Dwa dziesięciolecia bez prezentów dla niej: zgodne współżycie.
Marcin Kowalski nigdy nie dał żonie prezentu, choć przeżyli razem dwadzieścia lat małżeństwa bez większych kłótni. Nie dlatego, że był skąpy, ale okazja nigdy się nie nadarzyła. Z Jadwigą wszystko potoczyło się szybko: miesiąc po poznaniu już stanęli na ślubnym kobiercu.
Ich randki też nie obfitowały w podarunki. Przyjeżdżał do jej rodzinnej wsi, gwizdał pod oknem. Wybiegała w podskokach, a potem siedzieli na ławeczce przy furtce, rozmawiając półszeptami do północy.
Pierwszego pocałunku ukradł jej w dniu zaręczyn. Potem był ślub, codzienność z jej troskami i rutyną. Marcin okazał się sprytnym handlowcem jego hodowla świń przynosiła niezły zysk. Jadwiga ciężko pracowała, jej warzywnik był zazdrością sąsiadek. Później przyszły dzieci, pieluchy, sukienki na sznureczki, dziecięce choroby Prezenty? Nie było czasu o nich myśleć. Święta obchodzili skromnie, przy dobrym obiedzie. Tak płynęło ich życie bez fajerwerków, ale w spokoju.
Pewnego dnia Marcin wybrał się na targ z sąsiadem, by sprzedać ziemniaki i słoninę, tuż przed Dniem Matki. Opróżnił piwnicę, przebrał kartofle, a nadmiar postanowił sprzedać. Słoninę też po co czekać, skoro niedługo będą zabijać nową świnię? Na targu panował przyjemny chłód, ale czuło się już wiosnę. Ku jego zaskoczeniu, towary rozeszły się jak świeże bułeczki. Słonina zniknęła w mgnieniu oka, ziemniaki rozchwytywano jak cukierki. Nieźle pomyślał z satysfakcją. Jadzia będzie zadowolona.
Spakował worki do sąsiedzkiej fury i ruszył po zakupy. Jadwiga dała mu krótką listę. Z przyzwyczajenia najpierw wstąpił do knajpy, by uczcić udany handel. Nie był pijakiem, ale wierzył, że niezakropienie sukcesu przyniesie pecha na kolejnym targu. Po kieliszku wódki wyszedł rozluźniony, rozglądając się po witrynach i tłumie. Wtedy niemal się o nich potknął.
Przed sklepem stała młoda para, wpatrzona w sukienkę na manekinie. Dziewczyna, świeża jak poranek, zachwycała się:
Kasia, no chodź, nie będziesz tu stać do wieczora?
Patrz, Bartek, jaka piękna! Idealnie by mi pasowała.
E, zwykła szmata.
Tylko ty tak możesz mówić! To ostatni krzyk mody, styl retro! Kup mi ją na Dzień Matki, co?
Kasia, wiesz, że ledwo wiążemy koniec z końcem. Jak to kupię, to do końca miesiąca suchy chleb.
Jakoś to będzie, kochanie! Tak bardzo jej pragnę. Rok małżeństwa, a ty nawet na Mikołaja mi nic nie dałeś!
Oszalałaś
Kocham cię szepnęła, całując go czule i ciągnąc do sklepu.
Chłopak, zauważywszy wzrok Marcina, wzruszył ramionami z porozumiewawczym uśmiechem: Baby, co?. Wkrótce wyszli, Kasia śmiała się, przyciskając do piersi drogocenną torbę. Marcin stał jeszcze chwilę, wpatrując się w wystawę. Sukienka była ładna, skromna, w kwiaty jak ta, którą Jadwiga nosiła na ich randkach. Zbudziło się w nim zapomniane uczucie. Czy to tęsknota za młodością? Czy może przypomnienie tego, kim byli? Nagle olśniła go myśl: Nigdy nic nie dałem Jadzi. Zawsze zajęty. Uważałem to za zbędne. A ten dzieciak byłby gotów żyć od pierwszego do pierwszego, by sprawić żonie radość. Z miłości. A ja? Czy ja kocham Jadwigę? Przed ślubem tak myślałem. Potem zniknęło w codzienności. Życie w pracy, bez wspomnień Eh, cholera.
Ten skradziony fragment szczęścia zabolał. I on też chciał go poczuć.
Wszedł do sklepu zdecydowanym krokiem. Podeszła uśmiechnięta sprzedawczyni:
Mogę pomóc?
Tak, dziewczyno. Chcę tę sukienkę z wystawy.
Znakomity wybór! To hit sezonu, prawdziwy jedwab, styl vintage. Córka będzie zachwycona.
Nie dla córki, dla żony burknął.
O, jaka ona szczęściara! zaśpiewała, pakując sukienkę.
Ile to kosztuje?
Gdy usłyszał cenę, zabrakło mu tchu. Fortuna.
Dlaczego tak drogo?
To projekt znanego projektanta wyjaśniła łagodnie.
Zawahał się. Ale przed oczami stanęła mu rozpromieniona Kasia. Postanowił.
Biorę.
Policzył banknoty i wyszedł, dumny ze swojej śmiałości. Sąsiad już na niego czekał. Droga powrotna była wesoła. Sąsiad chwalił się zyskami.
A tobie jak poszło?
Jak to?
Dobrze sprzedałeś?
Cudze kieszenie liczysz? warknął nagle Marcin.
Oj, uspokój się mruknął sąsiad, zaskoczony jego nagłą zmianą humoru.
W domu Jadwigi jeszcze nie było. Marcin nakarmił zwierzęta, posprzątał chlew. Mimo dobrego uczucia, coś gniotło go w piersi. Dlaczego ten niepokój? Wzruszył ramionami i wrócił do domu, nalewając sobie wódki. Potem drugą. Trochę się uspokoił.
Trzasnęły drzwi. Jadwiga weszła, jak zwykle poważna.
Już jesteś? Jak na targu?
Dobrze. Masz pieniądze.
Jadwiga przeliczyła banknoty.
Brakuje. Kiepsko sprzedałeś?
Nie, reszta jest w tej torbie.
Wyjęła sukienkę, nieufna.
Dla kogo to? Dla Agnieszki? Za duża na nią. Marnotrawisz nasze oszczędności
Dla ciebie powiedział cicho. Na Dzień Matki.
Cisza.
Dla mnie? spytała niedowierzająco. Naprawdę?
No, dla ciebie! odparł, ucieszony, że nie nakrzyczała. A dla kogo by innego?
Jadwiga wybuchnęła płaczem i wybiegła do sypialni. Wróciła po dziesięciu minutach z czerwonymi oczami.
Nie pasuje. Przytyłam.
Jak to? wyjąkał. Pamiętam, miałaś taką, gdy siedzieliśmy na tej ławce
Stary dziadu roześmiała się przez łzy. To było dwadzieścia lat temu! Czasy się zmieniają.
Spojrzał jej prosto w oczy.
Gdy zobaczyłem te
