Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem 'wygodna’! No i co? Wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Znowu w tym starym szlafroku? Marek spojrzał na Jadwigę z obrzydzeniem, zapinając mankiet koszuli, jakby przygotowywał się do bitwy.
Zamarła z filiżanką kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką nitką, parząc palce, ale ich nie odsunęła.
Jest wygodny.
No tak, wygodny prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Jak wszystko, co w tobie.
Jadwiga spuściła wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia czerniała, odbijając sufit jak małe, potłuczone zwierciadło.
Marku, ty
Co? Siegnął już po klucze, metal zadzwonił o obrączkę.
Nic.
Drzwi zatrzasnęły się tak mocno, że zatrzęsła się półka z porcelaną.
***
Poznali się w pracy. Ona cicha, skromna księgowa, która chowała włosy w niedbały kok, on pewny siebie menadżer, którego śmiech rozbrzmiewał korytarzami. Marek pięknie się zalecał: róże z kroplami rosy na płatkach, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla niej stek średnio wysmażony, nie pytając, co lubi.
Nie jesteś z tych, co jęczą przez głupstwa, prawda? spytał kiedyś na trzeciej randce, poprawiając serwetkę na jej kolanach.
Nie uśmiechnęła się, jakby nie słyszała ostrzegawczych dzwonków.
No to dobrze. Moja ex wiecznie robiła sceny
Nie przywiązała do tego wagi. Potem ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy przymierzała sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Weź coś prostszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowała usta przed lustrem, rzucał mimochodem:
Po co? I tak siedzisz w domu.
A kiedyś, gdy kupiła nowe perfumy z lekkim kwiatowym aromatem, skrzywił się:
Pachnie jak w tanim sklepie. Chcesz wyglądać jak ciocia Grażyna z księgowości?
I więcej ich nie nosiła.
A na urodziny podarował jej odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, patrząc, jak rozpakowuje pudełko. A ty ciągle wzdychasz przy sprzątaniu.
Podziękowała. Potem długo wpatrywała się w okno, aż dzieci zawołały ją do tortu.
Ale milczała. Bo ogólnie był dobrym mężem. Nie bił, nie pił, zarabiał.
Czy to za mało?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Marek odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno zamknięte.
No jakże Jesteś idealną żoną.
To nie odpowiedź.
Westchnął, jakby tłumaczył tabliczkę mnożenia.
Jadziu, co ty sobie robisz? U nas wszystko w porządku.
W porządku?! Jej głos zadrżał, ale nie od łez, tylko od wściekłości, która wreszcie wyszła na jaw. Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem 'wygodna’!
No i co? Wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyła na niego, jakby widziała go pierwszy raz: ta opalenizna na szyi od tenisa z kolegami, nie z nią. Ta zmarszczka między brwiami nie od trosk, ale od irytacji, że musi się tłumaczyć.
A Kasia?
Twarz Marka drgnęła, jakby ktoś szarpnął niewidzialną nitkę.
Co ma Kasia do tego?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, i w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie ich lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Jadwiga poczuła, jak coś w niej pęka z cichym trzaskiem, jak złamany obcas: iść można, ale już nie tak jak przedtem.
Czyli ja pokorna i gospodarna zastępczyni.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odpędzał komara. Mamy dzieci. Dom. Czego ci jeszcze trzeba?
***
Wahała się.
Może ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Jadwiga stała przy oknie, obserwując, jak pierwsze krople deszczu rozpływają się po szybie. W odbiciu widziała ślady swoich palców ostatnio stała tu tak często, jakby czekała, że świat za oknem da jej odpowiedź.
A Marek Marek żył, jakby nic się nie zmieniło.
Po tygodniu, widząc, że znowu wytrzymała, przestał udawać.
Znowu makaron? Dłubał widelcem w talerzu, jakby analizował dowody jej nieudolności. Chociaż przyprawę byś dodała.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrych odparła, ale głos brzmiał obco, jakby ktoś inny wypowiadał te słowa.
No i co? Odsunął talerz z miną, jakby podała mu śmieci. Kasia zawsze gotowała
Jadwiga gwałtownie wstała. Krzesło zgrzytnęło o podłogę, zostawiając rysę kolejną bliznę w tym domu, kolejną niewidzialną szczelinę.
Chcesz do Kasi? Idź!
Daj spokój zaśmiał się, a ten śmiech ciął mocniej niż krzyk. Gdzie ja pójdę? Wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy wreszcie zrozumiała.
Nawet nie próbował jej zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien jej miłości, ale dlatego, że był pewien jej uległości.
Zaczęła to widzieć we wszystkim.
W tym, jak już nie poprawiał jej, gdy źle się ubierała po prostu przechodził obok. W tym, jak przestał na nią patrzeć, jakby stała się częścią wystroju kanapą, na którą się już nie siada. W tym, jak jego spokojne dni trwały tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
Najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż jakikolwiek krzyk.
Stała w kuchni, ściskając blat stołu, i nagle uświadomiła sobie: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzi. Jak z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak z rezygnacją z perfum. Jak z tym, że nie należy do tych, co jęczą przez głupstwa.
Wtedy coś w niej się przewróciło.
Nie ból, nie złość wyzwolenie.
Bo jeśli cię nie kochają, ale jeszcze się złoszczą znaczy, że jeszcze istniejesz.
A jeśli nawet złość minęła
To znaczy, że cię już nie ma.
***
Po miesiącu wniosła o rozwód.
Marek początkowo nie wierzył. Ws
