Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem wygodna! No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Znowu w tym starym szlafroku? Marek spojrzał na Martę z obrzydzeniem, zapinając mankiet koszuli, jakby przygotowywał się do bitwy.
Zamarła z filiżanką kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką nitką, parząc palce, ale ich nie cofnęła.
On wygodny.
No tak, wygodny prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Jak wszystko w tobie.
Marta spuściła wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia stała się czarna, odbijając sufit jak małe, popsute lustro.
Marku, ty
Co? sięgnął po klucze, metal brzęknął o obrączkę.
Nic.
Drzwi zatrzasnęły się tak głośno, że zatrzęsła się półka z porcelaną.
***
Poznali się w pracy. Ona cicha, skromna księgowa, która chowała włosy w niedbały kok, on pewny siebie menadżer, którego śmiech rozlegał się korytarzami. Marek pięknie się zalecał: róże z kroplami wody na płatkach, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla niej steka średnio wysmażonego, nie pytając, co lubi.
Nie jesteś z tych, co marudzą o byle co, prawda? zapytał któregoś wieczoru, poprawiając serwetkę na jej kolanach.
Nie uśmiechnęła się, ignorując dzwoneczki alarmowe.
No to dobrze. Moja była wiecznie robiła awantury
Nie przywiązała do tego wagi. Potem ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy przymierzała sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Wolałbym coś skromniejszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowała usta przed lustrem, mimochodem rzucał:
Po co? I tak siedzisz w domu.
A raz, gdy kupiła nowe perfumy z lekkim kwiatowym aromatem, skrzywił się:
Pachniesz jak w tanim sklepie. Chcesz wyglądać jak ciocia Grażyna z księgowości?
I więcej ich nie nosiła.
Na urodziny podarował jej odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, gdy rozpakowywała pudełko. A ty ciągle wzdychasz przy sprzątaniu.
Podziękowała. Potem długo patrzyła w okno, aż dzieci zawołały, by pokroiła tort.
Ale milczała. Bo przecież był dobrym mężem. Nie pił, nie bił, przynosił pieniądze.
Czy to nie wystarczy?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Marek odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno jest zamknięte.
No jak to Jesteś idealną żoną.
To nie odpowiedź.
Westchnął, jakby tłumaczył dziecku tabliczkę mnożenia.
Marto, czego ty się czepiasz? Wszystko jest w porządku.
W porządku?! Jej głos zadrżał, ale nie ze łez, tylko z wściekłości, która w końcu wyszła na wierzch. Dzisiaj powiedziałeś, że ożeniłeś się ze mną, bo jestem wygodna!
No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyła na niego, jakby widziała go pierwszy raz: ta opalenizna na szyi od tenisa z kolegami, nie z nią. Ta zmarszczka między brwiami nie z troski, ale z irytacji, że musi się tłumaczyć.
A Kasia?
Twarz Marka drgnęła, jakby ktoś pociągnął za niewidzialną nitkę.
Co ma do tego ona?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, a w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie ich lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Marta poczuła, jak coś w niej pęka z cichym trzaskiem, jak złamany obcas. Można iść dalej, ale już nie tak samo.
Czyli ja pokorna i gospodarna zastępczyni.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odpędzał komara. Mamy dzieci. Dom. Czego ci brakuje?
***
Wahała się.
Może ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Marta stała przy oknie, obserwując, jak pierwsze krople deszczu spływają po szybie. W odbiciu widać było ślady jej palców stała tu tak często ostatnio, jakby czekała, że świat za szybą da jej odpowiedź.
A Marek? Marek żył, jakby nic się nie zmieniło.
Po tygodniu, widząc, że znów wytrzymała, przestał udawać.
Znowu makaron? Dłubał widelcem w talerzu, jakby analizował dowody jej niedołęstwa. Mogłaś chociaż doprawić.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrych przypraw odpowiedziała, ale głos brzmiał obco, jakby wypowiadał go ktoś inny.
No i co? Odsunął talerz z miną, jakby podała mu śmieci. Kasia zawsze gotowała
Marta gwałtownie wstała. Krzesło zaskrzypiało, zostawiając rysę kolejny ślad w tym domu, kolejną niewidzialną szczelinę.
Chcesz do Kasi? Idź!
Daj spokój roześmiał się, a ten śmiech ciął mocniej niż krzyk. Gdzie ja pójdę? Wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy wreszcie zrozumiała.
Nawet nie próbował jej zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien jej miłości, ale dlatego, że był pewien jej uległości.
Zaczęła to widzieć we wszystkim.
W tym, jak przestał poprawiać jej styl po prostu przechodził obok, nie patrząc. W tym, jak przestał na nią spoglądać, jakby stała się częścią mebli kanapą, na którą już się nie siada. W tym, jak jego spokojne dni ciągnęły się tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
I najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż jakikolwiek krzyk.
Stała w kuchni, ściskając blat stołu, i nagle uświadomiła sobie: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzi. Jak z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak z tym, że przestała nosić perfumy. Jak z tym, że nie jest z tych, co marudzą o byle co.
I wtedy coś w niej się przewróciło.
Nie ból, nie złość wyzwolenie.
Bo jeśli cię nie kochają, ale jeszcze się złoszczą znaczy, że jeszcze istniejesz.
A jeśli nawet złościć przestali
To znaczy, że cię już nie ma.
***
Miesiąc później złożyła pozew o rozwód.
Marek początkowo nie wierzył.
