Wojtek postanowił odwieźć swoją matkę do domu opieki. Spojrzał jeszcze raz na pudło, zanim wyruszyli.
Po śmierci męża, Zofia sprzedała swój dom na wsi, zainwestowała w mieszkanie dla syna i jego rodziny, a sama zamieszkała z nimi. Dopóki miała siły, dbała o dom i wnuki.
Wojtek i jego żona pracowali, a Zosia zabierała wnuki do przedszkola, potem do szkoły i na zajęcia dodatkowe. Gotowała i sprzątała.
Troski nie ciążyły kobiecie wręcz przeciwnie, czuła się potrzebna. W końcu rodzina na niej polegała.
Lata mijały. Wnuki wyfruwały z gniazda, a zdrowie staruszki słabło. Próbowała zmywać naczynia, ale talerze wyślizgiwały się z jej osłabionych dłoni i tłukły się.
Nalała sobie zupy, ale nie mogła donieść jej do stołu wylała. Budziła się w nocy, by napić się wody jej szuranie budziło synową. Nikt nie chciał z nią rozmawiać. Kto by tam gadał ze staruszką? Synowa wciąż narzekała, nazywając ją „balastem”. Ale co Zosia miała zrobić? Starość to nie radość. Nie miała wyboru musiała jakoś żyć.
Wojtek postanowił umieścić matkę w domu spokojnej starości.
Przynajmniej będzie miała z kim pogadać pocieszał się. Rano, gdy wsiadali do samochodu, Zofia nagle przypomniała sobie o pudle.
Synku, podaj mi moje pudełko. Zapomniałam poprosiła nieśmiało.
Jakie pudełko? zdziwił się Wojtek.
Z moimi skarbami wyjaśniła, opisując je.
Syn przyniósł je, a staruszka go przytuliła z uśmiechem.
Mamo, co tam trzymasz?
Zofia pokazała zawartość: kosmyk swoich włosów i mleczny ząbek.
Mężczyzna odszedł od samochodu i usiadł na krawężniku. Siedział tam długo, przypominając sobie dzieciństwo, jak matka zawsze była przy nim, opiekowała się nim, chroniła. Nigdy go nie zawiodła.
Synku, jedziemy? Zofia wysiadła i podeszła do niego.
Nie jedziemy nigdzie, mamo. Zostajesz w domu.
