Babcia Gosia siedziała przy kuchennym stole i dziergała ciepłe skarpetki — starannie, oczko za oczkiem. W dokumentach była Małgorzatą Kowalską, ale we wsi wszyscy mówili na nią po prostu Gosia — tak jakoś swojsko, z serca.
W domu panowała zimowa cisza, tylko radio na parapecie cicho terkotało. Nagle skrzypnęły drzwi. Babcia podniosła wzrok — i zastygła. W progu stał… prawdziwy Święty Mikołaj. Czerwona czapka, biała broda, futrzane obszycie — wszystko, jak trzeba.
— Dobry wieczór, Gosiu! — uśmiechnął się serdecznie. — Przyjmiesz gościa?
Gosia poprawiła okulary, przyjrzała się jego workowi i butom, aż w końcu wykrztusiła zaskoczona:
— Jezu, czy to naprawdę ty? Ale jakim cudem?..
— Jak to jakim cudem? — rozśmiał się dziadek. — Dzisiaj mamy przecież wigilię! Wszyscy szykują się do świąt. A ja do ciebie — z prezentem.
— Ale po co ja ci, starej? Dzieci byś lepiej odwiedził, kolędy posłuchał. A ja co? Babcia, już dawno prezenty przerobiłam.
— Dzieci teraz we wsi — policzyć można na palcach. A twoje skarpetki takie ciepłe — wskazał na jej robótkę. — Więc i ty prezentu jesteś warta.
— No dobra, skoro już przyszedłeś, dawaj, obdaruj — uśmiechnęła się babcia. — Tylko kolędować ci nie będę, krzyż mnie boli, ledwo się ruszam.
— To powiedz, co dobrego w tym roku zrobiłaś.
— A co ja tam… — zamyśliła się Gosia. — Wnukom rękawice wydziergałam, sąsiadom skarpetki. Warzywa rozdawałam z ogródka. Chyba nie z dobroci, ale z nudów.
— Nie udawaj skromnej. Właśnie na tym polega dobro — gdy robisz coś bezinteresownie.
— A mój staruszek, swoją drogą, gdzieś się wałęsa. Wyszedł rano — i ani widu, ani słychu.
— Do niego też miałem wstąpić. Ciągle taki sam wesołek?
— Jakżeby inaczej! Chodzi po sąsiadach, opowiada kawały, śpiewa piosenki. Rozśmiesza ludzi, żeby im smutki umykały.
— Kochasz go?
— A ty jak myślisz? — uśmiechnęła się Gosia. — Minęło nam razem pół wieku. Udajemy, że niedosłyszymy, że nie wszystko widzimy. I nie kłócimy się. Po co?
Święty Mikołaj wyciągnął z worka chustę — miękką, wełnianą, w kwiaty i z połyskiem.
— Masz, trzymaj. Jak założysz — to o dziesięć lat młodszą się poczujesz.
— Jakaż to cudność! — rozbłysły oczy babci. — Całe życie o takiej marzyłam. Dziękuję ci!
— Podziękuj mężowi — mrugnął dziadek. — To on mi list napisał.
Wyszedł do sieni, zrzucił kożuch, czapkę i schował wszystko do skrzyni.
— Ech, Gosieńko moja…
