Gdy mój ojciec nas opuścił, macocha wyrwała mnie z czeluści sierocińca.
Gdy byłam mała, moje życie przypominało piękną bajkę szczęśliwa rodzina, pełna miłości, w małym domku nad Wisłą, niedaleko Kazimierza Dolnego. Byliśmy we trójkę: ja, mama i tata. Zapach świeżo upieczonych drożdżówek unosił się w powietrzu, a wieczorami tata opowiadał mi o swoich przygodach na rzece. Lecz los bywa okrutnym łowcą, który uderza, gdy najmniej się tego spodziewasz. Pewnego dnia mama zachorowała jej śmiech ucichł, dłonie zaczęły drżeć, aż w końcu trafiła do szpitala w Lublinie. Odchodziła powoli, zostawiając nas w morzu bólu. Tata utopił smutek w taniej wódce, a nasz dom zmienił się w ruinę pełną potłuczonego szkła i niemego rozpaczy.
Szafki w kuchni świeciły pustkami, a ja chodziłam do szkoły w Kazimierzu, w brudnych ubraniach, z burczącym z głodu brzuchem. Nauczyciele krzyczeli o niezadanych lekcjach, ale jak miałam się uczyć, gdy myślałam tylko o tym, jak przeżyć kolejny dzień? Przyjaciele odwrócili się plecami, a ich szepty bolały bardziej niż noże. Sąsiedzi patrzyli z politowaniem, aż w końcu ktoś wezwał opiekę społeczną. Urzędnicy wtargnęli do naszego domu, gotowi wyrwać mnie z drżących rąk taty. Załamał się przed nimi, błagając o ostatnią szansę. Dali mu miesiąc kruchy jak lód na wiosnę.
Ten dzień obudził w nim resztki sił. Poszedł do sklepu, przyniósł jedzenie, a potem razem szorowaliśmy podłogi, aż dom znów zabłysnął choć odrobiną dawnego ciepła. Obiecał rzucić picie, a w jego oczach pojawił się cień mężczyzny, którego kiedyś znałam. Zaczęłam wierzyć, że wszystko się ułoży. Pewnej burzowej nocy, gdy wiatr tłukł w okna, powiedział, że chce mi kogoś przedstawić. Serce zamarło mi w piersi czyżby już zapomniał o mamie? Zapewnił, że nikt jej nie zastąpi, ale ta osoba może nas uratować przed urzędnikami.
Tak poznałam ciocię Kasię.
Pojechaliśmy do jej domu w Sandomierzu, małej, drewnianej chatki nad Wisłą, otoczonej starymi dębami. Kasia była jak wichura ciepła, ale pełna energii, z głosem, który dawał nadzieję, i spojrzeniem, które rozświetlało mrok. Miała syna, Adasia, młodszego ode mnie o dwa lata chłopca o szczerym uśmiechu, który potrafił rozproszyć największy smutek. Od razu się zaprzyjaźniliśmy, biegaliśmy po uliczkach, bawiliśmy się nad rzeką, aż brakowało nam tchu. W drodze powrotnej powiedziałam tacie, że Kasia jest jak promień słońca, a on tylko milcząco skinął głową. Kilka tygodni później spakowaliśmy resztki naszego życia i przeprowadziliśmy się do Sandomierza desperacka próba zaczęcia od nowa.
Życie powoli wracało do normy. Kasia otoczyła mnie miłością, która goiła rany cerowała rozdarte spodnie, gotowała sycące bigosy, a wieczorami siedzieliśmy razem, przerywając ciszę Adasiowymi żartami. Stał się moim bratem nie przez krew, ale przez wspólne cierpienie. Kłóciliśmy się, marzyliśmy, godziliśmy się bez słów. Lecz szczęście rzadko trwa długo. Pewnego mroźnego ranka tata nie wrócił do domu. Telefon przeciął ciszę zginął pod kołami tir
