Druga teściowa
Kobieta w roboczym fartuchu ostrożnie zajrzała do gabinetu właściciela kliniki medycyny estetycznej Eklipsa. Miała na imię Lucyna, a teraz starała się mówić najciszej, by nie denerwować szefostwa.
Słyszałam, że mamy wolne miejsce dla młodszego masażysty szepnęła.
Tomasz Granicki podniósł wzrok i spojrzał na nią przenikliwie. Był wyjątkowo podenerwowany właśnie odwołano ważne negocjacje z inwestorami, a głowa pękała od napięcia.
I co, pani z mopem będzie tu zaraz klientów masować?
Nie, ale skończyłam kursy online. I napisałam CV odparła cicho Lucyna, wyciągając z kieszeni zmięty kawałek papieru.
Chwilę później do gabinetu wszedł zastępca Granickiego Jerzy Sadowski. Tomasz, masując skronie, wybuchnął:
Jurek, dlaczego nasze sprzątaczki chodzą gdzie i kiedy chcą? Wywal ją stąd natychmiast. Pomyślała sobie, że jest jakimś masażystą! Wyrzucaj ją i wytłumacz wszystkim, żeby nie przychodzili z takimi głupotami!
Nie czekając na odpowiedź, wyrwał jej kartkę, podarł na kawałki i rzucił pod nogi Lucyny.
Lucyna przygryzła wargę i zaczęła na kolanach zbierać strzępy. Oczu zalane łzami. Jerzy bezceremonialnie chwycił ją za łokieć, wyprowadził korytarzem, mijając gości i personel, aż wtłoczył do schowka na sprzęt.
Tam, na krawędzi starej skrzynki przeciwpożarowej, która stała tam chyba od zawsze, Lucyna osunęła się na ziemię i rozpłakała.
W Eklipsie pracowała od niedawna. Nigdy nie marzyła o myciu podłóg, ale tu płacili więcej niż gdzie indziej. Poza tym sam Tomasz Granicki uchodził za człowieka poważanego. Mówiono o nim: pracoholik, sam się dorobił, wszystko wybudował własnymi rękoma.
I rzeczywiście, Granicki wychowywał się w domu dziecka. Rodziców nie znał, całe dorosłe życie szukał ich śladów, ale bez rezultatu. Za to został najpierw chirurgiem, potem specjalistą medycyny estetycznej. Do niego, za niemałe pieniądze, przyjeżdżały aktorki z Warszawy i ważne panie z towarzystwa. Co roku podnosił ceny i nie odmawiał sobie niczego.
Dlatego Lucyna zaryzykowała: dowiedziawszy się o wolnym miejscu, postanowiła spróbować.
Marzyła o pracy masażystki. Uczyła się z książek, sama ukończyła, na ile mogła, program medyczny. Brak dyplomu nie pozwalał jej podjąć pracy w zawodzie. Zbierała powoli na profesjonalny kurs, ale mąż uciekł wraz z pieniędzmi i zostawił ją z małą córeczką bez grosza.
Dopiero później wyszło na jaw, że Darek był notowany za drobne przestępstwa, a całe jego życie okazało się fikcją. Rozwód ciągnął się w nieskończoność do sądu nie przychodził. Dla Jagódki Lucyna znosiła wszystko, wtedy zaczęły się jej trudności.
Z dzieckiem ciężko było znaleźć jakąkolwiek pracę. Mieszkały we trzy Lucyna, córka i mama Helena, w małej kawalerce. Nie żyły luksusowo czasem tylko z renty mamy. Helena była niezłomną optymistką: dawna gimnastyczka, silna i uparta. Wzięła na siebie opiekę nad wnuczką, co pozwoliło Lucynie w ogóle pójść do pracy.
Później ukończyła niedrogi kurs masażu. To właśnie ten certyfikat porwał przed chwilą Granicki.
Otarła łzy, wstała i poszła myć dalej podłogi. Personel patrzył na nią z ukosa. Za to w domu czekała na nią dobra wiadomość: Jagódka wygrała konkurs plastyczny w przedszkolu. Mała miała talent i Lucyna starała się kupować jej dobre materiały do rysunków. Jagoda chodziła już na zajęcia do szkoły plastycznej to była dla Lucyny ogromna radość.
Wiadro stało się zbyt ciężkie. Kiedy Lucyna chciała je wynieść, wiadro odebrał jej pan Stanisław dozorca, jedyny, kto nie wywyższał się w klinice. Był starszym panem, Granickiego traktował z pobłażaniem i trochę nawet śmiał się z tego, jak właściciel zapomniał, skąd sam pochodzi.
