Wyobraź sobie taką sytuację dowiedziałam się, że mój były mąż mnie zdradza, bo zaczął zamiatać ulicę. Brzmi absurdalnie, ale dokładnie tak było. Pracował jako elektryk i większość czasu spędzał w swoim warsztacie w garażu. Całymi dniami bawił się kablami, narzędziami, przyjmował klientów. Nigdy wcześniej nie garnął się do żadnych domowych obowiązków, bo po prostu nie był typem osoby, która lubi sprzątać. Kiedy miał wolne, wolał odpocząć przed telewizorem, wypić piwo z kumplami, albo zrobić grilla na działce. Spokojny facet, zero imprez, zero podejrzanych sytuacji typowy, niespieszny Jarek.
Nasza ulica w małym mieście pod Poznaniem to klasyczny bruk szeroki, z rzędami dużych kasztanowców. Liście, pył, błoto codzienność. Codzienne zamiatanie było konieczne i zwykle robiłam to ja, przy okazji szykując śniadanie. I tak któryś dzień, w sąsiedztwie pojawiła się nowa lokatorka. Nic specjalnego, dom obok regularnie był wynajmowany i ludzie się zmieniali.
Po jakichś kilku miesiącach od przeprowadzki sąsiadki, Jarek zaczął mi mówić:
Nie przejmuj się, dziś ja pozamiatam.
Na początku uznałam to za miły gest. Skorzystałam z okazji, żeby ogarnąć kuchnię, łazienkę, czy pranie. Nawet mi przez myśl nie przeszło, żeby go jakoś pilnować nigdy nie dawał mi powodu.
Tylko że nagle zaczął zamiatać codziennie. I jeszcze zawsze o tej samej porze. Punkt siódma rano. Nigdy wcześniej nie miał żadnych stałych godzin, poza pracą, a tu takie cuda. Pewnego dnia z czystej ciekawości zerknęłam przez okno. Patrzę Jarek stoi z miotłą, ale nie zamiata. Gada. Uśmiecha się. A z naprzeciwka sąsiadka cała w skowronkach. Pewnie przypadek, myślę sobie. Ale dzień później znowu. I następnego to samo. Za każdym razem, kiedy wychodził z domu z miotłą, ona była na zewnątrz. Jakby się umawiali.
Zaczęłam się temu przyglądać, już jak jakaś detektywka. I nie dotyczyło to tylko poranków. W jedną sobotę powiedział, że idzie na piwo z kumplami. Normalna sprawa. Ale jak tylko wyszedł, kątem oka zobaczyłam przez firankę, jak sąsiadka zamyka drzwi i wychodzi w tym samym momencie. Cześć Jarku! Miłego wieczoru! woła przez płot. On do niej coś równie przyjacielskiego. A ona jeszcze: Ale zbieg okoliczności, ja też idę w tym kierunku. I poszli razem.
Kolejny weekend mówi, że idzie pograć w piłkę. On praktycznie nigdy nie grał. Wyszedł, za chwilę ona przez telefon, niby przypadkiem, w tym samym kierunku. Nie miałam żadnych dowodów. Żadnych smsów, zdjęć, nic. Tylko powtarzające się schematy, zbieg godzin, które przestały być zbiegiem okoliczności.
W końcu postawiłam sprawę jasno. Nawet nie pytałam powiedziałam prosto z mostu:
Wiem, że masz coś z sąsiadką.
Zdziwił się, na początku zaprzeczył, ale wtedy. Widziałam was. Codziennie. Nie okłamuj mnie.
On zamilkł, spuścił głowę i powiedział: Tak. Jesteśmy razem. Zakochałem się.
Wyrzuciłam go z domu, nie było dzieci, nie było nad czym deliberować. I tu najlepsze przeniósł się do niej, za ścianę, dosłownie do domu obok.
Nie pociągnęło im się długo, może dwa miesiące. Potem oboje zniknęli z miasta, zupełnie bez echa. Nikt nie wie, co się stało. Sąsiedzi plotkowali, rodzina dopytywała, ale ja już nie chciałam znać żadnych szczegółów.
