Gdy prawdziwy czarodziej wchodzi do domu
Babcia Hania siedziała przy kuchennym stole i dziergała ciepłe skarpety — starannie, oczko za oczkiem. W dokumentach była Hanną Nowak, ale w wiosce wszyscy mówili do niej po prostu Hania — swojsko, z serca.
W domu panowała zimowa cisza, tylko radio na parapecie cicho terkotało. Nagle drzwi skrzypnęły. Babcia podniosła wzrok — i zastygła. W progu stał… prawdziwy Święty Mikołaj. Czerwona czapka, biała broda, futrzana kryza — wszystko, jak należy.
— Dobry wieczór, Haniu! — uśmiechnął się. — Przyjmiesz gościa?
Hania poprawiła okulary, przyjrzała się gościowi, jego workowi i butom, a potem wykrztusiła zaskoczona:
— Jezu, czy to naprawdę ty? Skąd by się tu wziął?..
— Jak to skąd? — roześmiał się dziadek. — Dzisiaj przecież wigilia! Wszyscy świętują. A ja do ciebie — z prezentem.
— Po co ja ci, stara? Dzieci byś odwiedził, wierszyki posłuchał. A ja co? Babcia, już dawno wszystkie prezenty przemyślałam.
— Dzieci w wiosce teraz — na palcach policzyć. A twoje skarpety takie ciepłe — skinął na jej robótkę. — Więc i ty prezentu jesteś warta.
— No dobra, skoro już przyszedłeś, dawaj — uśmiechnęła się babcia. — Tylko wierszyków nie oczekuj, krzyż boli, wstać ledwo mogę.
— To powiedz, co dobrego w tym roku zrobiłaś.
— Gdzież tam… — zamyśliła się Hania. — Wnukom rękawice zrobiłam, sąsiadkom — skarpety. Warzywa rozdałam. Może i nie z dobroci, tylko z nudów.
— Nie wstydź się. To właśnie dobro — gdy robisz coś bezinteresownie.
— A mój stary, nawiasem mówiąc, gdzieś się wałęsa. Wyszedł rano — i ani słychu.
— Do niego też planowałem zajrzeć. Wciąż taki sam błazen?
— Jeszcze jaki! Po sąsiadach chodzi, bajki opowiada, śpiewa. Rozśmiesza wszystkich, żeby nie smutnieli.
— Kochasz go?
— A ty jak myślisz? — uśmiechnęła się Hania. — Pół wieku razem. Udajemy, że nie słyszymy, że nie wszystko widzimy. I nie kłócimy się. Po co?
Święty Mikołaj wyjął z worka chustę — miękką, wełnianą, w kwiaty i z migotkiem.
— Masz, trzymaj. Jak założysz — to i lat dziesięć młodszą się poczujesz.
— Co za cudo! — rozbłysły oczy babci. — Całe życie o takiej marzyłam. Dziękuję ci!
— Podziękuj mężowi — mrugnął dziadek. — To on mi list napisał.
Wyszedł do sieni, zdjął kożuch, czapkę i schował do skrzyni.
— Ech, moja Haniu… — mruknął w duchu. — Nie poznała głosu. Czy udaje?
A babcia kręciła się przed lustrem w nowej chuście i szeptała:
— Tak to żyjemy, Wojtku… Jakbyśmy nic nie wiedzieli. A wiemy. Tylko kochamy po swojemu. I w tym całe czudo…