Pan Stanisław nigdy Lucyny nie krzywdził, częstował domowymi drożdżówkami, wspierał dobrym słowem. To dzięki niemu Lucyna uwierzyła, że może odważyć się wyjść z tym śmiesznym CV przed szefa.
Na widok pana Stanisława znowu popłynęły jej łzy.
Nie płacz, dziecko. Wszystko się odmieni pocieszył.
Lepiej by było, gdybym w ogóle się nie pchała zaszlochała.
Dzisiaj Granicki nie do siebie podobny. Spróbuj w innym terminie zasugerował.
Powiedziano, bym już więcej się tam nie pokazywała mruknęła Lucyna. Zamarzyło mi się, że i ja mogę wyjść na prostą jak on. A on tylko zadufany w sobie dyplomem się chwali.
Dozorca wzruszył ramionami. Lucyna zaniosła sprzęt do schowka i wracała do domu, martwiąc się, że znów będzie z pieniędzmi krucho. Jagoda marzyła o drogiej zabawce, a skąd ją wziąć nie było wiadomo.
W domu coś było nie tak jak zwykle. Helena siedziała w pokoju i ukradkiem ocierała łzy. Lucynie ścisnęło się serce mama rzadko płakała, a była kobietą nie do złamania. Skoro płacze, to sprawy są poważne.
Mamo, co się stało? zapytała Lucyna z niepokojem.
Nic, dziecko próbowała się uśmiechnąć Helena.
Mamo, powiedz mi, proszę.
Helena rozpłakała się na dobre.
Byłam u lekarza, na badaniach z naszego teatru dziecięcego. Okazało się… jest zmiana, trzeba operować. Inaczej dam radę może rok, góra dwa. Kolejka ogromna. Prywatnie nas nie stać. Do Warszawy nawet nie dojedziemy. Do tego badania, koszty… Chyba przyszła na mnie kolej.
Mamo, nie mów tak! Lucyna zerwała się z miejsca. Coś wymyślimy.
Za pensję sprzątaczki i moją rentę? Z cudów się butów nie uszyje. Ale twoja wiara dobrze robi, kochanie.
Lucyna nie spała całą noc, rozważając możliwości. Rano postanowiła: nie ma wyjścia, musi jeszcze raz próbować rozmowy z Granickim.
Ale tego dnia nie wpuszczono jej nawet do kliniki. Powiedziano, że została zwolniona z powodu redukcji etatów. Dostała tylko to, co należało się ustawowo trzy podstawowe pensje minimalne i nakazano odejść.
Na do widzenia pan Stanisław wymógł, by zapisała jego numer telefonu. Lucyna wpisywała go machinalnie, z myślami gdzie indziej: co dalej? Jak przeżyć kolejny miesiąc?
Do rezygnacji nie była przyzwyczajona. Mamie o zwolnieniu wspomniała przelotnie, jakby sama chciała zrezygnować. Zaczęła szukać innej pracy. Bez kwalifikacji nigdzie nie płacili lepiej. Nagle wpadło jej w oko ogłoszenie: potrzebna opiekunka do starszej pani. Wykształcenia medycznego nie wymagano, ale trzeba było gotować, sprzątać, prowadzić dom.
Lucyna westchnęła: czy to wstydliwsze od pracy sprzątaczki? Wysłała swoje CV. Oddzwonili w godzinę. Okazało się, że praca jest przez agencję, a zleceniodawczynią samotna, zamożna kobieta.
Poproszono, by przyszła z książeczką zdrowia i zaświadczeniem o zatrudnieniu. Szybko siedziała już naprzeciwko kierowniczki kadr, Tamary.
Powiem wprost, bez złudzeń rzekła chłodno Tamara. Klientka jest trudna. Będzie pani dziesiątą opiekunką. Nikt nie wytrzymuje.
Lucyna się spiąła, ale milczała.
Nazwisko na pewno pani słyszała. Elżbieta Marecka, oczywiście pseudonim. Zmieniała nazwiska, prawdziwego nikt nie zna. Była prymadonna opery. Kapryśna, bogata, plotki mówią, że miała szczodrych wielbicieli.
Szczerze mówiąc, sytuacja nie pozwala mi wybrzydzać Lucyna odparła, cicho.
