Droga do serca przez burze
Życie Kasi rozsypało się jak domek z kart. Po rozwodzie z mężem, który wywrócił jej świat do góry nogami, zebrała szczątki przeszłości i wróciła do rodzinnej wsi na skraju Podlasia. Jedynym oparciem była jej babcia, Wanda Piotrowska, która kochała ją i jej syna Michała ponad wszystko.
— Michał to żywy obraz swojego ojca, Darka — mówiła Kasia z gorzkim uśmiechem, patrząc na chłopca. — Tylko on został z tego małżeństwa, jak promyk światła w ciemności.
— A nie mówiłam, żebyś nie wiązała się z tym hulaką? — mamrotała babcia, kręcąc głową. — Od razu było widać, że niestały i do tego ciągnie do butelki. Jak zaczniesz w młodości, dalej tylko gorzej. A ty swoje: „Miłość, miłość!” — jakbyś rozumu nie miała.
— Co teraz po tym, babciu? — westchnęła ciężko Kasia. — Będziesz mi to wypominać do końca życia? Ale Michał jest z nami, i to najważniejsze.
— Nie martw się, moja droga — objęła ją babcia, przytulając mocno. — Ani słowa więcej. Popatrz na siebie: taka piękność! Gdzie on drugą taką znajdzie, ten twój Darek? Głupi, i tyle.
— W szkole za mną pół klasy latało — Kasia mimowolnie poprawiła włosy — ale teraz nie mam głowy do związków. Nikomu nie wierzę. Wszyscy na początku czuli, a potem… — machnęła ręką.
— Nie wszyscy są jak twój były — zaprotestowała Wanda. — Weźmy na przykład Tomka. Pamiętasz, jak za tobą szalał? Złoty chłopak: pracowity, bez złych nawyków. I do dziś nieżonaty. Ostatni z waszych klasowych, który jeszcze wolny — dodała z przebiegłym uśmiechem.
— Oj, babciu, nie zaczynaj — odparła Kasia. — Nie chcę o nikim myśleć. Trzeba Michała do szkoły przygotować, dom ogarnąć. Rodzice, jak wyjechali za mną do miasta, tak tam zostali w fabryce. Teraz ja tu gospodarzę. I tobie trzeba pomóc…
— Pomoc to dobra rzecz — skinęła babcia — ale się nie spieszy. Najpierw się urządź. A ja? Żyję, chodzę, siedemdziesiąt lat to nie wyrok. Patrzeć na ciebie i Michałka to już szczęście. A twoi rodzice nie porzucą, pomogą. Może na emeryturze tu wrócą. Wtedy będziemy żyć razem: ty w dużym domu, a ja w swojej chatce obok.
— Oj, babciu, ty nasza kwoka — Kasia mocno przytuliła Wandę i cmoknęła ją w policzek.
— A o Tomku jednak pomyśl — babcia lekko klepnęła wnuczkę, jak za dawnych lat. — Tacy jak on na ulicy nie leżą.
Kasia osadzała się na wsi już trzeci miesiąc. Tomek, miejscowy traktorzysta, nie spuszczał jej z oczu. On, podobnie jak Wanda, uważał małżeństwo Kasi za błąd, z którego jeszcze się nie podniosła. Kiedy i jak się z babcią zmówili, Bóg jeden wiedział, ale co chwilę spotykali się w sklepie czy na poczcie. Babcia szeptem dzieliła się wieściami o Kasi i Michałku, martwiąc się, że wnuczka wciąż sama.
Tomek rumienił się, wzdychał, ale bał się kolejnej odmowy. Wanda, widząc jego wahanie, dodawała otuchy:
— Ona się zmieniła, Tomku. Dużo zrozumiała. Piękno to nie wszystko, z twarzy się nie napije. A ty do życia jesteś idealny: solidny, zaradny, troskliwy…
— I nie Apollo — zaśmiał się Tomek, lecz zaraz spoważniał. — Wciąż ją kocham, Wando Piotrowska. Całe te lata tylko o niej myślałem.
Babcia uroniła łzę i obiecała pomagać, gdzie tylko się da.
— Tylko nie naciskaj, chłopcze. Daj jej czas. Jeszcze nie odeszła po rozwodzie, półtora roku to niedużo — pouczała.
— A jeśli ktoś inny ją zabierze? — zaniepokoił się Tomek. — Już raz ją straciłem. Nie chcę drugi raz. Zrobię wszystko, by była moja.
— Więc słuchaj mnie — uśmiechnęła się przebiegle babcia. — Pomagaj w gospodarstwie, ale dyskretnie. Uczuć nie okazuj, bądź powściągliwy. A potem zobaczymy.
— Ale z pani psycholog! — roześmiał się Tomek. — To naprawdę zadziała?
— Jak nic! — zapewniła babcia. — A ja słówko za ciebie wtrącę. Ale pamiętaj: jeśli ją zranisz, złamiesz mi serce.
Tomek skinął głową, a w jego duszy zrobiło się ciepło, jakby już dostał błogosławieństwo i zgodę Kasi.
Wiosna nabierała mocy. W ogrodach i na polach czerniały świeżo przekopane grządki, po których dumnie kroczyły gawrony. Pewnego ranka Kasia usłyszała warkot traktora pod domem. Wybiegła na podwórko w kapciach, narzucając tylko starą kurtkę, i zawołała:
— Tomku, co to ma być? Dla kogo? — wpatrywała się w przyczepę pełną torfu.
— Dla ciebie, dla kogo by innego! — burknął Tomek, zeskakując z maszyny. — Babcia zamówiła. Każe przywieźć, to przywiozłem. Otwieraj bramę. Ale czekaj, skąd te kapcie? Idź się ubrać, przeziębisz się! — sam otworzył bramę, wjechał na podwórko i zrzucił torf pod płotem.
— Ile ci się należy? — siegnęła Kasia po portfel.
— Nic nie należy. Dla babci jako emerytki — darmo. Schowaj te pieniądze — odparł krótko Tomek, ledwo na nią spojrzawszy, i odjechał.
Następnego dnia jego młodszy brat, licealista Kuba, rozrzucał torf po ogrodzie przez cztery dni, też nie biorąc złotówki.
— Z bratem mam swoje porachunki — machnął ręką. — Kazano nie brać, to nie biorę.
— Co to ma znaczyć? — załamała ręce Kasia. — Do kombatantów mnie zapisali? Czy tu komunizm?
Babcia potwierdziła słowa Tomka, promieniejąc z zadowolenia.
— Proszę, i grządki na wiosnę gotowe. Torf ziemię użyźni na lata. Sadź, co chcesz.
Tydzień później Tomek przywiózł przyczepę obornika, zostawiając go za ogrodem i przykrywając folią.
— Niech będzie — powiedział poważnie. — Ciesz się, że za darmo.
— Dzięki, Tomku — uśmiechnęła się Kasia. — Nie sądziłam, że taki z ciebie gospodarz. Może na herbatę wpadniesz? Drożdżówki własnego wypieku.
Tomek omal nie podskoczył z radości, lecz pamiętTomek, przypominając sobie rady babci, skinął tylko głową i odparł: „Może innym razem, teraz pracy jak mrówkom u zbóż”.
