Kiedy miałam 24 lata, podjęłam najtrudniejszą decyzję w swoim życiu: zostawiłam obie moje córki u mojej mamy. Starsza miała wtedy pięć lat, młodsza zaledwie trzy. Pracowałam po dwanaście godzin dziennie, nie miałam z kim ich zostawić, nie miałam pieniędzy, a ich ojciec nas zostawił i kompletnie nie wiedziałam, jak sobie poradzić. Mama powiedziała mi, że zajmie się nimi dopóki nie stanę na nogi, a ja młoda, przestraszona i zdesperowana zgodziłam się, myśląc, że to potrwa najwyżej parę miesięcy. Ale miesiące przerodziły się w lata.
Na początku jeździłam do nich w każdą sobotę i niedzielę. Były jeszcze malutkie i nie rozumiały, dlaczego nie śpię w tym samym mieszkaniu co one. Każda wizyta była mieszanką przytuleń i pytań, na które nie umiałam odpowiedzieć, nie rozpadając się na kawałki:
Dlaczego nie zostajesz?
Dlaczego śpisz gdzie indziej?
Kiedy wrócisz?
Moja mama tłumaczyła im, że dużo pracuję, ale prawda była taka, że patrzyłam, jak coraz częściej zaczynają mówić do niej mamo, nawet o tym nie myśląc.
Kiedy starsza skończyła osiem, a młodsza sześć lat, przestały mnie tak wypatrywać jak kiedyś. Ściskały mnie na chwilkę i od razu biegły do mojej mamy. Stałam w miejscu, czując w środku jakbym była gościem, nie matką. Pamiętam jeden popołudnie, kiedy młodsza się przewróciła podczas zabawy gdy chciałam ją podnieść, odsunęła moją rękę i wykrzyknęła: Kocham mamę! mając na myśli moją mamę. Wtedy dotarło do mnie, że coś się rozpadło i już się nie sklei.
Mijały lata, a ja próbowałam je odzyskać na wszelkie możliwe sposoby: ubrania, prezenty, słodycze, spacerki wszystko, co tylko mogłam. Ale za każdym razem, gdy przychodziłam, rzucały mi szybkie cześć i zaraz wracały do zabawy. Mama bez złych intencji podejmowała wszystkie decyzje: szkoła, szczepienia, obowiązki, pozwolenia. Ja zawsze byłam tą, która coś przynosi, ale nie tą, która się liczy.
I tak wyrosły widząc we mnie ciocię, która zawsze coś przyniesie, a nie tę, która je urodziła.
Kiedy zaczęły chodzić do szkoły, wszystko bolało jeszcze bardziej. Na zebraniach nauczyciele rozmawiali tylko z moją mamą. Do mnie zwracali się: Czy pani jest ciocią? A moje córki nawet tego nie prostowały.
Raz próbowałam podpisać jakiś dokument dotyczący wyjścia ze szkoły, a starsza szepnęła:
Nie możesz tego podpisać. Mama musi to zrobić.
Tego dnia zamknęłam się w szkolnej toalecie i cicho płakałam tak, żeby nikt nie usłyszał.
Kiedy dorosły, próbowałam wyjaśnić im, dlaczego mnie nie było. Opowiadałam im, jak wyglądało wtedy moje życie, przez co musiałam przejść, jak walczyłam, żeby przetrwać. Słuchały mnie w ciszy, ale nie zmieniło się nic.
Starsza powiedziała mi, że nie wie, czy powinna mi dziękować, czy się na mnie złościć, bo już nic nie czuje.
Młodsza była jeszcze bardziej dosadna:
Ciebie nie było. Nie umiem czuć czegoś, co nie istnieje.
Mam dziś 61 lat. Moje córki odzywają się do mnie, wpadają w święta, przytulają mnie… ale nie nazywają mnie mamą. Jestem w ich życiu, ale nie na miejscu, które powinno być moje.
I chociaż wiem, że nie da się już zmienić przeszłości, to do dziś mnie to boli. Boli obserwować, jak ich życie toczyło się dalej beze mnie.