Jeśli ma pani dziecko: Marecka dzieci nie znosi. I zwierząt też. Porusza się z chodzikiem, ale przy opiekunce woli jeździć w wózku. Okres próbny trzy miesiące. Zniesie pani, dostanie pani umowę na rok i podwójną płacę.
Lucyna pokiwała głową. Nawet stawka próbna przekraczała jej poprzedni dochód dwukrotnie. To była szansa na ratunek dla mamy i Lucyna nie miała zamiaru jej zmarnować.
Miała zacząć już następnego ranka. O siódmej.
Wieczorem próbowała dowiedzieć się czegokolwiek o Mareckiej. Znalazła stare recenzje sprzed lat. Na zdjęciach pulchna dama o wronoczarnych włosach i orlim spojrzeniu. Nie to zobaczyła rano.
Otworzył ochroniarz. Okazało się, że Marecka mieszka w zabytkowej willi w centrum miasta. Lucyna patrzyła niepewnie na bogate wnętrza.
Na co się gapisz? Szukasz, co by tu ukraść? zabrzmiał skrzekliwy głos.
Do środka wjechał drogi wózek elektryczny, a w nim siedziała całkiem siwa, drobna kobieta, przypominająca pisklę, które wypadło z gniazda. Wyschnięta, malutka, o czujnym spojrzeniu.
Dzień dobry, pani Elżbieto wymamrotała Lucyna.
Głośniej. Nie jęcz. Ręce trzymaj na widoku. I zakładaj ochraniacze na buty parkiet mam ekskluzywny! Tam w wiaderku są nakładki, no! Zakładaj i chodź, ja śniadanie chcę!
Lucyna włożyła odpowiednio delikatne, niemal jak chirurgiczne osłonki, i pobiegła za panią domu.
Włosy rozczesz. Ale delikatnie warknęła Marecka. Nie, nie te! Jakaś ty niemądra. Najpierw siatkę zdejmij, potem perukę rozczesz.
Przepraszam, nie zrozumiałam… zmieszała się Lucyna.
Znowu nieudacznica. Gdzie was produkują? Marecka krzywiła się. Herbaty mi zaparz! I szybciej!
Lucyna przyszła do kuchni.
Nie tup! wołała Marecka. Podłoga się od ciebie rozstępuje! Cicho chodź, bo mnie denerwujesz!
Herbata była długo wpatrywana przez panią pod światło, jakby doszukiwała się trucizny. W końcu Marecka skrzywiła się i rozchlapała gorący napój Lucynie na twarz.
Sama sobie winna, popchnęłaś mnie!
Lucyna głęboko odetchnęła.
Rozumiem. Gdzie mogę się umyć?
Łazienka dla służby na parterze, blisko drzwi rzuciła Marecka. Są ręczniki. A piżamę weź z pokoju gościnnego. Swoje ubranie upierz.
Lucyna zrobiła wszystko jak kazano i wróciła. Do wieczora Marecka znęcała się nad nią: dogadywała, upokarzała, ustawia pułapki. Lucyna szybko pojęła: to test wytrzymałości. Milczała i znosiła bez sprzeciwu, licząc, że fantazji starczy jej nie na długo.
Pod wieczór rzeczywiście Marecka złagodniała. Przed snem Lucyna zrobiła jej delikatny masaż. Gdy pani usnęła, odłożyła perukę na stojak, pożegnała się z ochroniarzem i poszła do domu.
Rano powitał ją zmiennik Mareckiej.
Co ty zrobiłaś, że nasza śpi do dwunastej jak niemowlę? zaczął z uśmiechem.
Nic szczególnego odparła Lucyna. Może była zmęczona.
Tej doby Marecka była rześka i od razu oznajmiła, że Lucyna ubiera się bez gustu, nigdy nie znajdzie mężczyzny, bo się nie maluje. Lucyna pokornie kiwała głową, przygotowując wszystko do porannej toalety. Przy peruce poszło już sprawniej.
Potem Marecka zażądała zorganizowania manicure, kazała przebrać się w piękny szlafrok w stylu japońskim i zawiozła się do tak zwanej buduaru.
Wkrótce jasne było, po co tyle zamieszania.
Po południu i po manicure w domu zjawił się elegancki siwy mężczyzna, z postawą tancerza. Marecka przedstawiła go jako starego przyjaciela Olka i kazała podać kawę.
Lucyna bała się, przygotowując napój w drogiej kawiarce, ale wszystko się udało. Przy gościach Marecka była o wiele milsza.
Wieczorem zapytała nagle:
Co mi wczoraj zrobiłaś przed snem?
