Drobiazgi dnia codziennego
Nie posłuchawszy rad rodziców, Halina wyszła za mąż za swojego ukochanego Szymona, poważnego chłopaka. Wychowywała go babcia Serafina Babcia Sima, tak ją nazywał od dziecka. Rodzice zginęli, gdy Szymon miał zaledwie dwa lata, nie pamiętał ich w ogóle.
Kiedy Halina przedstawiła Szymona rodzicom, Elżbieta Mikołajczyk obraziła się, oczywiście dopiero po wyjściu chłopaka.
Halina, nie dla niego cię wychowywaliśmy, studiujesz na trzecim roku, jaki mąż, jakie wesele? Tego Szymona nie chcę za zięcia. Co z niego? Pracuje w warsztacie samochodowym… zwykły pracownik… Zapamiętaj, nie będę pomagać, jeśli zdecydujesz się na ten krok.
Mamo, i tak wyjdę za niego, ty mnie znasz ojciec, jak zawsze milczał, przez całe życie starał się zachować neutralność między żoną a córką. Zwłaszcza że spodziewam się dziecka…
Wesele nie było szczególnie wystawne, choć rodzice Haliny nie narzekali na brak pieniędzy, Elżbieta Mikołajczyk nie chciała świętować hucznie. Gdyby tylko córka wyszła za syna jej najlepszej przyjaciółki… ale Halina była uparta.
Pomieszka sobie ze swoim mechanikiem, pobieduje, wróci do domu, teraz w głowie jej zakochanie i romantyzm rozmawiała z mężem Jeszcze wyprowadziła się do jego babci, no bo nie chce, żeby poniżałam zięcia, tak powiedziała Halinka, wcale nie była zadowolona, że córka spodziewa się dziecka.
Rodzice Haliny mieszkali w dużym mieszkaniu w Krakowie, córka była przyzwyczajona do wygód, pieniędzy, była jedynaczką. Ale odeszła z Szymonem do babci Serafiny, która mieszkała w domu w małej miejscowości siedem kilometrów od miasta.
Minęło trochę czasu, Halina urodziła córkę. Babcia Sima pomagała, wszystkiego nauczyła młodą mamę, w nocy sama wstawała do prawnuczki Kasi. Halina kontynuowała studia na uniwersytecie, starała się być dobrą żoną i mamą, ale nie zawsze jej się udawało była bardzo zmęczona. Każdego ranka wstawała wcześnie, biegła na autobus i jechała do Krakowa, potem przesiadała się na kolejny autobus na uczelnię.
Wracała do domu wyczerpana, babcia z Kasią czekały przy bramie, mała nie mogła się doczekać mamy, tęskniła za nią bardzo. Później wracał Szymon, pracował do późna. Brał córeczkę na ręce, kręcił ją w powietrzu, bardzo kochał swoje dziewczyny. Halina chciała poświęcić czas mężowi, ale wracał bardzo późno, ostatnim autobusem, głodny i zmęczony.
Halina miała przed sobą obronę dyplomu. Coraz częściej myślała o powrocie do rodziców, do wygodnego mieszkania, ile czasu zaoszczędziłaby na dojazdach. Ale Elżbieta Mikołajczyk obraziła się na córkę, nie dzwoniła, nie interesowała się wnuczką.
Szymon miał starszego brata Antoniego, dawno żonatego, mieszkał z żoną i synem w Krakowie w swoim mieszkaniu, sam zarobił, jeździł na delegacje. Ale jego małżeństwo nie układało się, żona Mariola wymagała coraz więcej.
Dzwonił Antoś powiedział Szymon babci i Halinie Odszedł od Marioli, ciągłe awantury, wynajmuje mieszkanie.
Jak to? zmartwiła się Babcia Sima sam kupił mieszkanie i zostawił je żonie.
Ba, Antoś zachował się po męsku, zostawił wszystko Marioli i synowi wziął go w obronę młodszy brat.
