Rozstanie pod południowym słońcem: dramat w Międzyjeziorzu
Katarzyna wracała do domu z wakacji, a serce ściskało jej się z tęsknoty. Jej mąż, Marian, przez cały ten czas ani razu nie napisał. Na dworcu w Międzyjeziorzu nikt na nią nie czekał… W domu było ciemno, kolacji brak, a w mieszkaniu panował chaos. „Widocznie Marian spędzał czas u swojej mamy” – pomyślała z goryczą Kasia. Wyjęła drugą torbę i zaczęła pakować rzeczy. Właśnie w tej chwili zastał ją mąż, wracając do domu.
– Wróciłaś? – rzucił, stojąc w drzwiach. – A ja wcale na ciebie nie czekałem! Nacieszyłaś się, myślisz, że wszystko ujdzie ci na sucho?
Kasia nagle wybuchnęła śmiechem – gorzkim, niemal histerycznym.
– Nie martw się, nie zostanę długo – odpowiedziała, a jej głos drżał od powstrzymywanych emocji.
– Co to ma znaczyć?! – zmarszczył brwi Marian. I wtedy go olśniło…
– Marianku, jak mogłeś? Tak długo planowaliśmy ten wyjazd! – Kasia była o krok od płaczu.
Cały rok marzyła o tej podróży. Razem z Marianem oszczędzali pieniądze, wybierali wycieczkę, planowali, jak będą wylegiwać się na plaży.
– No i co mam zrobić? Mama zachorowała, musiałem zostać – burknął Marian, odwracając wzrok.
– Kiedy w takim razie? Rozumiem, gdyby twoją mamę zabrali do szpitala albo całkiem się położyła. Ale przecież nic poważnego! – oburzyła się Kasia.
– Miała wczoraj gorączkę! Wzywała pogotowie! – warknął Marian.
– Gorączka była niewysoka, spadła, jak tylko wzięła tabletki. Marian, to last minute! Jeśli dziś tego nie kupimy, cena już nie wróci!
– Wiesz co? Wkurza mnie twoje egoistyczne upieranie się! Powiedziałem – nigdzie nie jedziemy. Mamie może się pogorszyć! – odciął się stanowczo.
– Swoją drogą, ma jeszcze córkę – zauważyła Kasia. – Nie może ona się nią zająć?
– Wiesz dobrze, że Aldona jest zajęta. Dość tego. Pojedziemy innym razem. A na razie posiedzimy w domu. Obiecałem mamie pomóc z remontem. Ty też pomożesz.
Marian wyszedł z pokoju, jakby temat był już zamknięty. A Kasia rozpłakała się.
Nie dość, że pracuje w nielubianej pracy, tylko po to, żeby przynosić pieniądze do domu, to jeszcze odbiera jej się wymarzony urlop. Znosiła docinki szefa, zostawała po godzinach, wszystko dla jednego marzenia – o ciepłym morzu i palącym słońcu.
Kasia od dawna chciała zmienić pracę, ale Marian zabronił. Mówił, że tu dobrze zarabia. Kupili nowy samochód, zrobili remont. A jego pensja zawsze idzie na fanaberie matki – albo coś naprawić, albo kupić. A i to jej mało!
Pewnie to ona namówiła go, żeby odwołał wakacje. Przywykła, że wszyscy wokół tańczą, jak im zagra. Tylko kto „wszyscy”? Jej ukochany synek! Córka Mariana, Aldona, dawno zrozumiała, że z matką lepiej nie zaczynać. Dlatego nie prosi jej o pomoc. Ale żonie łatwiej odmówić niż mamie…
Marzenia o morzu oddalały się. Kasia wyobraziła sobie, jak zamiast plaży będzie kleić tapety w dusznym mieszkaniu teściowej, i zrozumiała – nie wytrzyma. Ona potrzebuje odpoczynku.
Po pół godzinie podeszła do męża i twardo oznajmiła:
– Jadę na wakacje. Z tobą albo bez.
– Co?! Obrachowałaś się?!
– To tyś się obraził! Czekałam na ten urlop jak na cud. A ty postanowiłeś mnie tego pozbawić. Jeśli tak bardzo dbasz o mamę – zostań. Ja jadę.
– No i z kim? – przymrużył oczy Marian.
– Sama.
Uśmiechnął się szyderczo, potem zaczął nerwowo chodzić po kuchni.
– Wiem, po co ci te wakacje! Zachciało ci się kurortowego romansu? Przygód na własne życzenie?
Kasia milczała, bojąc się wybuchnąć. Tak wiele słów cisnęło się jej na usta…
– Milczysz? Bo wiem, że mam rację!
– Jeśli mi nie ufasz – jedź ze mną – powiedziała przez zaciśnięte zęby.
– Nie zostawię mamy – odparł twardo Marian.
– No to nie zostawiaj…
Kasia wyszła z kuchni, dusząc się z bezsilności i złości. Nie dość, że mąż zawsze wybiera matkę, a nie ją, to jeszcze oskarża o jakieś wymyślone rzeczy! Nigdy nie dała mu powodu do podejrzeń. Wszystko, czego chciała od wakacji, to spokój. Żadne romanse nie były w jej planach.
Marian jednak myślał, że Kasia go tylko straszy.
Nazajutrz jeszcze raz zapytała, czy jedzie. Marian warknął, nazywając ją głupią. Po południu Kasia wróciła z biletem w ręku.
Marian urządził awanturę. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie było. Kasia zaproponowała, żeby kupił sobie wyjazd, licząc, że się opamięta. Ale on widocznie postawił na swoim. Choć Kasia nie rozumiała sensu, skoro jego matka tego dnia nawet gorączki nie miała.
W końcu, gdy wychodziła na dworzec, Marian rzucił:
– Możesz nie wracać! Nie potrzebuję takiej żony!
Kasia wsiadała do pociągu ze łzami w oczach, nie wiedząc, że te wakacje zmienią jej życie na zawsze…
Na miejscu od razu zapomniała o problemach. Ciepłe morze, łagodne słońce, pyszne jedzenie i przytulny pokój pochłonęły ją całkiem. Pierwszego wieczoru napisała do Mariana, że dojechała, że jest cudownie i że szkoda, że go nie ma. On nie odpowiedział.
Więc Kasia postanowiła więcej nie pisać. Jeśli zechce, sam zapyta. Ale Marian widocznie uznał, że milczeniem „ukarze” ją za nieposłuszeństwo.
Kasia przeżywała tylko jeden dzień. Potem urlop wciągnął ją bez reszty. Nawet nie przypuszczała, jak fajnie jest być samej. Z Marianem na pewno by coś mu nie pasowało, i pewnie nie wychodziliby poza basen i knajpę. A ona poszła na wycieczki, zwiedzała miasto, dużo pływała.
I dużo myślała. Przemyślała swoje życie. Gdy w duszy zapanował spokój, wszystko stało się jasne. Pracuje w nielubianej firmie nie dlatego, że nie może znaleźć lepiej, tylko dlatego, że Marian boi się stracić jej pensję. A ona nawet nie cieszy się tymi pieniędzmi – bo to on decyduje, na co je wydać.
Na ten wyjazd długo go namKasia wzięła głęboki oddech i uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze – pierwszy raz od lat czuła, że naprawdę żyje.
