Od rana w mieszkaniu panowała nie tyle cisza, co napięcie, gęste jak przed burzą. Nie spokój, ale dławiąca bezgłośność, od której drżą dłonie. Nawet czajnik zagotował wodę niepewnie, jakby bał się przełamać tę dziwną, kruchą granicę, za którą zaczynała się inna rzeczywistość. Kasia stała w kuchni — boso, z mokrymi włosami, w starej szarej koszulce, nie mogąc przypomnieć sobie, po co obudziła się o siódmej. Budzik nie dzwonił. Po prostu otworzyła oczy — i zrozumiała: coś się zmieniło.
Na stole leżała kartka. Bez koperty, pomiędzy kubkiem z niedopitym naparem z dzikiej róży a paczką sucharków. Jakby ktoś rzucił ją od niechcenia. Pismo było jej boleśnie znajome — proste, staranne, bez zbędnych ozdobników. Takim samym Bartek podpisywał jej kartki na święta: powściągliwie, ale z wyczuwalnym ciepłem w każdej literze.
„Kasia. Wybacz. Nie mogłem dłużej. Nie szukaj. — B.”
Nie dotknęła kartki. Tylko patrzyła. Minuty. Może godzinę. Jakby w tym kawałku papieru krył się próg, po którego przekroczeniu całe jej życie runie. Włączyła radio — spiker wesoło opowiadał o korkach na obwodnicy, jakby nic się nie stało. Jakby świat nie stracił jednego człowieka. Tego, który oddychał obok każdego poranka.
Bartek wyszedł nocą. Tak uznała — bo nie słyszała kroków, trzasku drzwi, skrzypienia zamka. Tylko pusty wieszak w przedpokoju. Jego szalik — szary, szorstki — został. Nawet parasola nie wziął. Tego z drewnianą rączką i czerwoną wstawką. Kasia długo wpatrywała się w parasol, jakby mógł odpowiedzieć na pytania, na które brakowało słów.
Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio rozmawiali szczerze. Nie o śmieciach czy liście zakupów, ale naprawdę. Pewnie w kwietniu, na ławce nad jeziorem. Bartek wtedy cicho powiedział: „Z tobą trudno oddychać”. Zbyła to żartem. A on może już wtedy żegnał się z nią.
Do południa przeglądała stare zdjęcia. Tam byli razem — w autobusie, w górach, na działce. Tam — jego dłoń na jej ramieniu. Tam — obejmował ją w pasie i się uśmiechał. Kiedyś te fotografie ją rozgrzewały. Teraz w środku czuła tylko zimne, bezkształtne echo. Nawet nie płakała. I to przerażało ją najbardziej. Jakby uczucia wypaliły się, pozostawiając jedynie szarą, lepką pustkę.
Wieczorem zadzwonił Marek, ich wspólny znajomy. „Wszystko w porządku?” — spytał. Kasia odpowiedziała: „Tak. Tylko nie wyspałam się”. Skłamała bez wahania. Bez łamiącego się głosu. Jakby ćwiczyła to zdanie całe życie. Po rozmowie siedziała w ciemności, słuchając, jak kapie woda z kranu. Każda kropla — jak odliczanie.
Dwa dni później poszła na Dworzec Gdański. Tylko po to, by stać przy peronach. Patrzeć na ludzi. Na tych, którzy odjeżdżają, wracają, spieszą się, machają, przytulają, płaczą, śmieją się. Wszyscy żywi. Wszyscy w biegu. A w niej — cisza napięta jak struna. Bartek zawsze nienawidził dworców. Mówił: „Zbyt głośno przypominają, że wszystko jest tymczasowe”. Nie znosił nawet przejeżdżać obok. Ale właśnie tam, przy peronie, Kasia zrozumiała — on nie wyszedł tylko z mieszkania. Wyszedł z ich wspólnego „my”. I drogi powrotnej może już nie być.
Trzeciego dnia wyjęła parasol. Postawiła przy drzwiach. Potem schowała. Potem znowu wystawiła. Jakby ten parasol stał się kotwicą. Przypomnieniem, że coś jeszcze może zostać. Albo — wrócić.
Minęły dwa tygodnie. Kartka wciąż leżała na stole. Czasem zauważała na niej kurz — i zdmuchiwała go, jakby bała się zetrzeć jego ostatnie słowa. Czasem wydawało jej się, że papier staje się cieplejszy, gdy się do niego zbliża. Jakby w tych atramentowych liniach pulsowało coś żywego — resztka miłości, nadziei, albo tego, czego wtedy nie usłyszała.
Aż pewnego ranka — pukanie. Głośne. Listonosz. Zwykły dzień, ale palce drżą. Na blankiecie nadawcy — W. Kowalski.
W środku — list. I bilet. Pociąg do Zakopanego. Papier pognieciony, jakby długo leżał w kieszeni. Na dole — podpis:
„Jeśli możesz — przyjedź. Jeśli nie chcesz — nie zatrzymuję. Po prostu powiedz. Nie umiem inaczej. Ale czekać — jeszcze potrafię.”
Kasia usiadła na podłodze w przedpokoju, plecami do drzwi. Powierzchnia była lodowata. I był to najlepsI to uczucie zimna było pierwszym, które od dawna wydawało się prawdziwe.