Halina zwierzyła się mężowi, że taki rytm życia ją wykańcza, musi dojeżdżać dwoma autobusami na uczelnię. Oczywiście nie powiedziała wprost, że chciałaby wrócić do rodziców, bo sama zgodziła się mieszkać z Szymonem niezależnie od rodziców.
Jestem zmęczona mówiła Halina zmęczona byciem uzależnioną od rozkładu busa, długo jadę, dużo przystanków, ledwo się wyrabiam…
Szymon milczał, pocałował ją w policzek.
Mam pewien pomysł, później powiem rzucił tajemniczo będzie niespodzianka, ale Halina nie dopytywała, nie miała siły.
Kilka dni później, wieczorem przed ich domem zatrzymał się samochód.
Może rodzice przyjechali pomyślała Halina, ale auto było obce, stare. Nie, to nie rodzice. I samochód… rupieć.
Wyglądała na ulicę i zobaczyła, jak z auta wysiada Szymon. Zaskoczona patrzyła, jak wyszedł z dumą.
No i jak ci się podoba nasza piękność?
To… to samochód? Gdzie go znalazłeś?
Kupiłem odpowiedział Szymon Za te złotówki, które odkładaliśmy na wkład własny do mieszkania…
Halina patrzyła na samochód, było jej bardzo szkoda tych pieniędzy odkładali na mieszkanie, a on wydał je na rupiecia. Jeszcze długo będą żyć tu na wsi.
Szymon chwalił się autem.
Sam naprawiałem, jeździ, wsiadaj, przejadę cię złapał ją za rękę i usadził. Tylko muszę jeszcze pomalować, za to nie będziesz już się bujać autobusami przekonywał Jest prawie w świetnym stanie, a kosztował niewiele.
Rzeczywiście samochód jeździł dobrze, choć Halina bała się, że rozwali się po drodze. Wracając do domu, zobaczyła babcię Simę z Kasią przy bramie. Szymon podniósł Kasię i zakręcił ją, a Halina pospiesznie wbiegła do domu, ledwie przekroczyła próg łzy popłynęły jej strumieniami. Płakała, wszystko się nawarstwiło.
Halinka, no co ty, wnuczko usłyszała zatroskany głos babci Simy Co się stało?
On wydał wszystkie pieniądze na ten rupieć, zbieraliśmy na mieszkanie… a on…
Uspokój się, kochanie objęła ją babcia Jesteś najmądrzejszą i najwspanialszą dziewczyną, po prostu się zmęczyłaś, dlatego płaczesz. To wszystko drobiazgi dnia codziennego, najważniejsze że wszyscy są zdrowi, nie warto się tak martwić. Pieniądze to tylko rzecz nabyta, liczy się miłość i wzajemne zrozumienie.
Halina wsłuchiwała się w mądre słowa babci, uspokoiła się. Potem było jej wręcz wstyd za swoje zachowanie. Wstała i wyszła na ganek, gdzie siedział mąż. Obok biegał kudłaty pies, a Kasia goniła go, próbując złapać za ogon. Usiadła cicho obok męża.
Szymon, czemu się nie radziłeś ze mną? spytała cicho.
Chciałem zrobić niespodziankę… no i zrobiłem…
Halina spojrzała mu w oczy i zobaczyła tyle niewypowiedzianego bólu już wszystko zrozumiała. Przecież on ją kocha, kupił auto, by ułatwić jej dojazdy, troszczy się o nią. Tak jak potrafił, rozwiązał problem, na który Halina mu się skarżyła. Nie domyślił się tylko, że chodziło jej o coś zupełnie innego.
Dobrze, Szymon, auto to auto powiedziała pojednawczo obiecaj mi tylko, że zawsze będziesz się ze mną radził.
Zgoda odpowiedział radośnie Wiesz, zawsze podejmowałem decyzje sam, wybacz. Teraz będziemy razem decydować.
To dobrze. To wszystko drobiazgi dnia codziennego powtórzyła słowa babci Simy Najważniejsze, że jesteśmy razem i mamy cudowną córkę.
