— Nie mam już siły! — wykrzyknęła Weronika, rzucając torbę na kanapę. — Chcę nad morze! Leżeć jak foka w słońcu cały dzień, a nocą tańczyć do rana. Żeby muzyka, drinki i ani jednej myśli o pracy!
Marek uśmiechnął się. Przyzwyczaił się już do jej wybuchów. Weronika była dziewczyną niełatwą: bezpośrednia, sarkastyczna, czasem drażliwa, ale zawsze autentyczna. Nie udawała, nie grała roli — z nią było prosto i wesoło. Najważniejsze — nie musiał się maskować.
Poznali się kilka miesięcy temu, a od tamtej pory Marek oddychał pełną piersią. Żadnych wymuszonych pauz, żadnej sztuczności — tylko ciepło i uczucie, że jest przy kimś, z kim chce się być. Na zawsze.
— Co się stało w pracy? — zapytał łagodnie, podchodząc bliżej.
— Wszyscy mnie wkurzają! „Weronika tam, Weronika tu!” — jakby innych imion nie było. Dziś o mało nie posłałam szefa tam, gdzie pieprz rośnie! Gdybym się nie powstrzymała, już by mnie zwolnili…
— No to ewidentnie potrzebujesz odpoczynku — zaśmiał się Marek. — Możemy gdzieś wyskoczyć, nawet jeśli nie nad morze.
— Gdzie niby? W najlepszym razie dostanę jeden dzień wolnego. Jaki sens ma urlop na dobę?
— A może pojedziemy na wieś, do babci? Tam takie powietrze, że już po samym spacerze czujesz się wypoczęta. A do tego pierogi! Gorące, prosto z garnka…
— Na wieś? — Weronika szeroko otworzyła oczy. — Na serio? Nigdy nawet nie byłam na wsi.
— Jak to nigdy?
— No tak. Cała moja rodzina jest z miasta. Nawet krowy widziałam tylko na opakowaniu mleka.
— No to tym bardziej musisz pojechać! Nawet nie wiesz, jak tam jest fajnie. Rzeka, piec kaflowy, gwiazdy w nocy, ognisko…
— Och, Marku, żebym miała twoją energię. Szczerze mówiąc, nie jestem gotowa na podbój babci.
— A szkoda. Moja babcia to skarb. Nawiezie ci pierogów na zapas, herbatę z miętą — i już będziesz ją kochać.
— Skoro pierogi są argumentem… — Weronika uśmiechnęła się. — No dobra, jedziemy. Tylko pod jednym warunkiem — jeśli mi się nie spodoba, kupisz mi nową garderobę. Bo w starą po babcinych specjałach się nie zmieszczę.
Śmiał się, a ona wciąż nie wiedziała, czy ma się śmiać, czy zacząć się denerwować.
Droga nie należała do łatwych. Ostatnie kilometry samochód podskakiwał na wyboistej szutrówce. Marek był spokojny. Weronika jednak nerwowo zerkała przez okno, spodziewając się zobaczyć krzywe stodoły, sterty gnoju i gęsi gotowe zaatakować obcych.
Ale wszystko okazało się inne. Wieś była duża, zadbana, z kilkoma ulicami, sklepami i asfaltem. Nawet krow nie było widać. Zamiast nich — dzieci biegające boso, kobiety z porządnymi fryzurami, mężczyźni siedzący przy bramach i gawędzący.
Babcia przywitała ich, jakby czekała całe życie. Przytuliła Weronikę, jakby była rodziną, zaaferowała się, posadziła przy stole. A stół uginał się od jedzenia: barszcz, pierogi, smalec, kołacze, kompot.
Weronika oniemiała. Gdzie ta surowa babcia, która będzie patrzeć spode łba? Gdzie ta wiejska sztywność, która od dzieciństwa ją przerażała?
Marek promieniał — wiedział, że tak właśnie będzie.
Po obiedzie zabrał Weronikę nad rzekę. A tam — jak z bajki. Woda czysta, dzieci pluskające się, mężczyźni smażący kiełbaski, kobiety rozkładające koce. Nikt się nie kłóci, nikt się nie spieszy. Tylko śmiech, wiatr i zapach dymu.
Wieczorem Weronika zasnęła, ledwo dotykając poduszki. Rano obudziło ją słońce — firanki u babci były cienkie, niemal przezroczyste. Dziewczyna wstała, narzuciła sweter i wyszła przed dom. I zastygła.
Przed nią różowiało niebo, słońce ledwo wznosiło się nad horyzont. W oddali muczały krowy, śpiewały ptaki, pachniało rosą, ziołami, tymiankiem. Cała ziemia oddychała spokojem. Weronika zdjęła kapcie i stanęła boso na mokrej od rosy trawie. Stała w ciszy. Dusza się oczyszczała.
— Gdzieś mi zniknęłaś — rozległ się za spokojny głos Marka.
— Obudziłam się… Wyszłam. Tu tak cicho, tak lekko… Nigdy nie czułam takiego spokoju.
— Podoba ci się?
— Bardzo. Przyjedziemy jeszcze?
— Oczywiście. Nie raz.
Weronika przytuliła go mocno. W środku coś ściskało od szczęścia. Nie chciała już nad morze. Wiedziała: swój spokój, swoją radość znalazła właśnie tutaj. I wracała tu będzie jeszcze nie raz — tam, gdzie znów uczy się oddychać.
