Następnego dnia sąsiadka znowu wisiała na naszym płocie. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, że mamy dziś mnóstwo pracy, więc nie będziemy mogli posiedzieć jak wczoraj. A jutro? zapytała Barbara z zaciekawieniem. Jutro będzie to samo. Ogólnie rzecz biorąc, niech pani do nas więcej nie przychodzi.
Moje marzenia o mieszkaniu w mieście nie przyniosły nic dobrego.
Moja żona odziedziczyła dom na wsi. Gdy jej rodzice teściowie jeszcze żyli, często ich odwiedzaliśmy. Lubiłem, kiedy wieczorem rozstawiali stół pod rozłożystą gruszą. Można było rozmawiać aż do zmroku. Tak było zawsze, kiedy przyjeżdżaliśmy w odwiedziny. Zimą teściowa rozpalała piec i upieczone przez nią świeże ciasto wypełniało cały dom cudownym zapachem.
Razem z żoną uwielbialiśmy zimą zjeżdżać na nartach i sankach. Potem rodzice żony zmarli. Nie sprzedaliśmy domu. Planowaliśmy tam jeździć jak najczęściej. Jednak życie potoczyło się inaczej.
Zawsze było coś do zrobienia. W końcu przestaliśmy wspominać dom rodziców. Zajęci codziennością, nie zauważyliśmy nawet, jak minęły lata. Nasz syn poznał dziewczynę i się ożenił. Nasza synowa, Maryla, często powtarzała, że cudownie byłoby zamieszkać na wsi, przynajmniej na lato.
Wtedy przypomnieliśmy sobie o domu. Pierwsi pojechaliśmy tam z żoną. Minęło już sporo czasu od ostatniej wizyty. Wszystko wyglądało tak samo jak dawniej, jedynie dom był zaniedbany.
Postanowiliśmy z żoną zrobić porządki. Anna wzięła się za dom, ja za podwórko. Myślałem, że przez te wszystkie lata opuszczenia dom się rozpadnie. Ale po odrobinie sprzątania wszystko prezentowało się zupełnie inaczej. Następnego dnia przyjechały dzieci. Również zaczęły sprzątać. Po jednym dniu dom stał się czysty i przytulny. Kobiety przygotowywały kolację, a ja z synem wzięliśmy się za naprawę starego stołu i ławek pod gruszą.
Wtedy właśnie zauważyłem, że jakaś kobieta spogląda na nas przez płot. Przedstawiła się powiedziała, że niedawno kupiła sąsiedni dom i przyszła się zapoznać. Jako że jesteśmy ludźmi gościnnymi, zaprosiliśmy ją na kolację. Miała na imię Barbara. Opowiadała, że mieszka tutaj sama. Ma córkę, dla której kupiła dom. Córka wychowuje trójkę dzieci, a ona, Barbara, jest rozwiedziona i mieszka sama. Cały czas coś opowiadała, lecz w pewnym momencie przestałem jej słuchać, bo poczułem jakiś ruch przy nodze.
Spojrzałem pod stół i zobaczyłem, że to stopa sąsiadki. Szybko cofnąłem własną nogę, lecz ona nie przestawała próbować mnie dotykać. Nigdy wcześniej nie byłem w takiej sytuacji. Starałem się wstać z gracją i ją spławić. Nie chciałem, by żona coś zauważyła. Jednak sąsiadka dalej mówiła, jakby nigdy nic. Dzieci już zaczynały marudzić i miałem nadzieję, że Barbara sobie pójdzie. Gdy zbieraliśmy ze stołu, moja żona zauważyła, że Barbara to chyba niezbyt poważna kobieta. Trudno było się z tym nie zgodzić. Nie przyznałem się żonie, co zaszło pod stołem było mi zwyczajnie wstyd. Myślę zresztą, że nie pierwszy raz ta kobieta próbowała takich rzeczy wobec mężczyzn.
Następnego dnia znowu zaczęła kręcić się koło naszego płotu. Żona podeszła i powiedziała jej, że mamy naprawdę dużo pracy, więc nie będziemy mogli posiedzieć jak wczoraj.
A jutro? spytała Barbara, ciekawa odpowiedzi.
Jutro tak samo. Proszę już do nas nie przychodzić odparła żona stanowczo.
To była odważna decyzja. Sąsiadka jeszcze długo mruczała coś pod nosem, ale mnie jej zdanie już zupełnie nie obchodziło. Uważam, że żona postąpiła słusznie. Zawsze byliśmy szczerzy i otwarci, od razu czuliśmy, komu można zaufać, a komu nie. I jeśli ktoś nam nie odpowiada, nie udajemy i nie tracimy czasu taka szczerość i asertywność pozwala ochronić siebie i bliskich przed niepotrzebnymi problemami. Czasem dla własnej równowagi warto stanowczo powiedzieć nie, nawet jeśli wydaje się, że to trudne.
