**Dziennik osobisty**
Gdyby nie ty…
Od dzieciństwa przyjaźniłam się z Małgosią. Chodziłyśmy razem do przedszkola, w szkole siedziałyśmy w jednej ławce. Dorastając, Małgosia stała się prawdziwą pięknością, zawsze otaczała się wielbicielami, wszystko przychodziło jej z łatwością. Ja, Izolda, byłam przeciętną dziewczyną, taką, na którą nikt specjalnie nie zwracał uwagi.
Po szkole poszłam do medycznego, bo chciałam pomagać ludziom. Małgosia stwierdziła, że dyplomy jej nie potrzebne – skończyła kursy i pracowała w salonie kosmetycznym, malując kobietom brwi i rzęsy.
Nie wyobrażałyśmy sobie dnia bez siebie. Ciągle się widywałyśmy lub gadałyśmy przez telefon. Oczywiście, Małgosia mówiła więcej, a ja słuchałam, współczując kolejnemu rozstaniu lub ciesząc się jej nowym związkiem.
Aż w końcu zdarzyło się to, co często między przyjaciółkami – obie pokochałyśmy tego samego chłopaka.
Pierwsza poznałam Igora. Gdyby to nie był przystojniak, tylko zwyczajny, niepozorny facet, może miałabym szansę na miłość i rodzinę. Ale łatwych dróg do szczęścia nie ma.
Szłam właśnie ze sklepu. Godzinę wcześniej przeszła ulewa, kałuże jeszcze nie wyschły. Omijając jedną z nich, zobaczyłam nagle pędzącego w moją stronę chłopaka na hulajnodze elektrycznej. Patrzył gdzieś obok, nie wydawał się mnie widzieć. W ostatniej chwili krzyknęłam i odskoczyłam w błoto.
— Hulajnogarze, nic przed sobą nie widzą, wariaci! — pokrzykiwała starsza pani stojąca nieopodal, grożąc mu kościstym palcem. — Oglądasz się? Prawie kogoś potrąciłeś!
Chłopak zatrzymał się i obejrzał. Ja tymczasem wygramoliłam się z kałuży na suchy fragment chodnika, smutno spoglądając na swoje zabłocone buty.
— Przepraszam. Po co wskoczyłaś w błoto? Widziałem cię, ominąłbym — podszedł bliżej.
Nie potrzebowałam jego przeprosin. Zastanawiałam się tylko, jak stąd wyjść, nie brudząc się jeszcze bardziej.
— Wsiadaj, podwiozę cię — zaproponował.
— Daj mi spokój — burknęłam.
— No przeprosiłem. Wolisz brodzić w kałużach? Gdzie mam cię zawieźć? — nie ustępował.
— Na ulicę Mickiewicza, numer dziesięć — w końcu się zgodziłam.
Niepewnie stanęłam przed nim, złapałam kierownicę. Hulajnoga ruszyła płynnie, rozpryskując wodę na boki. Wiatr muskał twarz, a prędkość zapierała dech. Nigdy wcześniej nie jeździłam na elektrycznej hulajnodze, ale z nim jakoś nie bałam się.
Wjechaliśmy w podwórko. Igor zwolnił i szepnął mi do ucha:
— Która klatka?
Jego oddech musnął moje ucho, aż ciarki przeszły mi po plecach.
— Trzecia — odparłam.
Podjechał pod same schody, zatrzymując się tak, bym od razu mogła na nie wejść. Przed wejściem też rozlewała się wielka kałuża.
— Dzięki — powiedziałam.
Nasze spojrzenia spotkały się na jednym poziomie. Zauważyłam jego śniadą cerę, piękne oczy i uśmiech, od którego serce zabiło mocniej.
— Jestem Igor — przedstawił się.
— Izolda.
— No przepraszam jeszcze raz. Może pójdziemy kiedyś do kina? Wszyscy znajomi wyjechali, a samemu jakoś nie chce się… — rzucił nagle.
Wzruszyłam ramionami.
— No dobrze.
— To jutro, siódma, w tym samym miejscu. — Uśmiechnął się, odjechał i zniknął za rogiem.
— Czemu tak się uśmiechasz? — spytała mama, gdy weszłam do domu.
— Nic. Wdepnęłam w kałużę, idę umyć nogi — odparłam, podając jej chleb i zamykając się w łazience.
Cały wieczór myślałam o nim, a ciarki znów biegły mi po skórze. Następnego dnia założyłam dżinsy i trampki, pewna, że znów przyjedzie na hulajnodze.
— Dokąd idziesz? — spytała mama.
— Do kina. Z Małgosią — dodałam szybko.
— Tylko nie wracaj późno — krzyknęła za mną.
Wyszłam przed blok, ale Igora nie było. Rozglądałam się, czując, jak rozczarowanie i złość ściskają mnie za gardło. „Uwierzyłaś, głupia” — usłyszałam w myślach głos mamy. Miałam już wracać, gdy nagle ktoś zawołał:
— Cześć!
Odwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętego Igora. Poczułam falę radości, ale też wstyd, jakby mógł usłyszeć moje myśli.
— Wsiadaj, jedziemy. Seans za dwadzieścia minut.
Znów stanęłam na hulajnodze, znów wiatr muskał twarz. CzPo latach, gdy nasz syn biegał już po domu, a ja patrzyłam na Igora i wiedziałam, że byłam dla niego tym, kto nigdy nie przestał wierzyć, zrozumiałam, że miłość nie zawsze przychodzi łatwo, ale zawsze warto na nią czekać.
