Dzisiaj powiedziałeś, że ożeniłeś się ze mną, bo jestem wygodna! No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Znowu w tym starym szlafroku? Marek spojrzał na Zofię z niesmakiem, zapinając mankiet koszuli, jakby przygotowywał się do bitwy.
Zastygła z filiżanką kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką strugą, parząc palce, ale nie cofnęła ręki.
On jest wygodny.
No tak, wygodny prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Jak wszystko w tobie.
Zofia spuściła wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia stała się czarna, odbijając sufit jak zepsute lusterko.
Marku, ty
Co? sięgnął po klucze, metal zadzwonił o obrączkę.
Nic.
Drzwi zatrzasnęły się tak głośno, że zatrzęsły się półki z porcelaną.
***
Poznali się w pracy. Ona cicha, skromna księgowa, która chowała włosy w niedbały kok. On pewny siebie menedżer, którego śmiech rozlegał się korytarzami. Marek pięknie się zalecał: róże z kroplami rosy, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla niej steka średnio wysmażonego, nie pytając, co lubi.
Nie jesteś z tych, co marudzą o drobiazgi, prawda? spytał któregoś dnia na trzeciej randce, poprawiając serwetkę na jej kolanach.
Nie uśmiechnęła się, ignorując dzwoneczki ostrzegawcze.
No to dobrze. Moja była wiecznie robiła awantury
Nie przywiązała do tego wagi. A potem ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy wkładała sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Weź coś prostszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowała usta przed lustrem, rzucał mimochodem:
Po co? I tak siedzisz w domu.
A kiedy kupiła nowe perfumy z kwiatową nutą, skrzywił się:
Pachniesz jak z taniego sklepu. Chcesz wyglądać jak ciocia Irena z księgowości?
I przestała je nosić.
Na urodziny podarował jej odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, obserwując, jak rozpakowuje prezent. Ciągle wzdychasz, gdy sprzątasz.
Podziękowała. Potem długo patrzyła w okno, aż dzieci zawołały ją do tortu.
Ale milczała. Bo przecież był dobrym mężem. Nie pił, nie bił, zarabiał.
Czy to za mało?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Marek odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno zamknięte.
No jakże Jesteś idealną żoną.
To nie odpowiedź.
Westchnął, jakby tłumaczył tabliczkę mnożenia.
Zosiu, nie zawracaj mi głowy. Wszystko jest w porządku.
W porządku?! Jej głos zadrżał, ale nie ze łez, tylko z wściekłości, która wreszcie wybuchła. Dzisiaj powiedziałeś, że ożeniłeś się ze mną, bo jestem wygodna!
No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyła na niego, jakby widziała go pierwszy raz: ta opalenizna od tenisa z kolegami, nie od spacerów z nią. Ta zmarszczka między brwiami nie od trosk, lecz z irytacji, że musi się tłumaczyć.
A Kasia?
Twarz Marka drgnęła, jakby ktoś szarpnął za niewidzialną nitkę.
Co ma Kasia do tego?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, a w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie ich wspólne lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Zofia poczuła, jak coś pęka z cichym trzaskiem, jak złamany obcas. Można iść, ale już nie tak samo.
Więc ja byłaś posłuszną, gospodarną zastępczynią.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odpędzał muchę. Mamy dzieci. Dom. Czego ci brakuje?
***
Wahała się.
Może ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Zofia stała przy oknie, patrząc, jak krople deszczu rozmywają się na szybie. W odbiciu widziała ślady swoich palców stała tu tak często, jakby czekała na odpowiedź od świata.
A Marek Żył dalej, jakby nic się nie zmieniło.
Tydzień później, widząc, że znów milczy, przestał udawać.
Znowu makaron? Dłubał widelcem w talerzu, jakby analizował dowody jej nieudolności. Chociaż przyprawę byś dodała.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrych odpowiedziała, ale głos brzmiał obco, jakby ktoś inny mówił za nią.
No i co? Odsunął talerz z miną, jakby podała mu śmieci. Kasia zawsze gotowała
Zofia gwałtownie wstała. Krzesło zaskrzypiało, zostawiając rysę kolejny ślad w tym domu, kolejną niewidzialną szczelinę.
Chcesz wrócić do Kasi? Idź!
Daj spokój zaśmiał się, a ten śmiech zabolał bardziej niż krzyk. Gdzie ja pójdę? Wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy zrozumiała.
Nawet nie próbował jej zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien jej miłości, ale że był pewien jej uległości.
Zaczęła to widzieć wszędzie.
W tym, jak przestał poprawiać jej styl po prostu przechodził obok. W tym, jak nie patrzył na nią, jakby stała się meblem kanapą, na którą już się nie siada. W tym, jak jego spokojne dni trwały tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
I najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż jakikolwiek krzyk.
Stała w kuchni, ściskając blat stołu, i nagle zdała sobie sprawę: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzi. Jak z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak z rezygnacją z perfum. Jak z tym, że nie jest z tych, co marudzą.
Wtedy coś w niej pękło.
Nie ból, nie złość wyzwolenie.
Bo jeśli nie kochają, ale jeszcze się złoszczą znaczy, jeszcze istniejesz.
A jeśli nawet złość odeszła
To znaczy, że ciebie już nie ma.
***
Miesiąc później wniosła o rozwód.
Marek początkowo nie wierzył. Stanął w drzwiach kuchni, gdzie Zofia pakowała dziecięce rzeczy do pudeł, jakby stała przed nim obca kobieta.
Naprawdę? spytał, a w jego głosie po raz pierwszy od
