„Włochy na talerzu: jak kłótnia o kota zniszczyła miłość”
– Jerzy, błagam cię po raz ostatni! Zmień temat! Obiecałeś, że już nie będziesz źle mówić o moim synu! – Krystyna starała się panować nad sobą, ale głos jej drżał.
– Nie mówię źle, tylko prawdę! – warknął Jerzy. – Wisi na twojej szyi, a ty się tylko rozczulasz. Naprawdę nie widzisz, że wychowujesz darmozjada?
– Powtarzam: koniec tematu! – prawie krzyknęła Krystyna. – Mój syn jest studentem. Dopóki się uczy, ja go utrzymuję. Twoja zgoda nie jest mi potrzebna!
– Czyli moje zdanie się w ogóle nie liczy? – oburzył się Jerzy. – Tylko komplementy chcesz słuchać? Nie, kochanie, musisz się ze mną liczyć!
– Nie muszę! – odcięła Krystyna. – Jeśli nie zamkniesz się, wyjdę teraz. Znowu! Dwa tygodnie temu przysięgałeś, że więcej tego nie poruszymy. Zapomniałeś?
– Pamiętam! – ryknął Jerzy. – Ale jak mam milczeć, gdy on się tak zachowuje? Dla niego ostatnią koszulę sprzedasz, a on nawet tego nie docenia!
– Kto ci powiedział, że nie docenia? – Krystyna aż zadrżała ze złości. – Bartek mnie kocha i dziękuje za wszystko. Zamknij się, mówiłam! Koniec dyskusji!
Odwróciła się i wyszła do kuchni, by się uspokoić. Ale Jerzy, płonąc gniewem, podążył za nią.
– Krystyna, nawet mnie wysłuchać nie chcesz? – jego głos zabrzmiał niemal błagalnie. – Należy mi się chociaż tyle!
– Najpierw urodź dziecko, wychowaj je, a potem się wypowiadaj! – odparła. – Twoje słowa to tylko puste gadanie zazdrośnika!
Jerzy miał córkę z pierwszego małżeństwa, ale nie widział jej od ośmiu lat – matka wyjechała z dziewczynką do innego miasta, gdy ta miała zaledwie dwa lata.
– Zazdrośnika? – Jerzy aż oniemiał. – Myślisz, że zazdroszczę twojemu gagatkowi? Co za bzdura!
– Oczywiście, że zazdrościsz! – rzuciła Krystyna. – On ma dopiero dwadzieścia lat, a ma wszystko, czego tobie brakuje!
– Co? Mamusia wynajmuje mu mieszkanie i codziennie wpłaca pieniądze na konto? Mam temu zazdrościć? – spytał sarkastycznie.
– Najwyraźniej tak! – odparowała. – W przeciwnym razie po co się czepiasz?
– Próbuję ci tylko uświadomić, że go rozpieszczasz! – nie ustępował.
– Chcę i mogę sobie na to pozwolić! To mój jedyny syn! – warknęła.
– No tak, przecież jesteś milionerką! – podsumował złośliwie.
Kłótnia wcale nie zaczęła się od tego. Krystyna sama nie wiedziała, kiedy znów wrócili do tematu Bartka. Wszystko było tak spokojne: siedzieli przed telewizorem, oglądali reklamę. Było tam masażerskie krzesło. Jerzy wpadł na pomysł, żeby kupić podobne, nawet znalazł wersję w dobrej cenie.
Krystyna nie protestowała, ale przypomniała:
– Nie teraz, trochę później. Prosiłam, żeby na razie unikać większych wydatków, dopóki nie dostanę wypłaty. Może będę musiała pożyczyć od ciebie.
Nigdy nie prosiła go o pieniądze. Z reguły dostawała pensję na czas, ale tym razem było inaczej. Pracowała zdalnie, wychodziła tylko po zakupy. Całe działy spędzała nad laptopem, pisząc i sprawdzając różne rzeczy, ale zarabiała dobrze – półtora raza więcej niż Jerzy. Nie miliony, ale starczało na czynsz, jedzenie i pomoc synowi.
– Krystyna, nie uważasz, że gdy brakuje gotówki, ktoś mógłby znaleźć dodatkową pracę? – rzucił aluzyjnie Jerzy.
– O Bartku mówisz? – zmarszczyła brwi. – Mówiłam już: jestem przeciwna. Posłałam go na studia, a nie do krzyczenia „Wolna kasa!”
– To facet! Powinen rozumieć, że pieniądze nie wyrastają na drzewach! – oburzył się.
– On i bez ciebie to wie! – odcięła się.
– Gówno wie, skoro wszystko podsuwasz mu na tacy! – nie dawał za wygraną.
– To nie twoja sprawa! Męczysz mnie! – krzyknęła Krystyna.
Sprzeczka ciągnęła się jeszcze dobre pół godziny, a potem ucichła. Krystyna, próbując rozładować napięcie, poszła do kuchni, zaparzyła herbatę i zrobiła kanapki.
– Masz – powiedziała, podsuwając talerz.
Jerzy skrzywił się i odsunął go.
– Nie chce mi się… – zaczął, ale nagle coś zauważył. – Patrz! Włochy na talerzu! Ten twój kot mnie wkurza! Dlaczego tyle sierści? W ogóle nie sprzątasz?
– Sprzątam dwa razy w tygodniu! Częściej nie mam czasu! – odparła, czując, że złość znów ją zalewa.
– Przecież siedzisz w domu! Ciężko wziąć mopa? – rzucił Jerzy.
– Nie „siedzę” – pracuję i zarabiam więcej niż ty! – warknęła.
Jerzy zbladł. Myśl, że jego kobieta zarabia lepiej, już go drażniła, a jej lekceważący ton dolał oliwy do ognia.
– Czyli już nie jestem mężczyzną? – syknął.
– Nie mówiłam tego! – odcięła. – Ty mnie prowokujesz! Też chciałabym żyć w sterylnej czystości, gdyby ktoś za mnie sprzątał! To nie tylko kobieca robota!
– A ja mówiłem, że tylko kobieca? – zareagował ostro.
– Nie mówiłeś, ale ile razy ty sprzątałeś w tym mieszkaniu od czasu, gdy razem mieszkamy? Ani razu! A to już pół roku! – przypomniała.
Jerzy zamyślił się, próbując przypomnieć sobie choć jeden taki moment. Miała rację – faktycznie wszystko na nią zwalił, ale nie zamierzał się do tego przyznać.
– Och, jacyśmy to delikatni! Zamieść podłogę – już wyczyn! – zaśmiał się szyderczo. – A przy okazji – ja tu nie śmiecę!
– Ja też nie! – odparowała. – Ale ty chcesz, żebym latała ze szmatą, myła okna dwa razy w tygodniu, a podłogi – dwa razy dziennie! Od razu ci powiedziałam, że tak nie będzie!
Gdy Jerzy zaproponował wspólne mieszkanie, Krystyna szczerze ostrzegła: sprzątanie – dwa razy w tygodniu, według harmonogramu. Reszta – nie jej zmartwienie.
– Nie wiedziałem, że twój kot będzie zostawiał wszędzie kłęby sierści! – ciągnął Jerzy.
– On nie zostawia! Ty jej szukW końcu Krystyna uśmiechnęła się do syna, przytuliła Mruczka i zrozumiała, że prawdziwe szczęście nigdy nie wymaga obrony przed tymi, którzy powinni je doceniać.
