce, a rankiem rozeszli się po domach.
Rano Jadwiga wyszła na podwórko sprzątnąć stoły, a Veronika podeszła, żeby pomóc, i jęknęła:
Ta ceremonia nie była potrzebna, po prostu mogłyśmy się pobrać i już koniec.
Idź pość, Veroniko, jeśli nie spałaś, ja posprzątam odpowiedziała Jadwiga.
A potem będą plotki, że jestem złą synową, nie pomagam odezwała się Veronika.
Plotki? mruknęła teściowa. Wszyscy jeszcze śpią.
Ty i tak rozpowiesz, co chcesz dodała Veronika, złośliwie patrząc na teściową. Znamy się na teściowych.
Jadwiga milczała, nie chcąc rozpoczynać kłótni. Od pierwszego dnia Veronika pokazała swój temperament. Po weselu życie w domu zmieniło się. Veronika zwracała uwagę, jak Syn traktuje matkę: pytał o zdrowie, plany, przytulał się i całował w policzek. Czasem się smuciła, że takiej delikatności nie widziała w relacjach matki i syna.
W sklepie opowiadała sąsiadom, jak Mirek kocha swoją mamę i nigdy nie powiedziałby jej złego słowa.
Dziadek Mateusz posłuchał ich kłótni i westchnął:
Szkoda, że Jadwiga w gniazdo jaskółki wpuściła wronę.
Wioska współczuła Jadwidze, ale nic nie słyszała od niej o Veronice. Wiedzieli, że synowa jest kapryśna i kłótliwa, nie utrzymuje kontaktu z matką, a nawet zerwała z nią więź.
Jadwiga nie mówiła Mirkowi, że popełnił błąd, wybierając Veronikę, lecz nie podnosiła głosu. Veronika od pierwszych dni wprowadzała własne zasady, przynosząc po pracy kości i bałaganiąc w domu. Była złośliwa i zazdrosna, ale Jadwiga nie wchodziła w spory.
Po powrocie z pracy Mirek spotykał się z żoną przy kolacji. Czasem Jadwiga pytała syna:
Może jutro coś pyszniejszego przygotuję?
Veronika, przyzwyczajona do swojej roli, odpowiadała surowo:
Co przygotujemy, to i zjemy, nie czekajcie na królewskie dania.
Veronika gotowała szybko, ale niechlujnie. Gdy doiła krowę, wiadro zawsze było brudne, a w mleku unosiło się siano, które potem przecedzała przez gazę. Jadwiga natomiast dokładnie sprawdzała wiadro, smarowała wymiona, i dopiero dopiero przystępowała do doju. Kiedy Veronika kroiła ziemniaki na ćwiartki i duże kawałki cebuli, Jadwiga obserwowała, że syn patrzy na nią z uznaniem.
Mirek nie kłócił się z Veroniką, ale Jadwiga widziała, że napięcie w rodzinie go gryzie. Starała się powoli naprowadzać ich na lepsze relacje, lecz po rozmowie z teściową zrozumiała, że w ich domu podnoszenie głosu i obrażanie się stało się normą.
Rok po ślubie Veronika urodziła syna, Tymka. Dziecko nocami spało kiepsko, mleka mało, więc głodowało. Veronika nie słuchała rad teściowej i nie dokarmiała go. Jadwiga nie wytrzymała i po cichu podawała mu pokarm, aż chłopiec przybrał na wadze i mocno spał. Kiedy Veronika to zobaczyła, krzyknęła:
Zabiłaś mojego chorego syna, przyjęłaś mojego!
Jadwiga milczała, ale wciąż karmiła wnuka. Tymek rośnie zdrowy, chodzi do szkoły, a z babcią ma wyjątkowo ciepłe stosunki. Chłopiec jest spokojny, a Jadwiga w swój sposób go wychowuje. Szkoła mu dobrze idzie, a ojciec, choć rzadko, przytula i całuje go, kiedy może.
Veronika krzyczała:
Trzeba wychować chłopca w mocnego mężczyznę, nie w delikatną dziewczynę!
Ojciec wzruszał ramionami.
Żadna z rodzin nie kłóciła się otwarcie, choć Veronika była złośliwa. Jadwiga podchodziła do niej z dobrocią. Veronika pod kimś nieobecnym wyzywała matkę i syna, ale nikt nie słuchał. Jadwiga znajdowała siłę, by utrzymać rodzinę razem.
Mirek pracował w warsztacie samochodowym i często dziwacznie patrzono na to, jak żyje z taką żoną, co już była tematem plotek w wiosce. On jednak wzruszał ramionami i iść dalej.
Tymek, gdy dorósł, zauważył, jak Veronika źle traktuje babcię i ojca. Nie podobało mu się to. Często prosił babcię o pyszne dania. Veronika, gniewna, odpowiadała:
Jesteś wybredny, jak ojciec, nie zasługujesz na królewskie jedzenie.
Tymek widział, kiedy babcia chorowała, a matka nie podchodziła. Ojciec i syn przynosili jej herbatę z konfiturą, a chłopiec zawsze wspominał, jak babcia czekała przy drzwiach z ciepłym mlekiem i kawałkiem ciasta.
Pewnego dnia Tymek przyznał się babci, że kocha Taśkę, sympatyczną dziewczynę z sąsiedniej ulicy. Babcia uśmiechnęła się i odpowiedziała:
Niech Bóg wam błogosławi, będę się modlić za wasze małżeństwo.
Gdy Tymek wyjeżdżał na wakacje, babcia przytuliła go, łamiąc się w głosie:
Czy wrócisz po studiach?
Tak, babciu, nie zostanę w mieście, wrócę specjalistą i wezmę Taśkę za żonę. Zbudujemy nowy dom, a Ty zamieszkasz z nami. Nie opuszczę cię zapewnił.
Jadwiga wiedziała, że tak się stanie. Z Timkiem i Taśką będzie spokojnie i szczęśliwie, a ona otrzyma z powrotem część miłości, którą kiedyś włożyła w siebie.
**Morał**: spokój i szacunek w rodzinie są najcenniejszym darem, a cierpliwość oraz dobroć potrafią przetrwać nawet najburzliwsze burze.
