Gdy podeszłam do stołu, teściowa dała mi klapsa: Gotowałam dla syna, a ty z dziećmi jedz gdzie chcesz!
Kinga zapięła kurtkę młodszej córce i sprawdziła, czy starszy syn ma dobrze zawiązane buty. Za oknem samochodu migały nagie drzewa, niebo zasnuły szare chmury, a droga wiodła coraz dalej od miasta. Tomek siedział za kierownicą i pogwizdywał jakąś melodię, wystukując palcami rytm piosenki z radia.
Mamo, a u babci jest huśtawka? zapytał siedmioletni Kacper, wiercąc się na tylnym siedzeniu.
Nie wiem, kochanie odpowiedziała Kinga. Pewnie tak. Babcia ma duży ogrodzony teren.
A będziemy mogli się pobawić? odezwała się młodsza, Zosia. Dziewczynka miała cztery lata i droga ją zmęczyła.
Oczywiście uspokoiła ją Kinga. Tylko najpierw przywitamy się z babcią i zjemy obiad.
Tomek rzucił żonie spojrzenie w lusterku wstecznym.
Kinga, nie denerwuj się tak powiedział. Mama się zmieniła. Mówiła, że tęskni za wnukami. Będzie szczęśliwa, że was widzi.
Kinga skinęła głową, ale nic nie odpowiedziała. Słowa męża brzmiały pewnie, ale w środku wszystko się w niej ściskało z niepokoju. Irena Borkowska nigdy nie była ciepłą, miękką kobietą. Teściowa trzymała dystans, rzucała złośliwe uwagi, a każde spotkanie z matką męża stawało się dla Kingi prawdziwą próbą.
Ostatni raz, gdy cała rodzina odwiedzała Irenę Borkowską, był dwa lata temu. Wtedy teściowa cały wieczór krytykowała, jak Kinga ubiera dzieci, jak gotuje, jak się zachowuje. Tomek milczał, a Kinga zaciskała zęby i znosiła. Od tamtej pory spotykali się rzadko, głównie w neutralnych miejscach kawiarniach, parkach. Ale teraz Tomek nalegał na tę wizytę.
Mama sama mieszka, tęskni przekonywał. Dzieci podrosły, trzeba częściej bywać. A dom ma ładny, przestronny. Odpoczniemy na łonie natury.
Kinga nie protestowała. Może Irena Borkowska naprawdę się zmieniła? Może z wiekiem zmiękła. Ludzie potrafią się zmieniać.
Samochód zjechał z głównej drogi na polną, przejechał obok kilku działek i zatrzymał się przed wysokim płotem. Za ogrodzeniem widać było parterowy dom z dużymi oknami i dachem pokrytym ciemną dachówką. W ogrodzie stały jabłonie, które już straciły liście, i stara altanka.
Tomek wyłączył silnik, wysiadł i otworzył furtkę. Kinga pomogła dzieciom wyjść, wzięła Zosię za rękę i skierowała się w stronę domu. Kacper biegł przodem, ciągnąc za sobą plecak z zabawkami.
Drzwi otworzyły się i na progu stanęła Irena Borkowska. Teściowa była wysoką, szczupłą kobietą z krótkimi siwymi włosami i ostrymi rysami twarzy. Na ustach gościł uśmiech, ale oczy pozostawały chłodne.
No to przyjechaliście powiedziała Irena zamiast powitania. Mam nadzieję, że nie na długo? U mnie tu jest czysto, nie brudźcie.
Kinga zastygła w progu, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Tomek objął matkę za ramiona.
Mamo, jesteśmy na weekend powiedział. Chcieliśmy z tobą pobyć, wnuki za tobą tęskniły.
Irena Borkowska spojrzała na dzieci z góry na dół.
Tęskniły, tak? przeciągnęła teściowa. No to wchodźcie, skoro już jesteście. Tylko buty zostawcie przy drzwiach. I od razu ręce umyjcie.
Kinga pomogła dzieciom zdjąć kurtki i buty, ustawiła obuwie starannie przy wejściu. Kacper i Zosia tulili się do matki, onieśmieleni nowym otoczeniem.
W domu unosił się zapach jedzenia czegoś sytego, z cebulą i mięsem. Pachniało przyjemnie i Kinga poczuła, że jest głodna. Śniadanie jedli dawno, w drodze tylko przekąsili ciasteczkami.
Irena Borkowska przeszła do kuchni, nie oglądając się za siebie. Tomek wziął walizki i zaniósł je na górę. Kinga została z dziećmi w przedpokoju, niepewna, co robić dalej.
Mamo, chce mi się pić szepnęła Zosia.
Już, kochanie obiecała Kinga.
Weszła do kuchni. Wszystko było tam czyste, schludne, niemal sterylne. Garnki błyszczały, blaty lśniły, żadnej zbędnej rzeczy. Irena Borkowska stała przy kuchence i mieszała coś w garnku.
Ireno, mogę dzieciom dać wody? zapytała Kinga.
Szklanki są w szafce odparła teściowa, nie odwracając się. Tylko uważaj, żeby nie potłuc.
Kinga wyjęła dwie szklanki, nalała wody z dzbanka i zaniosła dzieciom. Kacper i Zosia chciwie wypili. Kinga pogłaskała córkę po głowie i wróciła do kuchni.
Może w czymś pomóc? zaproponowała.
Irena Borkowska obrzuciła synową spojrzeniem od stóp do głów.
Możesz pokroić warzywa pozwoliła teściowa. Tylko równo, nie byle jak. Nie lubię dużych kawałów.
Kinga skinęła głową, wzięła nóż i deskę do krojenia. Teściowa postawiła przed nią miskę z ogórkami i pomidorami. Kinga zaczęła kroić starannie, drobno, próbując się przypodobać.
Irena Borkowska od czasu do czasu zerkała na jej pracę i marszczyła brwi.
Zawsze tak kroisz? zapytała. Nierówno ci wychodzi.
Przepraszam mruknęła Kinga. Postaram się lepiej.
No to się postaraj burknęła Irena.
Tomek zszedł ze schodów, zajrzał do kuchni.
Mamo, pachnie wyśmienicie! pochwalił. Co gotujesz?
Duszona wołowina odparła Irena, a jej twarz na moment złagodniała. Twoje ulubione. Pamiętasz, jak prosiłeś o to w dzieciństwie?
Jasne! ucieszył się Tomek. Nikt nie robi tego tak dobrze jak ty!
Teściowa z zadowoleniem się uśmiechnęła.
Idź, odpocznij, synku. Zaraz będzie gotowe.
Tomek skinął głową i poszedł do salonu. Kinga dalej kroiła warzywa. Ręce działały mechanicznie, myśli błądziły. Dlaczego mąż nie zaproponował pomocy? Dlaczego zostawił ją samą w kuchni z Ireną?
