**Dzień jak każdy inny – nie boli, ale ciąży**
Na przystanku koło starego rynku w Częstochowie stała kobieta. Paląc papierosa, osłaniała ogień przed wiatrem dłonią, a drugą ręką przyciskała do siebie szarą płócienną torbę. Wisiała ciężko, jakby wypełniona nie przedmiotami, lecz brzemieniem zmartwień. Kobieta stała na samym skraju chodnika, jakby pilnowała tego metra ziemi – jedynego stałego punktu w rozmytym, chwiejnym świecie.
Nazywała się Weronika. Miała czterdzieści osiem lat, choć wyglądała młodziej. Chuda twarz z wyraźnymi kościami policzkowymi, włosy zebrane w niedbały kok, jasne oczy z siną obwódką pod dolną powieką – nie od bezsenności, ale od nieustannego braku: uwagi, ciepła, czegoś niespodziewanego.
Nie była złamana, tylko zmęczona. Zmęczona powtarzalnymi dniami, dźwiękiem budzika, pustymi słowami „w porządku”, „jak zwykle”, którymi zakrywała prawdę. Zmęczona wieczorami, które kończyły się w ciszy, bez pytań, bez czyjegoś ramienia obok. Zmęczona koniecznością zbierania się w sobie każdego ranka, by po prostu przeżyć kolejny dzień.
Obudziła się o siódmej. Dom zatrzeszczał podłogą – syn, Kacper, szykował się do szkoły. Rzucił krótkie „cześć” i wyszedł, nawet nie zaglądając do kuchni. Przez chwilę leżała, wpatrzona w popękany sufit, w końcu wstała.
W lustrze zobaczyła twarz. Bez gniewu, radości, nawet irytacji. Po prostu twarz. Wypiła kawę stojąc, oparta o stół, narzuciła kurtkę, chwyciła torbę i wyszła. Dzień się nie zaczynał – po prostu trwał dalej.
Dziś musiała pojechać do Katowic – odebrać zaświadczenie, wpaść do neurologa i, jeśli zdąży, kupić Kacprowi nową kurtkę. Chodnik był śliski i mokry. Ludzie się spieszyli, ona szła między nimi, przyciskając torbę, jakby to była jej jedyna ochrona. Po drodze kupiła dwa pierogi z ziemniakami. Jeden zjadła, drugi zawinęła w serwetkę – dla bezdomnego spod przejścia podziemnego. Tego dnia go nie było. Zostawiła pieróg na ławce. Tak po prostu. Może ktoś będzie głodny.
U lekarza była kolejka – cztery starsze panie żywo dyskutowały o ciśnieniu, działkach i ciasnym gabinecie, w którym „biedny doktor się dusi”. Weronika siedziała przy ścianie, przewijając wiadomości. Wybuchy, śmierci, cudze tragedie, cudze uśmiechy. Światy odległe od jej własnego. Zamknęła telefon. Nie dlatego, że ją to męczyło – po prostu przestało mieć znaczenie.
Neurolog mówił coś o „zaburzeniach wegetatywnych” i „potrzebie odpoczynku”. Kiwała głową, udając, że słucha. W myślach krążyła tylko jedna myśl: gdzie znaleźć miejsce, gdzie mogłaby po prostu położyć się i nic nie czuć. Nie być silną, nie udawać, nie trzymać się. Zniknąć choćby na dzień.
Na zewnątrz zrobiło się chłodniej. Wiatr wślizgiwał się pod kołnierz. Weronika kupiła kawę w kubku, piła ją małymi łykami, jak ostatnią iskrę ciepła. Usiadła na ławce w parku. Torba przy boku, oddech wtłoczony w szalik.
Obok przysiadł mężczyzna. Pewnie trochę po pięćdziesiątce. Zmarszczki wokół oczu, przygarbione ramiona. Nie patrząc na nią, powiedział cicho:
— Zimno. A do domu i tak nie chce się wracać.
Nie zdziwiła się. Jakby powiedział to, co sama myślała. Rozmawiali. O pracy. O jedzeniu. O tym, jak dziwnie układają się losy. Był ochroniarzem w nocnym markecie, żona wyjechała do córki i chyba już nie wróci. Listy przychodzą coraz rzadziej. Nawet ich nie otwiera.
Ona pracowała na poczcie. Mieszka z matką, która coraz częściej zapomina imiona, daty, nawet własne odbicie w lustrze. W nocy wstaje, szuka zmarłego ojca. Minęło już pięć lat. Mówili spokojnie, niemal zwyczajnie, jakby nie o bólu, a o pogodzie.
Milczeli. Pili kawę. Wiatr szeleścił połamami jego kurtki. W końcu wstał i, jakby zawstydzony, powiedział:
— Nie obrazi się pani, jeśli ją zapamiętam?
— Nie. Tylko niech mnie pan nie pomyli z kimś innym.
Pierwszy raz się uśmiechnął.
— Nie pomyli— Nie pomyliłbym. Tylko chcę pamiętać, że ktoś jeszcze jest – nie w telefonie, nie w telewizji, ale naprawdę.
