Gdy podeszłam do stołu, teściowa dała mi klapsa: Gotowałam dla syna, a ty z dziećmi jedz, gdzie chcesz!
Zosia zapięła kurtkę młodszej córce i sprawdziła, czy starszy syn ma dobrze zawiązane sznurówki. Za oknem samochodu migały nagie drzewa, niebo zasnuły szare chmury, a droga wiodła coraz dalej od miasta. Kamil siedział za kierownicą i podśpiewywał jakąś melodię, wystukując palcami rytm muzyki płynącej z radia.
Mamo, a babcia ma huśtawkę? zapytał siedmioletni Bartek, wiercąc się na tylnym siedzeniu.
Nie wiem, kochanie odparła Zosia. Pewnie tak. Babcia ma duży ogród.
A będziemy mogli się pobawić? odezwała się młodsza, czteroletnia Hania. Dziewczynka była zmęczona podróżą.
Oczywiście uspokoiła ją Zosia. Tylko najpierw przywitamy się z babcią i zjemy obiad.
Kamil spojrzał na żonę w lusterku wstecznym.
Zosiu, nie denerwuj się tak powiedział. Mama się zmieniła. Mówiła, że tęskni za wnukami. Będzie się cieszyć, że was widzi.
Zosia skinęła głową, ale nie odpowiedziała. Słowa męża brzmiały pewnie, ale w środku wszystko się w niej ściskało z niepokoju. Maria Stanisławowa nigdy nie była ciepłą, miękką kobietą. Teściowa trzymała się na dystans, rzucała złośliwe uwagi, a każda wizyta u matki męża stawała się dla Zosi prawdziwą próbą.
Ostatni raz, gdy cała rodzina odwiedzała Marię Stanisławową, było to dwa lata temu. Wtedy teściowa cały wieczór krytykowała, jak Zosia ubiera dzieci, jak gotuje, jak się zachowuje. Kamil milczał, a Zosia zaciskała zęby i znosiła to w ciszy. Od tamtej pory widywali się rzadko, głównie w neutralnych miejscach kawiarniach, parkach. Ale teraz Kamil nalegał na tę wizytę.
Mama sama mieszka, tęskni tłumaczył. Dzieci podrosły, trzeba częściej bywać. Poza tym ma duży dom, przestronny. Odpoczniemy na wsi.
Zosia nie protestowała. Może Maria Stanisławowa naprawdę się zmieniła. Może z wiekiem złagodniała. Ludzie potrafią się zmieniać.
Samochód skręcił z głównej drogi na gruntową, przejechał obok kilku działek i zatrzymał się przy wysokim płocie. Za nim widać było piętrowy dom z dużymi oknami i ciemnym dachem pokrytym dachówką. W ogrodzie rosły jabłonie, które już straciły liście, i stała stara altanka.
Kamil wyłączył silnik, wysiadł i otworzył furtkę. Zosia pomogła dzieciom wyjść, wzięła Hanię za rękę i poprowadziła w stronę domu. Bartek biegł przodem, ciągnąc za sobą plecak z zabawkami.
Drzwi domu otworzyły się i na progu pojawiła się Maria Stanisławowa. Teściowa była wysoką, szczupłą kobietą z krótkimi siwymi włosami i ostrymi rysami twarzy. Na ustach gościł uśmiech, ale oczy pozostawały zimne.
No to przyjechaliście powiedziała Maria Stanisławowa zamiast powitania. Mam nadzieję, że nie na długo? U mnie jest czysto, nie brudźcie.
Zosia zastygła w progu, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Kamil objął matkę za ramiona.
Mamo, jesteśmy na weekend powiedział. Chcieliśmy z tobą pobyć, wnuki za tobą tęskniły.
Maria Stanisławowa spojrzała na dzieci z góry na dół.
Tęskniły, mówisz? przeciągnęła. No to wchodźcie, skoro już jesteście. Tylko buty zostawcie przed progiem. I od razu umyjcie ręce.
Zosia pomogła dzieciom zdjąć kurtki i buty, ustawiła obuwie porządnie przy drzwiach. Bartek i Hania tuliły się do matki, onieśmielone obcym otoczeniem.
W domu unosił się zapach jedzenia czegoś sycącego, z cebulą i mięsem. Pachniało przyjemnie, a Zosia poczuła, że jest głodna. Śniadanie jedli dawno, w drodze tylko przegryzali ciastkami.
Maria Stanisławowa przeszła do kuchni, nie oglądając się za siebie. Kamil wziął walizki i zaniósł je na górę. Zosia została z dziećmi w przedpokoju, niepewna, co robić dalej.
Mamo, chce mi się pić szepnęła Hania.
Zaraz, kochanie obiecała Zosia.
Weszła do kuchni. Wszystko było tu czyste, uporządkowane, niemal sterylne. Garnki na kuchence lśniły, blaty świeciły, żadnej zbędnej rzeczy. Maria Stanisławowa stała przy kuchence i mieszała coś w garnku.
Mario Stanisławo, czy mogę dać dzieciom wody? zapytała Zosia.
Szklanki są w szafce odparła teściowa, nie odwracając się. Tylko uważaj, żeby nie stłuc.
Zosia wyjęła dwie szklanki, nalała wody z dzbanka i zaniosła dzieciom. Bartek i Hania chciwie wypili. Zosia pogłaskała córkę po głowie i wróciła do kuchni.
Może pomóc w czymś? zaproponowała.
Maria Stanisławowa obrzuciła synową spojrzeniem od stóp do głów.
Możesz pokroić warzywa pozwoliła. Tylko równo, nie byle jak. Nie lubię dużych kawałków.
Zosia skinęła głową, wzięła nóż i deskę. Teściowa postawiła przed nią miskę z ogórkami i pomidorami. Zosia zaczęła kroić starannie, drobno, próbując zadowolić.
Maria Stanisławowa co jakiś czas zerkała na jej pracę i marszczyła brwi.
Zawsze tak kroisz? zapytała. Nierówno wychodzi.
Przepraszam mruknęła Zosia. Postaram się lepiej.
Staraj się, staraj burknęła Maria Stanisławowa.
Kamil zszedł ze schodów, zajrzał do kuchni.
Mamo, świetnie pachnie! pochwalił. Co gotujesz?
Duszona wołowina odparła Maria Stanisławowa, a jej twarz na moment zmiękła. Twoja ulubiona. Pamiętasz, jak prosiłeś o to w dzieciństwie?
Oczywiście! ucieszył się Kamil. Nikt nie robi tego tak dobrze jak ty!
Teściowa z zadowoleniem się uśmiechnęła.
Idź, odpocznij, synku. Zaraz będzie gotowe.
Kamil kiwnął głową i poszedł do salonu. Zosia wciąż kroiła warzywa. Ręce pracowały mechanicznie, myśli błądziły. Dlaczego mąż nie zapropon
