Gdy podeszłam do stołu, teściowa wymierzyła mi policzek: Gotowałam dla syna, a ty z dziećmi jesz, gdzie chcesz!
Weronika zapięła kurtkę młodszej córeczce i sprawdziła, czy starszy syn ma dobrze zawiązane buty. Za oknem samochodu migały nagie drzewa, niebo zasnuły szare chmury, a droga wiodła coraz dalej od miasta. Kacper siedział za kierownicą i nucił jakąś melodię, wystukując palcami rytm piosenki płynącej z radia.
Mamo, a babcia ma huśtawkę? zapytał siedmioletni Jakub, wiercąc się na tylnym siedzeniu.
Nie wiem, kochanie odpowiedziała Weronika. Pewnie ma. Babcia ma duże podwórko.
A będziemy mogli się pobawić? odezwała się młodsza, Zosia. Dziewczynka miała cztery lata i podróż ją zmęczyła.
Oczywiście uspokoiła ją Weronika. Tylko najpierw przywitamy się z babcią i zjemy obiad.
Kacper rzucił żonie spojrzenie w lusterku wstecznym.
Weronika, nie denerwuj się tak powiedział. Mama się zmieniła. Mówiła, że tęskni za wnukami. Będzie się cieszyć, że was widzi.
Weronika skinęła głową, ale nic nie odpowiedziała. Słowa męża brzmiały pewnie, ale w środku wszystko się ściskało z niepokoju. Helena Janicka nigdy nie była ciepłą, miękką kobietą. Teściowa trzymała się z dystansem, rzucała złośliwe uwagi i każde spotkanie z matką męża było dla Weroniki próbą.
Ostatni raz, gdy cała rodzina odwiedziła Helenę Janicką, był dwa lata temu. Wtedy teściowa przez cały wieczór krytykowała, jak Weronika ubiera dzieci, jak gotuje, jak się zachowuje. Kacper milczał, a Weronika zaciskała zęby i znosiła to w milczeniu. Od tamtej pory widywali się rzadko, głównie w neutralnych miejscach kawiarniach, parkach. Ale teraz Kacper nalegał na tę wizytę.
Mama sama mieszka, tęskni mówił. Dzieci podrosły, trzeba częściej bywać. A dom ma ładny, przestronny. Odpoczniemy na świeżym powietrzu.
Weronika nie protestowała. Może Helena Janicka naprawdę się zmieniła. Może z wiekiem stała się łagodniejsza. Ludzie potrafią się zmieniać.
Samochód skręcił z szosy na polną drogę, przejechał obok kilku działek i zatrzymał się przy wysokim płocie. Za nim widać był dwupiętrowy dom z dużymi oknami i dachem pokrytym ciemną dachówką. W ogrodzie rosły jabłonie, które już straciły liście, i stała stara altanka.
Kacper zgasił silnik, wysiadł i otworzył furtkę. Weronika pomogła dzieciom wysiąść, wzięła Zosię za rękę i poprowadziła do domu. Jakub biegł przodem, ciągnąc za sobą plecak z zabawkami.
Drzwi domu otworzyły się i na progu stanęła Helena Janicka. Teściowa była wysoką, szczupłą kobietą z krótkimi siwymi włosami i ostrymi rysami twarzy. Na ustach gościł uśmiech, ale oczy pozostawały zimne.
No to przyjechaliście powiedziała Helena Janicka zamiast powitania. Mam nadzieję, że nie na długo? U mnie jest czysto, nie brudźcie.
Weronika zastygła w progu, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Kacper objął matkę za ramiona.
Mamo, jesteśmy na weekend powiedział. Chcieliśmy z tobą pobyć, wnuki tęskniły.
Helena Janicka spojrzała na dzieci z góry na dół.
Tęskniły, mówisz? przeciągnęła teściowa. No to wchodźcie, skoro już jesteście. Tylko buty zostawcie przy drzwiach. I od razu umyjcie ręce.
Weronika pomogła dzieciom zdjąć kurtki i buty, ustawiła obuwie schludnie przy drzwiach. Jakub i Zosia tulili się do matki, onieśmieleni nowym otoczeniem.
Wewnątrz pachniało jedzeniem czymś sytym, z cebulą i mięsem. Zapach był przyjemny, a Weronika poczuła, że jest głodna. Śniadanie jedli dawno, w drodze tylko przekąsili ciastkami.
Helena Janicka przeszła do kuchni, nie oglądając się za siebie. Kacper wziął walizki i zaniósł je na górę. Weronika została z dziećmi w przedpokoju, niepewna, co robić dalej.
Mamo, chce mi się pić szepnęła Zosia.
Zaraz, kochanie obiecała Weronika.
Weszła do kuchni. Wszystko było tam czyste, schludne, niemal sterylne. Garnki na kuchence lśniły, blaty błyszczały, żadnej zbędnej rzeczy. Helena Janicka stała przy kuchence i mieszała coś w garnku.
Heleno Janicka, czy mogę dać dzieciom wody? zapytała Weronika.
Szklanki w szafce skinęła teściowa, nie odwracając się. Tylko uważaj, żeby nie stłuc.
Weronika wyjęła dwie szklanki, nalała wody z dzbanka i zaniosła dzieciom. Jakub i Zosia chciwie wypili. Weronika pogłaskała córeczkę po głowie i wróciła do kuchni.
Może w czymś pomóc? zaproponowała.
Helena Janicka obrzuciła synową wzrokiem od stóp do głów.
Możesz pokroić warzywa pozwoliła teściowa. Tylko równo, nie byle jak. Nie lubię dużych kawałków.
Weronika skinęła głową, wzięła nóż i deskę do krojenia. Teściowa postawiła przed nią miskę z ogórkami i pomidorami. Weronika zaczęła kroić starannie, drobno, próbując zadowolić.
Helena Janicka co jakiś czas zerkała na pracę synowej i marszczyła brwi.
Zawsze tak kroisz? zapytała. Nierówno wychodzi.
Przepraszam mruknęła Weronika. Postaram się lepiej.
Postaraj się, postaraj burknęła Helena Janicka.
Kacper zszedł ze schodów, zajrzał do kuchni.
Mamo, pachnie pysznie! pochwalił. Co gotujesz?
Duszona wołowina odpowiedziała Helena Janicka, a jej twarz nieco złagodniała. Twoja ulubiona. Pamiętasz, jak prosiłeś o to w dzieciństwie?
Oczywiście! ucieszył się Kacper. Nikt tak nie gotuje jak ty!
Teściowa z zadowoleniem się uśmiechnęła.
Idź, odpocznij, synku. Zaraz będzie gotowe.
Kacper skinął głową i wyszedł do salonu. Weronika wciąż kroiła warzywa. Ręce poruszały się mechanicznie, myśli błądziły. Dlacz