Masaż szepnęła Lucyna.
A jesteś specjalistką? podejrzliwie spytała Marecka.
Skończyłam kursy.
No to dobrze, rób tak dalej pozwoliła łaskawie.
Lucyna kończyła kolejne wieczory masażem. Marecka zasypiała, a opiekunka wracała do domu.
Trzy miesiące prób minęły błyskawicznie. Lucyna miała jeden dzień wolny w tygodniu i ledwie widywała córkę, ale mogła pozwolić mamie nie pracować: Helena szybko się męczyła, a w teatrze dźwigała ciężkie stroje.
Relacje z panią sukcesywnie się poprawiały. Marecka jakby sprawdzała Lucynę, obserwowała jej cierpliwość i charakter. Pewnego dnia niespodziewanie spytała:
I jak twoi wytrzymują taki grafik?
Tylko mama i córka. Nie ma wyboru przyznała Lucyna.
Ile lat ma dziecko? Ma jakieś pasje?
Prawie sześć, świetnie rysuje odpowiedziała, pamiętając ostrzeżenie Tamary.
Przyprowadź ją. Chcę poznać skinęła głową Marecka.
Tak Jagoda zaczęła odwiedzać mamę w pracy. Najczęściej siedziała cicho w kącie z kredkami i pastelami. Pewnego dnia narysowała portret Mareckiej tak realistycznie, że ta kazała go oprawić w ramkę i powiesić na ścianie.
Z czasem zbliżyły się do siebie. Lucyna przestała się drżeć o utratę pracy.
Marecka chorowała na ciężką chorobę stawów, na którą operacje nie pomagały. Gdy bolało szczególnie, Lucyna długo masowała i czasem naprawdę się poprawiało. Pewnego razu poprosiła Lucynę, by została z Jagódką na noc i dała im pokój gościnny.
Zasypiając przy spokojnym oddechu córki, Lucyna przez chwilę wyobrażała sobie, że mieszka w tej starej willi, w której nawet powietrze miało wyjątkowy, historyczny zapach.
Następny dzień okazał się lepszy dla Mareckiej. Jadły ze sobą śniadanie, a Lucynie pani kazała wysprzątać gabinet domowej pomocy nie ufała.
Przekładając bibeloty i wycierając kurze, Lucyna znalazła stary, pożółkły album. Po sprzątaniu przyniosła go do salonu.
Pani Elżbieto, czy można obejrzeć?
To były czasy… Marecka się uśmiechnęła. Daj, dawno nie widziałam tych zdjęć.
Usiadły razem przy okrągłym stole. Najpierw zdjęcia z dzieciństwa Elżbiety. Nagle Jagoda krzyknęła:
Ojej, to babcia! Mamy identyczne zdjęcie!
Lucyna zamarła rzeczywiście, na stronie była młoda Helena.
Skąd to u pani? wydukała Lucyna zaskoczona.
Marecka zmrużyła oczy, długo analizując Lucynę.
To ty… jesteś córką Leny? w końcu powiedziała. Jestem głupią starą babą, już wiem, do kogo jesteś podobna.
Dlaczego zdjęcie mamy jest w pani albumie? Znałyście się?
No pewnie! rzuciła Marecka. Z dzieciństwa, razem mieszkałyśmy, ona z treningów uciekała, ja z konserwatorium. Razem na tańce chodziłyśmy. Nawet gimnastykę zaczynałyśmy razem, ale ona miała lepsze warunki. Ja nie chciałam być tą drugą.
Czemu wasze drogi się rozeszły? zapytała prosto Jagódka.
Dorosłyśmy westchnęła Marecka. Twoja babcia zakochała się w trenerze, Igorze. Prawie się o niego pokłóciłyśmy. Igor został przy mnie, a Lena straciła przez to miejsce w zespole.
Nawet nie wiedziałam… szepnęła Lucyna. A nazwisko miałyście to samo?
O nie! skrzywiła się Marecka. Byłam Sadowska. Igor był Marecki został moim pierwszym mężem. Po trzech miesiącach rozwód, ale nazwisko sobie zostawiłam.
Od tego czasu Lucyna nie mogła przestać myśleć o tym, jak zorganizować spotkanie dawnych przyjaciółek. Okazja nadarzyła się sama.
Marecka znów nalegała na nocowanie. A Jagódka miała rano wycieczkę z przedszkola. Lucyna poprosiła, by Helena odebrała wnuczkę.
