— Cześć, Ania! — zawołała z entuzjazmem Iza, wybierając numer. — Chcieliśmy wpaść do was na weekend! Możemy?
— Cześć… — odpowiedź zabrzmiała lodowato. — Nie, nie możecie.
— Jak to? — Iza poczuła się zaskoczona.
— Właśnie tak — rzuciła sucho Anna.
— Jesteś na coś zła? Nie rozumiem…
— Naprawdę musisz pytać? Po tym, co zrobiłaś, nie chcę cię znać! — wybuchnęła Anna.
— Co ja niby zrobiłam? O czym mówisz?
Siostry Nowak wychowały się w małej wsi na Podlasiu. Starsza, Anna, została po szkole w rodzinnej miejscowości: skończyła technikum, została księgową. Wyszła za miejscowego przedsiębiorcę Marka, razem wybudowali dom, urodził im się syn Kuba, a Anna pomagała prowadzić rodzinny interes.
Młodsza, Iza, marzyła o życiu w mieście. Wyjechała na studia do Lublina, została tam, znalazła pracę jako sprzedawczyni w supermarkecie. Z mężem, Piotrem, który pracował na hucie, mieszkali w wynajętym dwupokojowym mieszkaniu. Dokładnie dwa lata po ślubie urodziła im się córka Lena.
Mimo odległości siostry utrzymywały kontakt. Kiedy Lena skończyła rok, Iza zaczęła często jeździć do Anny. Świeże powietrze dobre dla dziecka, no i pomoc siostry zawsze się przyda. Czasem przyjeżdżała na weekend, czasem zostawała na miesiąc.
Anna zawsze przyjmowała ich z radością. W domu było miejsce, a Lena była spokojną, grzeczną dziewczynką. Z czasem Iza zaczęła zostawiać córkę u siostry nawet bez siebie — najpierw na kilka dni, potem na tydzień, a latem nawet na miesiąc. Tłumaczyła, że z mężem potrzebują trochę czasu dla siebie. Anna nie protestowała. Pracowała zdalnie i, choć było to uciążliwe, pomagała.
Sama Iza nie kwapiła się, by odwzajemnić gościnność. W ich maleńkim mieszkaniu nie było miejsca dla rodziny Anny, więc gdy przyjeżdżali do miasta, wynajmowali pokój. A Iza nawet nie zawsze znajdowała czas, by się spotkać. To wizyta w salonie, to pilne sprawy. Czasem wpadały na godzinę — i tyle.
Ale Anna starała się nie myśleć o tym. Ważne, że dzieci się lubiły, a siostra, choć niedoskonała, była rodziną.
Kuba dorósł, zaczął myśleć o studiach. Rodzice byli gotowi zapłacić za naukę. Ale na dzień przed złożeniem dokumentów Anna poważnie zachorowała: wysoka gorączka, osłabienie. Marek obiecał zawieźć syna do miasta, ale nie mógł towarzyszyć mu przez cały dzień — miał pracę.
Wtedy Anna zdecydowała się zadzwonić do siostry:
— Iza, — szepnęła ledwo słyszalnie. — Mogłabyś jutro pomóc Kubie z dokumentami? Spotkać go, zawieźć na uczelnię, dopilnować… I niech u ciebie przenocuje? Marek odbierze go rano…
Zapadła długa cisza.
— Przepraszam, ale nie dam rady — odpowiedziała w końcu Iza.
— Dlaczego? — Anna nie wierzyła własnym uszom.
— Mam wizytę u kosmetyczki, a potem z Leną po zakupy — wyjeżdża na obóz, trzeba wszystko przygotować.
— Iza, nigdy cię o nic nie prosiłam. To tylko jeden dzień…
— Naprawdę nie mogę — odcięła się Iza.
— A przenocować chociaż? Nawet na podłodze!
— Ania, on już prawie dorosły. Gdzie go tu zmieszczę? W pokoju z Leną? Oboje nastolatki, trochę dziwnie. A kuchnia u nas malutka — sama wiesz…
Anna poczuła łzy w oczach. Przez tyle lat nigdy nie odmówiła siostrze. Zawsze przyjmowała, pomagała, karmiła. A w zamian dostała… to.
— Dobrze. Zrozumiałam — powiedziała cicho.
W końcu pomógł daleki krewny Marka, z którym ledwo się znali. Chętnie zawiózł Kubę, pomógł z papierami, a nawet pokazał mu miasto i dał nocleg.
Kuba dostał się na studia. Rodzice wynajęli mu pokój. Wyrosnął na odpowiedzialnego chłopaka. Ale Anna nie mogła zapomnieć, że w trudnej chwili własna siostra odwróciła się plecami.
Minął miesiąc. Nagle telefon:
— Cześć, chciałyśmy z Leną przyjechać na tydzień — mam urlop, ona wakacje!
— Nie — spokojnie odpowiedziała Anna.
— Jak to nie?
— Właśnie tak. Więcej u mnie nie nocujecie. Jak chcecie świeżego powietrza — wynajmijcie domek. Ale na moją pomoc nie liczcie.
— To przez Kubę?
— Tak. Raz jeden raz cię poprosiłam, a ty mnie ol— Tak. Raz jeden raz cię poprosiłam, a ty mnie olałaś, a teraz oczekujesz, że znów będę twój prywatny hotel.