Babcia Serafina patrzyła przez okno, uśmiechała się, myśląc:
Domowa kłótnia, pierwsza. Jak bez nich? Jeszcze będzie ich wiele. Najważniejsze żeby się rozumieli i kochali. Tego, że Halina i Szymon się kochają, jestem pewna… Jak dwa gołąbki pogodzeni. Przeżegnała ich i uśmiechnęła się.
Szymon pomalował samochód, babcia Sima uszyła nowe pokrowce, radość niewielka. Auto przeżyło wiele. Ale wkrótce Halina siedziała z boku na przednim siedzeniu i jechali razem do miasta.
Nie chciała prosić o pomoc rodziców.
Minął czas. Kasia rosła, już trzeba byłoby ją oddać do przedszkola, babcia coraz starsza, potrzebowała spokoju. Halina ukończyła studia i znalazła pracę w Krakowie. Szymon ciągle pracował do późna, starał się zarobić na rodzinę. Znów powrócił temat mieszkania w mieście, lecz pieniędzy na wkład własny wciąż brakowało. Halina nie chciała prosić rodziców o pomoc matka dalej nie rozmawiała z córką i wnuczką.
Wsparcie przyszło niespodziewanie. Pewnego weekendu, pies w podwórku zaczął szczekać. Halina sądziła, że przyszła sąsiadka, która przynosiła mleko dla Kasi.
Antoś! krzyknął Szymon, ujrzawszy starszego brata przez okno i wybiegł z domu Cześć, bracie, skąd się wziąłeś?
Cześć, Szymek, cześć!
Bracia mocno się objęli, było widać, że są szczęśliwi. Mała Kasia z ciekawością obserwowała przez uchylone drzwi.
Ale ty pięknie wyglądasz, Kasiu rzucił Antoni Podejdź, mam dla ciebie prezent.
Wyjął z torby wielkiego zająca z długimi uszami i kokardą na szyi. Kasia z radością chwyciła go i zaczęła bawić się, zafascynowana kokardą, pobiegła pochwalić się babci.
Babcia Sima i Halina przywitały Antoniego ciepło.
Dawno cię nie było, Antoś, jak tam u ciebie… Szymon mówił, że wynajmujesz mieszkanie pytała z troską babcia, rozlewając herbatę.
Wszystko w porządku mówił Antoni. Z Mariolą się rozwiodłem, znalazła kogoś i wyjechała z nim pod Warszawę. Alimenty płacę, jak trzeba. A to, bracie wyjął gruby kopertę z nerki dla was obojga, mój prezent na wasz ślub, bo wtedy byłem na wyjeździe.
Co to? Szymon spięty.
Pieniądze…
Jakie pieniądze?
Na wkład własny wyjaśnił Antoni i wręczył kopertę bratu. Mariola wyjechała, zwolniła mieszkanie, mogę mieszkać u siebie. To odkładałem, chciałem kupić kolejne mieszkanie, nie mogłem zabrać byłej i synowi lokum. Uznajcie to za mój prezent ślubny powtórzył.
Przy stole zapanowała cisza, po chwili wszyscy wybuchnęli śmiechem.
Dzięki, bracie, dzięki, Antoś. Jak w samą porę…
Halina prawie się rozpłakała ze szczęścia, babcia Sima uściskała najstarszego wnuka. Obaj bracia objęli się w milczeniu, żadnych słów wszystko było jasne.
Jesienią Szymon z Haliną i córką wprowadzili się do nowego dwupokojowego mieszkania w Krakowie. Kasia poszła do przedszkola niedaleko domu. Szkoła również była w pobliżu, kupili mieszkanie z myślą o przyszłości Kasia będzie chodzić piechotą.
Szymon nadal pracował w warsztacie samochodowym. Tak los sprawdził młodą rodzinę. Babcia Sima miała rację to wszystko drobiazgi dnia codziennego; najważniejsza jest miłość, szczęście i zdrowie.
Dziękuję za czytanie, za wsparcie i dobre słowo. Szczęścia i powodzenia wszystkim!
