Następnego dnia sąsiadka znowu zawisła na naszym płocie. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, że dzisiaj mamy bardzo dużo pracy, więc nie będziemy mogli posiedzieć jak wczoraj. A co z jutrem? zapytała Barbara z ciekawością. To samo jutro. Proszę już do nas nie przychodzić.
Moje marzenie o życiu w mieście nie przyniosło mi niczego dobrego.
Moja żona ma dom na wsi. Gdy jej rodzice jeszcze żyli, jeździliśmy tam często. Uwielbiałem, jak wieczorami siadaliśmy przy stole pod rozłożystą gruszą. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy do późna, aż zapadał zmrok. Tak było zawsze, gdy tylko przyjeżdżaliśmy w odwiedziny. Zimą teściowa rozpalała w kaflowym piecu, a na stole pojawiały się świeże ciasta. Cały dom pachniał wtedy niesamowicie.
Ja i żona lubiliśmy chodzić na narty i zjeżdżać na sankach. Ale potem rodzice żony odeszli. Dom został. Nie sprzedaliśmy go, planowaliśmy wciąż przyjeżdżać, jak dawniej. Ale nigdy już tak nie było.
Zawsze było coś do zrobienia. Z czasem przestaliśmy w ogóle myśleć o domu rodziców. Życie biegło dalej, lata mijały niezauważenie. Nasz syn poznał dziewczynę, Marysię, i wkrótce się z nią ożenił. Nasza synowa często mówiła, że pięknie byłoby mieszkać na wsi przynajmniej latem.
W końcu przypomnieliśmy sobie o domu. Pojechaliśmy tam z żoną jako pierwsi. Minęło przecież tak wiele lat od ostatniej wizyty. Niewiele się w nim zmieniło jedynie był zaniedbany.
Postanowiliśmy z żoną posprzątać. Ania zabrała się za dom, ja za podwórze. Obawiałem się, że przez te wszystkie lata dom się rozpadnie. Ale nie po drobnych porządkach miejsce nabrało zupełnie innego wyglądu. Następnego dnia przyjechały dzieci. One też zabrały się za sprzątanie. W jeden dzień dom stał się czysty i przytulny. Kobiety przygotowały kolację, a ja z synem naprawialiśmy stary stół i ławki pod gruszą.
Wtedy zauważyliśmy, że zza płotu cały czas obserwuje nas kobieta. Przyznała, że niedawno kupiła sąsiedni dom i przyszła się przywitać. Byliśmy uprzejmi zaprosiliśmy ją do stołu. Miała na imię Barbara. Opowiadała, że mieszka tu sama. Kupiła ten dom dla córki, która ma trójkę dzieci. Sama Barbara jest rozwódką i, jak twierdziła, nie szuka już towarzystwa. Mówiła dużo, ale z czasem przestałem już jej słuchać. W pewnym momencie poczułem coś na nodze.
Spojrzałem pod stół i zobaczyłem nogę sąsiadki. Cofnąłem się szybko, lecz ona dalej próbowała mnie dotknąć. Nigdy wcześniej nie miałem takiej sytuacji. Próbowałem wstać niezauważenie i zakończyć to spotkanie. Nie chciałem, żeby żona coś zauważyła. Barbara nie przestawała mówić, choć dzieci zaczęły już marudzić. Chciałem, żeby już sobie poszła. Gdy sprzątaliśmy stół, żona zauważyła, że Barbara jest kobietą bardzo niefrasobliwą. Nie sposób było się z tym nie zgodzić. Nie powiedziałem jednak żonie, co działo się pod stołem wstydziłem się. Myślę, że to nie pierwszy raz, kiedy ta kobieta zachowuje się w taki sposób wobec mężczyzny.
Następnego dnia znowu zawisła na naszym płocie. Żona podeszła do niej i powiedziała: Mamy dzisiaj dużo roboty, nie znajdziemy czasu na rozmowę.
A jutro? zapytała Barbara z nadzieją.
Jutro to samo. Proszę już do nas nie przychodzić.
Trzeba mieć odwagę, żeby tak postąpić. Sąsiadka długo jeszcze mruczała coś pod nosem, ale nie słuchaliśmy już jej słów. To nie miało żadnego znaczenia. Uważam, że żona postąpiła słusznie. W naszej rodzinie cenimy sobie szczerość i otwartość. I od razu wiadomo, kiedy nie darzy się kogoś sympatią wtedy nie warto się łudzić i lepiej nie utrzymywać kontaktu.
