Drzwi pozostają zamknięte
Mamo, otwórz drzwi! Mamo, proszę! pięści syna uderzały z taką siłą w metalową powierzchnię, że aż zdawało się, iż zawiasy pękną. Wiem, że jesteś w domu! Samochodu nie ma na podjeździe, więc nie wyszłaś!
Weronika Maria stała plecami do drzwi, ściskając w dłoniach filiżankę z zimną herbatą. Jej palce drżały tak mocno, że porcelana dzwoniła o spodek.
Mamo, co się dzieje? głos Krzysztofa brzmiał coraz bardziej zdesperowany. Sąsiedzi mówią, że od tygodnia nikogo nie wpuszczasz do domu! Nawet Agnieszki nie wpuściłaś!
Na dźwięk imienia synowej, Weronika Maria lekko się skrzywiła. Agnieszka. Jego drogocenna Agnieszka, dla której był gotów zrobić wszystko. Nawet to, co wydarzyło się w zeszły czwartek.
Mamo, wezwę ślusarza! zagroził Krzysztof. Wytniemy zamek!
Nie waż się! krzyknęła w końcu Weronika Maria, nie odwracając się. Nie waż się go ruszyć!
Mamo, ale dlaczego? Co się stało? Porozmawiaj ze mną!
Weronika Maria zamknęła oczy, próbując zebrać myśli. Jak miała wytłumaczyć synowi, co usłyszała? Jak powiedzieć mu, co przypadkiem odkryła, gdy stała w holu przychodni?
Mamo, błagam głos Krzysztofa stał się cichszy, błagalny. Martwię się o ciebie. Agnieszka też się martwi.
Agnieszka się martwi. Jasne. Pewnie boi się, że jej plany się posypią.
Odejdź, Krzysztof. Odejdź i nie wracaj.
Mamo, jesteś chora? Masz gorączkę? Przywołam lekarza.
Nie potrzebuję lekarza. Chcę tylko, żebyście dali mi spokój.
Weronika Maria wstała i podeszła do okna. Na podjeździe Krzysztof rozmawiał przez telefon. Pewnie mówił Agnieszce, że jego matka znów robi problemy.
Syn podniósł wzrok i ją zobaczył. Skinął, że wchodzi. Ona cofnęła się i znów usiadła w fotelu.
Po chwili znów zapukał do drzwi.
Mamo, jestem z Agnieszką. Otwórz, proszę.
Weronika Maria zaciśnęła zęby. Więc ją przyprowadził. Swoją żonę, która tak starannie planowała ich przyszłość.
Weroniko Mario rozległ się łagodny głos synowej to ja, Agnieszka. Otwórz, proszę. Krzysztof jest bardzo niespokojny.
Jaka świetna aktorka. Potrafi zmienić głos, gdy trzeba.
Przyniosłyśmy ci jedzenie ciągnęła. Mleko, chleb, piernik z orzechami, taki jaki lubisz.
Piernik. Weronika Maria zrobiła gorzki uśmiech. Miesiąc temu Agnieszka dowiedziała się, że teściowa uwielbia piernik z orzechami, i od tamtej pory zawsze go kupowała. Jaka wzorowa synowa.
Weroniko Mario, powiedz nam chociaż słowo głos Agnieszki zabrzmiał pełen troski. Boimy się o ciebie.
Boicie się powtórzyła Weronika Maria, ale tak cicho, że jej nie usłyszeli.
Mamo, nie odejdę, dopóki nie otworzysz! oświadczył Krzysztof. Zostanę tu całą noc, jeśli trzeba!
Wiedziała, że nie żartuje. Zawsze był uparty, nawet jako dziecko. Jeśli coś sobie postanowił, nie ustępował.
Dobrze powiedziała w końcu. Ale tylko ty. Sam.
Co? nie zrozumiał Krzysztof.
Agnieszka niech idzie do domu. Porozmawiam tylko z tobą.
Usłyszała ich szepty na korytarzu.
Mamo, ale dlaczego? Agnieszka też się martwi.
Bo ja tak mówię. Albo wchodzisz sam, albo nikt.
Więcej szeptów, potem głos Agnieszki:
Dobrze, Weroniko Mario. Idę. Krzysztof, zadzwoń, gdy się czegoś dowiesz.
Czekała, aż kroki ucichną na schodach, potem podeszła powoli do drzwi i przekręciła klucz.
Krzysztof wpadł do domu jak huragan, objął ją i spojrzał z niepokojem.
Mamo, schudłaś! Jesteś blada! Co się stało? Zachorowałaś?
Nie byłam chora wyswobodziła się z jego objęć i weszła do kuchni. Chcesz herbatę?
Tak usiadł przy stole, wpatrując się w nią. Powiedz mi, co się dzieje. Dlaczego siedzisz zamknięta od tygodnia?
Weronika Maria postawiła czajnik na kuchence i odwróciła się do niego.
Po co mam otwierać drzwi? Na co czekać?
Mamo, co to ma do rzeczy? Nie możesz wiecznie siedzieć w domu. Trzeba iść po zakupy, do lekarza
Sąsiadka Zosia robi to za mnie. Zostawiam jej listę i pieniądze. A do lekarza nie idę.
Dlaczego nie?
Nalała wrzątku do filiżanek, dodała cukru.
Bo ostatnim razem usłyszałam tam rzeczy, które wolałabym nie znać.
Krzysztof zmarszczył brwi.
Co usłyszałaś?
Twoją żonę. Rozmawiała przez telefon z przyjaciółką. Nie wiedziała, że tam jestem.
Co mówiła?
Usiadła naprzeciw niego i spojrzała mu głęboko w oczy. Jego oczy, takie same jak ojca dobre, szczere. Czy ten mężczyzna był zdolny do czegoś takiego?
Mówiła o tym, jak sprzedadzą moje mieszkanie. Jak wyślą mnie do domu opieki. Jak wydadzą pieniądze.
Krzysztof zbladł.
Mamo, źle zrozumiałaś. Agnieszka nigdy by
Zrozumiałam doskonale przerwała mu. Słowo w słowo. I mówiła: Krzysztof już się zgadza. Twierdzi, że mama nie może żyć sama, to niebezpieczne w jej wieku. Zabierzemy ją do dobrego domu opieki, sprzedamy mieszkanie. Pieniądze wystarczą na wkład własny.
Mamo, ja nigdy
Nie przerywaj mi! podniosła głos. I mówiła dalej: Dobrze, że teściowa jest ufna, niczego nie podejrzewa. Myśli, że ją kochamy. A ona tylko nam zawadza.
Krzysztof siedział z pochyloną głową. Zaciśniętą pięścią.
Mamo, przysięgam, nigdy się na to nie zgodziłem. Agnieszka może sobie marzyć.
Marzyć? zaśmiała się gorzko. To dlaczego tak szczegółowo to opisywała? O domu opieki
I tak, z ciężkim, lecz spokojnym sercem, Weronika Maria spędziła wieczór sama, wiedząc, że