Helena weszła do domu w swoim zniszczonym płaszczu. Marecka już szykowała się do snu, ale wyjechała do holu, gdzie Lucyna pakowała rzeczy małej.
Kogo tam przywiało? Nikogo się nie spodziewałam spytała ostro Marecka.
Cześć, Elżbieto odpowiedziała lodowato Helena. Nie powiem, żebym się cieszyła na to spotkanie.
Wzajemnie odburknęła Marecka. Widzę, że życie cię nie rozpieszczało.
Jak każdego Helena była spokojna. Ale mam córkę i wnuczkę. U ciebie tylko obce opiekunki. Po co ci te śluby były?
Przynajmniej próbowałam wzruszyła ramionami Marecka. Ty zostałam przy swoim nazwisku.
Helena nagle się rozpromieniła.
Ach, Ela, nigdy ci nie zazdrościłam. Oglądałam czasem twoje sukcesy, byłaś chlubą naszej kamienicy. I nigdy cię nie skrzywdziłam. Pamiętasz ten telefon sprzed pięciu lat?
Marecka zbledła.
Kiedy ten młodzian z teatru już cię podrywał, a ty chciałaś mu przepisać dom? Słyszałam na zapleczu, jak się chwalił kolegom, że wyśle cię do domu starców i zamieszka z kochanką. Więc zadzwoniłam, zmieniając głos.
To ty mnie wtedy ostrzegłaś? Marecka była wyraźnie poruszona.
Nigdy nie umiałam cię znienawidzić westchnęła Helena. Wiedziałam, że artystyczna dusza swoją drogą chodzi, ale wtedy nie zniosłam tego chłodu.
Marecka pochyliła głowę.
Uratowałaś mnie powiedziała cicho. Ten facet mi kompletnie zawrócił w głowie. Po twoim telefonie zatrudniłam detektywa.
Brawo skinęła Helena. Ale już, musimy iść, mała śpi.
Lena, zaczekaj. Jak się teraz żyje?
W kawalerce po rozbiórce starej kamienicy odpowiedziała Helena. Nie tak jak tu, ale dajemy radę.
No dobrze, wszystko postanowione powiedziała nagle Marecka. Koniec z życiem przeszłością. Jutro się przeprowadzacie tutaj. Dom za duży. Dla Jagody będzie w końcu normalny pokój. I już nic nie mów. Czeka nas rozmowa. Kto wie, ile nam jeszcze zostało? Ja już swój czas znam.
Helena usiadła ciężko na ławeczce.
Około ośmiu miesięcy.
Co się stało? Marecka zbielała. Rak?
Nie, serce. Ale na operację i tak nas nie stać wzruszyła ramionami Helena. Zdrowia się nie kupi. W moim przypadku nie da się odłożyć więcej.
Dobrze. Jutro zamieszkacie tutaj. A potem zobaczymy.
Kierowca zabierze was do domu kazała Marecka, a rano przyjedzie po rzeczy razem z Lucynką.
Tamtej nocy Marecka długo nie spała. Wypytywała Lucynę o chorobę mamy, wspominała młodość, żałowała zmarnowanych chwil. Po raz pierwszy od lat otworzyła serce.
Tydzień później w willi ciągle panował remont. Kursowały próbki tapet, katalogi mebli. Marecka działała z rozmachem.
Wieczorami siedziały z Heleną przy dużym stole i opowiadały sobie stare historie. Kiedy wprowadzka i drobny remont dobiegły końca, Marecka oświadczyła podczas kolacji:
Helenko, pokazałam twoją dokumentację lekarzowi. Operacja za dwa tygodnie. Świetny chirurg, wnuk profesora. Tylko się tam nie podkochaj!
Co? Dostałaś miejsce na NFZ? Helena była zaskoczona. Ale po co?
Jaka NFZ! prychnęła Marecka. Ja wszystko opłaciłam. Nie odwracaj kota ogonem. Musisz wyzdrowieć. Jagoda potrzebuje babci, bo druga już się sypie.
Elu, nie trzeba było wydawać… łza zakręciła się Helenie.
Na co mi pieniądze teraz? Do grobu nie wezmę rzuciła Marecka. Koniec dyskusji. Ty się leczysz, Lucyna opiekuje, ja pilnuję Jagody. Zwłaszcza, że po twoim masażu czuję się lepiej.
Za dwa tygodnie Helena była już w najlepszej klinice w mieście. Operował dr Wiktor Smolarek wnuk profesorskiej rodziny, ale sam wybrał mniejsze miasto. Był prostolinijny i serdeczny. Patrząc, jak Lucyna opiekuje się mamą, powiedział:
Rzadko widuję takie więzi rodzinne. Pani mamie się poszczęściło. I mężowi też by było dobrze.
Mam tylko córkę speszyła się Lucyna. Najlepszą.
Nie wątpię uśmiechnął się Wiktor. U mnie niestety nie wyszło. Po studiach żona oczekiwała bogactw, a wyjechaliśmy do malutkiej kawalerki. Miłość poszła na bok.
Myślę, że jeszcze spotka pan właściwą osobę szepnęła Lucyna.
Może już spotkałem odpowiedział Wiktor cicho, patrząc w okno.
Lucyna łapała się na tym, że patrzy na lekarza zupełnie inaczej. Nie był zjawiskowo przystojny jak Darek, ale miał w twarzy spokój i siłę, potrafił współczuć.
Rekonwalescencja Heleny trwała tydzień. W tym czasie Marecka próbowała radzić sobie sama, opiekowała się Jagodą. Dziewczynka nazywała ją już babcią, jakby była rodzoną.
Marecka udawała, że wszystko jest dobrze, ale po masażu Lucyna widziała, jak napina się każda zmęczona mięsień. Nawet w wózku coraz trudniej było jej jeździć.
Pewnego wieczora Marecka powiedziała:
Kończysz u mnie pracować.
Szuka pani nowej opiekunki? Lucyna zesztywniała.
Ależ nie! W domu pełno ludzi. Chcę, żebyś poszła na dobry kurs masażu. Z prawdziwym dyplomem. Dajesz radę?
Oczywiście ucieszyła się Lucyna. Ale to kosztuje krocie…
Załóżmy, że jestem twoją wróżką zaśmiała się Marecka. Zapłacę za kursy, by mieć własnego rehabilitanta. Nie zawiedź mnie.
Lucyna zgodziła się, choć Marecka wzięła ją i jej rodzinę pod skrzydła, nie zamierzała pozwolić sobie na lenistwo. Wiedziała, że to się opłaci.
Zajęcia prowadził pan Mirosław Górecki stateczny mężczyzna, mistrz masażu. Wyróżniał Lucynę jako wyjątkową kursantkę. Przy rozdaniu dyplomów powiedział nagle:
Znasz spa Wanilia?
Oczywiście, każdy marzy tam pracować. Najlepsze w mieście!
Ja jestem właścicielem uśmiechnął się Górecki. Praca ciężka: skupiam się na rehabilitacji. Masz talent i determinację. Podejmiesz się pracy?
Lucyna skinęła głową, walcząc ze łzami wzruszenia.
Dalej uczyła się jeszcze pilniej. Część dalszych kursów Górecki opłacił ze stypendium. Lucyna zaczęła pracę w Wanilii, grafik był przystępny: ranki w spa, popołudniami opieka nad mamą i Marecką, kursy plastyczne Jagody.
Po pół roku klienci zapisywali się już bezpośrednio do Lucyny.
W tym czasie coraz bliższe stały się relacje z Wiktorem. Najpierw przyjaźń, potem coś więcej. Wiktor przeniósł się do miasta nieco ponad rok temu. W weekendy chodzili do parku, teatru, cyrku zawsze we troje.
Helena wróciła do lekkiej pracy, ale Marecka coraz częściej zostawała w łóżku. Bóle dawały się we znaki, masaż przynosił tylko krótką ulgę.
Wiktor kierował na masaż do Lucyny swoich pacjentów do rehabilitacji wielu miało zanik mięśni po ciężkiej terapii. Lucyna coraz bardziej zgłębiała tajniki rehabilitacji. Z Wiktorem mieli coraz więcej tematów.
Wspólny dom w starej willi stał się domem na zawsze. Marecka udzieliła Wiktorowi rodzinnego błogosławieństwa:
Ale pamiętaj, nie krzywdź moich dziewczyn powiedziała stanowczo.
Gdy patrzyła na swoją nową rodzinę i śmiech dzieci, Lucyna zrozumiała, że każda porażka jest tylko przystankiem na drodze do lepszego jutra. Czasem życie pokazuje, jak wiele zyskamy, jeśli nie boimy się zaufać ludziom i otworzyć się na drugą szansę. Bo szczęście rodzi się z odwagi, wytrwałości i dobroci, które powracają zawsze, choćby pod postacią… drugiej teściowej.
